Ελάχιστα ενδιαφέρει αν το δεύτερο μεγάλο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία μέσα σε εννέα μήνες θα καταστρέψει τις τελευταίες ελπίδες του πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ να διασωθεί στις πρόωρες εκλογές, που θα γίνουν ακριβώς σε ένα μήνα, στις 29 Νοεμβρίου.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η μερική ιδιωτικοποίηση των ισπανικών σιδηροδρόμων, που ξεκίνησε επί των ημερών του σοσιαλιστή ηγέτη το 2020 με επίκληση τη μείωση του κόστους για το Δημόσιο, γεμίζει τον τόπο φέρετρα και θέτει ριζικά εν αμφιβόλω την κοινωνική χρησιμότητα των αποκρατικοποιήσεων.
Η υπόθεση είναι ιδιαίτερα σοβαρή, αν λάβουμε υπόψη ότι η Ισπανία διαθέτει το μεγαλύτερο σιδηροδρομικό δίκτυο στην Ευρώπη και το δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο μετά την Κίνα, με την οποία συνδέεται απευθείας, μέσω της εμπορευματικής γραμμής Γιβού-Μαδρίτης, μήκους 13.000 χιλιομέτρων!
Μετά το 2020 ο ενιαίος φορέας σιδηροδρόμων της Ισπανίας, Adif, χώρισε το δίκτυο ανάμεσα στην κρατική εταιρία Renfe και στην ιδιωτική Iryo, μέτοχος της οποίας είναι κατά τραγική σύμπτωση το «αφεντικό» της Hellenic Train, η ιταλική Ferrovie dello Stato (!) μαζί με την αεροπορική εταιρία Air Nostrum και το επενδυτικό fund Globalvia.
Ηδη πριν από την πρώτη σύγκρουση τρένων λόγω εκτροχιασμού τον Ιανουάριο, κοντά στην Κόρδοβα, με 46 νεκρούς, οι μηχανοδηγοί της Renfe και το συνδικάτο Semaf είχαν προειδοποιήσει με επιστολή τους την Adif για «σημαντικές φθορές» στη γραμμή Μαδρίτη-Ανδαλουσία, ζητώντας ως άμεσο μέτρο ασφαλείας τη μείωση των ταχυτήτων – κάτι που για λόγους κερδοφορίας δεν έγινε. Ετσι καταλήξαμε στη χθεσινή τραγωδία με τους τουλάχιστον 30 νεκρούς στο ύψος του Τολέδο και τον πρωθυπουργό να δηλώνει ειλικρινά «σοκαρισμένος» για μια σύμπτωση, που όμως επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση.
Υ.Γ. Φυσικά αν το μπλοκ Λαϊκού Κόμματος-Vox επικρατήσει στις εκλογές, όχι μόνο δεν θα επανακρατικοποιήσει το δίκτυο αλλά θα επεκτείνει την ιδιωτικοποίησή του. Αυτό όμως είναι θέμα του ισπανικού λαού.
