Τα, εξωφρενικής βαρύτητας και αποτελεσμάτων, πρόσφατα επεισόδια στη Γαλλία ανέσυραν τα προβλεπόμενα από τη νόμιμη βία μέτρα.
Αξιοσημείωτη η κοινή αποδοχή μέτρων αφαίρεσης βασικών ελευθεριών, νυχτερινή απαγόρευση κ.ά. Συζήτησα το θέμα με τον Τριαντάφυλλο Καρατράντο, διεθνολόγο με ειδικότητα στα ζητήματα ασφαλείας και εξωτερικής πολιτικής, επιστημονικό συνεργάτη ΕΛΙΑΜΕΠ.
«Είναι μόνο μία και είναι κρατική, από τα βασικά της οργάνωσης των Πολιτειών, των Δημοκρατιών. Το κοινωνικό συμβόλαιο έχει πρόβλεψη που λέει ότι, για να μην είμαστε ζούγκλα, για να μην κλέβει ο καθένας όποιον θέλει, για να μη δολοφονεί, να μην απειλεί, να μην έρχονται ομάδες τρομοκρατικές ή οποιεσδήποτε, το κράτος εξουσιοδοτείται από όλους μας, του εκχωρούμε κάποιο μέρος των ατομικών μας δικαιωμάτων για να μας προστατεύει. Αυτή η προστασία, εάν και εφόσον χρειαστεί, κινείται σε ένα πλαίσιο που σημαίνει αναλογικότητα. Δηλαδή, αν εσείς έχετε αποπειραθεί να απειλήσετε κάποιον με ένα μαχαίρι, εγώ, ως όργανο του κράτους, δεν μπορώ να σας ρίξω ένα μπαζούκας. Ως αναλογία στην άσκηση της απειλής. Αυτό ακριβώς είναι νόμιμη βία. Και είναι και κλιμακούμενη. Δηλαδή, λέει ότι, αν είμαστε στο πρώτο επίπεδο, ο αστυνομικός, για παράδειγμα, ενώπιον καταστροφών, βανδαλισμών, εμπρησμών ή άλλων μορφών επεισοδίων, χρησιμοποιεί αποτρεπτικά μέσα. Αυτά μπορεί να είναι δακρυγόνα, μπορεί να είναι βόμβες λάμψης, κρότου, αντλίες εκτόξευσης νερού κ.λπ.
Σε άλλες χώρες μπορεί να χρησιμοποιήσουν μεγάλα ηχεία τα οποία παράγουν ήχο, επίσης αποτρεπτικό. Προβολείς οι οποίοι παράγουν φως. Τα χρησιμοποιούν κυρίως και στα σύνορα και άλλες Αστυνομίες- μεταξύ αυτών η γαλλική, η ισπανική, έχουν κάνει χρήσεις και οι Ιταλοί. Αλλού χρησιμοποιούν και μέσα όπως βομβίδες από καουτσούκ, πλαστικές σφαίρες, αν και πολύ σπάνια γιατί ανεβαίνει ο πιθανός κίνδυνος τραυματισμού από τη χρήση τους.
Εδώ θέλω να πω ότι οι ελληνικές Αστυνομίες χρησιμοποιούν μέτρια κλίμακα μέτρων συγκριτικά με άλλες Αστυνομίες, όχι ότι και με αυτά δεν μπορεί να γίνει κατάχρηση. Τώρα υπάρχουν περιπτώσεις, ξαναλέω πάλι εντός συνταγματικού πλαισίου,
ξεκάθαρα, όπου η Πολιτεία λέει ότι εγώ δεν μπορώ με τα μέσα που έχω στο κομμάτι το πολιτικό, δηλαδή τα σώματα ασφαλείας, να διασφαλίσω την τάξη, την ασφάλεια, να προστατεύσω τους πολίτες μου. Υπάρχει μία κατάσταση που με ξεπερνά, οπότε πρέπει ενδεχομένως να κηρύξω μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Το έχουμε και εμείς κάνει για τη διαχείριση μιας φυσικής καταστροφής, όπου χρειάζεται να υπάρξει μεγάλη και άμεση εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων σε υποστηρικτικό, εννοείται, ρόλο, αλλά με τα άρματα, τα οποία ανοίγουν μέτωπα ασφαλείας, με στρατιώτες και αξιωματικούς, συνδράμουν στη δεύτερη γραμμή.
Στη Γαλλία, όταν είχαμε τις τρομοκρατικές επιθέσεις του Νοεμβρίου του 2015, εφαρμόστηκαν από τον δήμαρχο του Παρισιού μέτρα τα οποία είχαν να ληφθούν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Απαγόρευση κυκλοφορίας, ο στρατός βγήκε στους δρόμους, γιατί αντιμετώπιζαν τουλάχιστον 5-6 ισλαμιστικές τρομοκρατικές ομάδες με αυτόματα όπλα και επιθέσεις σε χώρους μαζικής συγκέντρωσης πολιτών. Να θυμόμαστε το Μπατακλάν. Το αντίστοιχο είχε γίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, στην Ολλανδία, στη Σουηδία, στη Δανία, δηλαδή σε χώρες που έχουμε στο μυαλό μας ότι είναι πιο έντονη η διάσταση των δικαιωμάτων. Επειδή η απειλή τούς ξεπερνούσε και δεν υπήρχε το περιθώριο, όπως σε περίπτωση βομβιστή στο Ζάβεντεμ στο Βέλγιο. Ολα αυτά με την προϋπόθεση πως δεν πρέπει να κάνουμε κατάχρηση.
Διαβάστε Επίσης
Για να επανέλθουμε στη βασική αρχή της νόμιμης βίας, που λέει ότι στο ενδεχόμενο, σε μία κατάσταση κρίσης, κρίσης ασφάλειας ή σε μία εκτεταμένη φυσική καταστροφή ή μία μεταναστευτική κρίση, μία υβριδική επίθεση -όπως αυτή που έγινε τον Φεβρουάριο του 2020 στον Εβρο, για να το φέρουμε ως παράδειγμα στη χώρα μας- μπορούν οι Δημοκρατίες να κάνουν χρήση και έκτακτων μέτρων με αξιοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων ή μέρος τους σε υποστηρικτικό μόνο ρόλο. Οχι όπως στην Τουρκία, π.χ. με παρατεταμένη διάρκεια, γιατί εκεί έχουμε ένα ανελεύθερο καθεστώς. Στις δυτικές χώρες το πλαίσιο είναι ξεκάθαρο, το χρονοδιάγραμμα συγκεκριμένο και οι Δημοκρατίες είναι θωρακισμένες».
Παρακολουθώντας τις σκέψεις του κυρίου Καρατράντου, ήρθαν στον νου μου οι «δικοί» μας χειρισμοί με τη δολοφονία Γρηγορόπουλου. Τον ρώτησα αν, τότε, είχε η ελληνική Πολιτεία την ευκολία να ασκήσει το δικαίωμα της νόμιμης βίας. «Ναι, είχε. Αλλά έγινε η επιλογή της αμυντικής στάσης με την αίσθηση της καταλλαγής της οργής και είχαμε το καταστροφικό για πολλούς αποτέλεσμα που όλοι ξέρουμε, την πόλωση που ακόμη υπάρχει, την Ακροδεξιά που εμφανίζεται ανακλαστικά μετά, γιατί αυτό το παιχνίδι των εξτρεμισμών παίζεται».
Πόσο δίκιο έχει. Θα το έλεγε και η Μαρίν Λε Πεν!
