Πέρα από πράξη αυτοσυντήρησης της δημοκρατίας και του … Αμαζονίου (όπως γράφαμε στο προχθεσινό σημείωμα) η απρόσμενη νίκη του Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα ήταν διάβημα αντίστασης του βραζιλιάνικου λαού στο αμερικανικό imperium.
«Δεν θα γίνουμε η αυλή κανενός», τόνισε στις νικητήριες δηλώσεις του ο 80χρονος ακτιβιστής, ο πρώτος στα χρονικά πρόεδρος της Βραζιλίας που νικά στον β΄ γύρο έχοντας χάσει τον πρώτο. Ο Τραμπ δεν θέλει πολύ να χαρακτηρίσει και τη Βραζιλία «απόπατο», όπως έκανε με τη… Νορβηγία, επειδή δεν του έδωσε το Νόμπελ.
Αντικειμενικά, εμάς στην Ευρώπη μάς αφορούν περισσότερο οι συγκλονιστικές εξελίξεις στη Σερβία, όπου ένα ακηδεμόνευτο κίνημα βάσης, με πρωτοπορία τους φοιτητές και ισχυρή γείωση στην κοινωνία, κατέκτησε την εξουσία απέναντι σε μία φθαρμένη (και διεφθαρμένη) πολιτική ελίτ, χωρίς να διαθέτει μεσσιανικές ηγεσίες (τύπου Τσίπρα και Καρυστιανού, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους). Σίγουρα θα αντιμετωπίσει σωρεία προβλημάτων και η συνοχή του θα δοκιμαστεί. Το πείραμα είναι πρωτόγνωρο ακόμη και για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, καθώς προέκυψε μέσα από απόλυτα δημοκρατικές, αλλά και οιονεί επαναστατικές διαδικασίες, απότοκο της βαθιάς οικονομικής και θεσμικής κρίσης στη Σερβία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Στη Βραζιλία η ήττα του Τραμπ ήταν διπλή, καθώς τις καταγγελίες του για εκλογική νοθεία σε βάρος του εκλεκτού του, Φλάβιο Μπολσονάρο, («όταν οι κομμουνιστές παίρνουν την εξουσία δεν την αφήνουν», είπε μέσα στο παραλήρημά του) δεν τη συμμερίστηκαν φιλικά προσκείμενοι στις ΗΠΑ ηγέτες της περιοχής. Οι πρόεδροι της Χιλής και του Περού, Χοσέ Αντόνιο Καστ και Κέικο Φουχιμόρι, αναγνώρισαν αμέσως τη νίκη του Λούλα, που έδωσε ανάσα στην προοδευτική κυβέρνηση του Μεξικού και στην «ελεύθερη πολιορκημένη» Κούβα.
