Σε μια περίοδο πυκνών πολιτικών γεγονότων, γεωπολιτικών αναταράξεων και ραγδαίων διεθνών εξελίξεων, η ελληνική διπλωματία επιδεικνύει αποφασιστικότητα, ψυχραιμία και άμεσα αντανακλαστικά. Η μεγάλη εικόνα μοιάζει με μια τεράστια σκακιέρα. Ομως, αν κάποιος κοιτάξει πιο προσεκτικά, θα δει ότι βρίσκονται σε εξέλιξη πολλοί μικρότεροι «αγώνες».
Σε αυτό το τοπίο, η Ελλάδα έχει φροντίσει να κινείται με γεμάτη την πολιτική και διπλωματική φαρέτρα της γνωρίζοντας πως υπάρχουν πολλά ανοιχτά μέτωπα. Από τις παράλογες απαιτήσεις της Αγκυρας για το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης μέχρι το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο και τη φημολογούμενη νομοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Ομως, τα αποτελέσματα της ενεργού εξωτερικής πολιτικής, που ακολουθεί η κυβέρνηση από το 2019 μέχρι σήμερα, φάνηκαν καθαρά τόσο από την πρωτοφανή και ομόφωνη στήριξη της Ευρώπης και των «27» στο θέμα της τουρκολιβυκής συμφωνίας όσο και στην έναρξη των συζητήσεων για την ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας-Αιγύπτου.
Απέναντι στην κοντόφθαλμη οπτική των κομμάτων της αντιπολίτευσης, η κυβέρνηση αντιτάσσει όλα όσα έχει επιτύχει σε εξωτερική πολιτική και άμυνα τα τελευταία επτά χρόνια. Από την ενίσχυση διμερών και πολυμερών συμμαχιών και τις συμφωνίες ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο μέχρι την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο, τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό και τις συμφωνίες για έρευνες υδρογονανθράκων με αμερικανικούς κολοσσούς.
Ταυτόχρονα, συνεχίζονται η ιστορικών διαστάσεων αναδιάρθρωση των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και η ενίσχυση της αμυντικής θωράκισης της χώρας με την «Ασπίδα του Αχιλλέα», την αναβάθμιση των F-16, τη συμμετοχή στο πρόγραμμα των F-35, με τις υπερσύγχρονες Belharra και τα Rafale.
Η διεύρυνση του πολιτικού, του οικονομικού, του διπλωματικού και του αμυντικού αποτυπώματος της Ελλάδας είναι αναμενόμενο να προκαλεί τον έντονο εκνευρισμό της Τουρκίας. Αυτό, όμως, που δεν μπορεί να γίνεται αποδεκτό είναι να ρίχνονται στην αρένα της εσωτερικής κομματικής αντιπαράθεσης τα εθνικά θέματα.
