ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ επιπτώσεις της κλιμακούμενης κρίσης του κόστους ζωής στην Ευρώπη είναι ήδη ορατές. Από τις ταραχές και το «πλιάτσικο» στα καταστήματα στη Γαλλία έως τα προβλήματα στην εφοδιαστική αλυσίδα στην Ιταλία και τις κατασκηνώσεις διαμαρτυρίας στις ιστορικές πλατείες της Ισπανίας, αλλά και τη Γερμανία, που βρίσκεται στο επίκεντρο της ενεργειακής κρίσης, και τη γειτονική Αλβανία, όπου η οικονομική εξαθλίωση και οι καταγγελίες για διαφθορά έβγαλαν στους δρόμους χιλιάδες πολίτες και φοιτητές.
ΣΥΜΦΩΝΑ με την εξόχως ενδιαφέρουσα ανάλυση του Politico, οι τιμές της ενέργειας ακριβαίνουν, τροφοδοτώντας τον πληθωρισμό, και το κόστος δανεισμού στις χώρες της Ευρώπης αυξάνεται, με αποτέλεσμα κονδύλια που θα μπορούσαν να διατεθούν για την ανακατασκευή σχολείων, την επιδότηση της στέγασης ή την αποζημίωση αγροτών που πλήττονται από την ξηρασία να κατευθύνονται πλέον στην αποπληρωμή των πιστωτών. Υπό το πρίσμα αυτό, η αντιμετώπιση των βαθύτερων αιτιών που οδηγούν τους πολίτες σε μαζικές διαδηλώσεις αποδεικνύεται δύσκολη υπόθεση για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι οποίες βρίσκονται αντιμέτωπες με σοβαρούς δημοσιονομικούς περιορισμούς.
Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ανάπτυξη παραμένει στάσιμη στην Ευρώπη, την ίδια στιγμή που στην Ελλάδα, μετά την προσπάθεια όλων τα προηγούμενα πολύ δύσκολα χρόνια που περάσαμε, και παρά το πρόβλημα της ακρίβειας, η συνταγή της πολιτικής που εφαρμόζει η σημερινή κυβέρνηση, από το 2019 που ανέλαβε μέχρι σήμερα, έχει οδηγήσει σε ανάπτυξη υψηλότερη από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, έχοντας πλέον αυξήσει τους μισθούς και τις συντάξεις στο πλαίσιο των δημοσιονομικών δυνατοτήτων του προϋπολογισμού και έχοντας δημιουργήσει 600.000 νέες θέσεις εργασίας.
ΟΠΩΣ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΙ ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης, οι χώρες όπου γίνονται ταραχές αντιμετωπίζουν σειρά από δικά τους προβλήματα και εφαρμόζουν πολιτικές μείωσης των δαπανών. Αντιθέτως, «στην Ελλάδα έχουμε ζήσει τέτοιες καταστάσεις στο παρελθόν και δεν νομίζω ότι έλυσαν κάποια προβλήματα. Η κυβέρνηση απαντά με δύο τρόπους: Ο ένας είναι το έργο σε όλα τα επίπεδα – οικονομία, κοινωνική πολιτική, εξωτερική πολιτική, άμυνα. Και ο δεύτερος είναι ο διάλογος με κάθε κοινωνική ομάδα».
ΚΑΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ, όπως λέει ο ίδιος χαρακτηριστικά, «είναι λάθος να αντιμετωπίζουμε την κατάσταση με αυταρέσκεια, με ένα σύνδρομο Μαρίας Αντουανέτας, αλλά εξίσου λάθος είναι να ισχυρίζονται κάποιοι ότι όλα καταστρέφονται και ότι η χώρα πηγαίνει προς τα πίσω. Ας ρωτήσουν κάποιον από τους 600.000 συμπολίτες μας που ήταν άνεργοι και βρήκαν δουλειά, αν ήταν καλύτερα στο ταμείο ανεργίας επί ΣΥΡΙΖΑ ή σήμερα».
