ΚΑΘΩΣ βρισκόμαστε περίπου έξι μήνες πριν από τις εθνικές κάλπες είναι λογικό στα κομματικά επιτελεία να γίνονται αναλύσεις και να υπάρχουν εισηγήσεις για τη ρότα που θα χαράξουν εν όψει της προεκλογικής περιόδου.
Π.χ. στη Χαριλάου Τρικούπη, όπου διαπιστώνουν ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν «τραβάει», ρίχνουν πλέον το βάρος τους στο brand του ΠΑΣΟΚ, ενώ από την άλλη, ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να «στρίψει» αριστερά με φόντο τις διαδηλώσεις και την μπαχαλοποίηση στη Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ έχει ανοίξει η συζήτηση και στο κυβερνητικό επιτελείο. Αναλυτές, δημοσκόποι, ειδικοί κάνουν τις προτάσεις τους, ενώ δημοσιολόγοι παίρνουν θέση για την προεκλογική τακτική της κεντροδεξιάς παράταξης. Η δημοσκοπική εικόνα παραμένει πάνω – κάτω η ίδια εδώ και τέσσερις – πέντε μήνες. Η Ν.Δ. βρίσκεται γύρω στο 30% και προηγείται σχεδόν με νταμπλ σκορ από την ΕΛΑΣ που δείχνει να έχει φρενάρει ή και να ξεφουσκώνει, ενώ το ΠΑΣΟΚ μειώνει την ψαλίδα με τη δεύτερη θέση. Ο βασικός στόχος που τίθεται για την κυβέρνηση είναι το πώς θα επαναπροσελκύσει ένα σημαντικό τμήμα των ψηφοφόρων που της έδωσαν το 41% το 2023. Αρα, ένα μέρος από τις 10 μονάδες που υπολείπεται από το θριαμβευτικό αποτέλεσμα των τελευταίων εθνικών εκλογών. Και το ερώτημα που μπαίνει είναι: Θα πρέπει στις τελευταίες 200 ημέρες έως τις κάλπες να στρίψει προς το Κέντρο ή προς τα Δεξιά, καθώς αναμένεται κάποια στιγμή να μπει στο παιχνίδι και η «Πολιτική Ανοιξη Νο2» του Αντώνη Σαμαρά;
ΑΣ ΔΟΥΜΕ, όμως, τι συνέβη από το 2016 έως σήμερα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό εδώ και μία δεκαετία, γιατί μεταρρύθμισε και ανανέωσε την κεντροδεξιά παράταξη. Χωρίς να βάζει ταμπέλες, σάρωσε στον χώρο του Κέντρου και της Κεντροδεξιάς. Το σημαντικότερο ήταν πως ακολούθησε τον δρόμο του ορθολογισμού, του ρεαλισμού και της μετριοπάθειας. Μπορεί σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις να υποσχέθηκε λιγότερα από τους αντιπάλους του, αλλά τελικά έκανε παραπάνω από όσα υποσχέθηκε. Αυτή τη στιγμή η ουσιαστική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση είναι η ακρίβεια, που έχει δημιουργηθεί λόγω της παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης από τους πολέμους σε Ιράν και Ουκρανία. Παράλληλα, πέρα από τη φυσιολογική κυβερνητική φθορά ύστερα από οκτώ χρόνια στην εξουσία, υπάρχουν ζητήματα στη μεταρρύθμιση του κράτους, αλλά και του ιδιωτικού τομέα, όπως και φαινόμενα διαφθοράς, που έχουν κλονίσει την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων.
ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ, λοιπόν, δεν είναι αν θα υπάρξει στροφή προς το Κέντρο ή προς τα Δεξιά. Η Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη κατάφερε τόσο το 2019 όσο και το 2023 να προσελκύσει τους πολίτες που κινούνται στον δρόμο του ορθολογισμού, του ρεαλισμού και της μετριοπάθειας. Τους πολίτες που θέλουν να δουν την Ελλάδα να αλλάζει, να κάνει βήματα προς τα εμπρός. Να δημιουργείται όραμα για την επόμενη ημέρα. Να ισχυροποιείται η χώρα και να ανεβαίνει το βιοτικό επίπεδο.
ΟΠΩΣ ΤΟΝΙΣΕ ο Κυριάκος Πιερρακάκης, σε συζήτησή του με τον Ιταλό διανοούμενο Τζουλιάνο ντα Εμπολι, το ζητούμενο «είναι το κατά πόσον παράγεις αποτελέσματα. Αυτό είναι που κάνει τελικά όλη τη διαφορά για κάθε πολίτη, είτε ψηφίζει το ένα κόμμα είτε το άλλο. Παράγεις αποτελέσματα στην υγεία; Παράγεις αποτελέσματα στην εκπαίδευση; Λειτουργούν τα δημόσια οικονομικά; Ολα αυτά μαζί διαδραματίζουν τεράστιο ρόλο στο κατά πόσον αισθάνεσαι ότι οι φόροι σου επιτελούν τον ρόλο που θα έπρεπε και στο πώς συμπεριφέρεσαι και αισθάνεσαι ότι ανήκεις σε μια δημοκρατική πολιτεία». Αρα, το θέμα δεν είναι να μπει μια «ταμπέλα» στην προεκλογική στρατηγική της Ν.Δ. Το θέμα είναι η κεντροδεξιά παράταξη να πείσει τους πολίτες που την ακούν -δηλαδή το 41% των προηγούμενων εκλογών-, από τη μία ότι έχει τα απαραίτητα «καύσιμα» για να συνεχίσει να είναι αποτελεσματική και από την άλλη να διορθώσει τις αστοχίες που έγιναν σε αυτά τα οκτώ χρόνια.
