Μέσα από το βλέμμα ενός παιδιού, του μικρού Γιάννη, και τις ιστορίες του παππού του, οι συγγραφείς συνδέουν το παρόν με το παρελθόν, τη φαντασία με την Ιστορία, δημιουργώντας ένα παραμύθι για την ελευθερία, το θάρρος και τη συνέχεια των ονείρων. Τα πλοία Λίμπερτυ, σύμβολα μιας νέας αρχής για την ελληνική ναυτιλία, μεταμορφώνονται εδώ σε καράβια ψυχής, που μεταφέρουν ελπίδα και πίστη στις επόμενες γενιές.

Η Μελίνα Ηλιοπούλου μάς μιλά με ευαισθησία και διεθνή οπτική, προσκαλώντας μικρούς και μεγάλους να αναζητήσουν τη δική τους πυξίδα, εκείνη που δείχνει πάντα προς το φως.

_Τι ήταν εκείνο που σας ενέπνευσε να «ανεβείτε» στο πλοίο των Λίμπερτυ και να το μετατρέψετε σε παιδική ιστορία γεμάτη φως;

Ολα ξεκίνησαν από μια συνάντηση με τη Μαρία Γιασσά και τις υπέροχες συζητήσεις μας γύρω από τα θαλασσινά ταξίδια. Εκείνη μου μίλησε με πάθος για την ιστορία του Hellas Liberty και κάπως έτσι άρχισε ένα κοινό ταξίδι αναζήτησης. Η Μαρία, με τη γνώση και την ευαισθησία της, τονίζει πάντα τη σημασία αυτών των πλοίων για την επανεκκίνηση της ελληνικής ναυτιλίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εγώ, ως εκπαιδευτικός και συγγραφέας, θέλησα να δώσω στα παιδιά την ευκαιρία να γνωρίσουν τα Liberty όχι απλώς ως μουσειακά εκθέματα, αλλά ως σύμβολα ελευθερίας, αντοχής και επιμονής. Μέσα από το βιβλίο, τα παιδιά θα καταλάβουν πως κάθε ταξίδι, όσο δύσκολο κι αν μοιάζει, μπορεί να οδηγήσει στο φως, αρκεί να μη σταματήσουμε ποτέ να ελπίζουμε και να ονειρευόμαστε.

Σημαντικό ρόλο σε αυτό το συγγραφικό εγχείρημα έχει διαδραματίσει και η εικονογράφηση της Έλενας Τσαπρούνη, που με τη δουλειά της δίνει πνοή στις σελίδες και μετατρέπει την ιστορία σε ένα ταξίδι για όλες τις αισθήσεις.

_Ο μικρός Γιάννης ταξιδεύει ανάμεσα στη φαντασία και την Ιστορία. Πόσο σημαντικό θεωρείτε το να γνωρίζουν τα παιδιά ιστορικά γεγονότα μέσα από τη λογοτεχνία;

Η λογοτεχνία έχει τη δύναμη να κάνει την Ιστορία ζωντανή, σχεδόν κινηματογραφική. Τα παιδιά δεν αντικρίζουν απλώς ημερομηνίες και γεγονότα, αλλά ανθρώπινες πράξεις, σκέψεις και συναισθήματα. Μέσα από τη λογοτεχνία, δεν μαθαίνουν την Ιστορία σαν απλά γεγονότα, αλλά τη ζουν. Αυτό έχει μεγάλη σημασία, αν σκεφτούμε πως ταλαιπωρούνται με την αποστήθιση στη διάρκεια της σχολικής ζωής. Και μια μεγάλη αλήθεια που αξίζει να θυμόμαστε είναι πως, όταν ένα παιδί συγκινηθεί από μια ιστορία, εκείνη μένει για πάντα μέσα του.

_Στο βιβλίο σας η σχέση παππού-εγγονού λειτουργεί ως γέφυρα γενεών. Εσείς έχετε δικές σας «ιστορίες θάλασσας» που σας συντρόφεψαν στα παιδικά σας χρόνια;

Ναι, μεγάλωσα κι εγώ με τις δικές μου «ιστορίες θάλασσας». Θυμάμαι τα καλοκαίρια που ταξιδεύαμε στο νησί με το πλοίο· ο μπαμπάς είχε φίλο τον καπετάνιο κι έτσι με άφηνε να ανέβω στη γέφυρα. Ηταν κάτι μαγικό, η απεραντοσύνη του πελάγους, οι ιστορίες του πληρώματος, οι γλάροι που συνόδευαν το ταξίδι. Αυτή η ανάμνηση με ακολουθεί ακόμα. Κάθε φορά που μπαίνω σε ένα πλοίο, είναι σαν να ξυπνά μέσα μου εκείνη η πρώτη-παιδική συγκίνηση του ταξιδιού.

_Αν είχατε μπροστά σας ένα παιδί με ένα χάρτινο καραβάκι στα χέρια, τι θα του λέγατε να γράψει στο πανί του πριν το ρίξει στο νερό;

Θα του έλεγα να γράψει στο πανί του τη λέξη «ελπίδα», γιατί μόνο έτσι μπορείς να κρατήσεις το καραβάκι όρθιο, ακόμη κι όταν τα κύματα δυναμώνουν. Τα παιδιά έχουν μέσα τους τη δύναμη να πιστεύουν πως κάθε ταξίδι αξίζει, ακόμη κι αν δεν γνωρίζουν τον προορισμό. Είναι σημαντικό να νιώσουν πως το πιο αληθινό ταξίδι ξεκινά με μια λέξη, με ένα χαμόγελο και ένα μικρό κομμάτι χαρτί που επιπλέει με πίστη. Θα δανειστώ τα λόγια του Μακ Μπαρνέτ, πως τα παιδιά είναι το παρόν. Είναι ανθρώπινα όντα αυτήν τη στιγμή με ελπίδες και φόβους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως μεγαλώνουν και από όσα δίνουμε δεν ξέρουμε τι θα πάρουν μαζί τους. Για αυτόν το λόγο πρέπει να δίνουμε το καλύτερο! Αν πιστέψουμε και εμπιστευτούμε τα παιδιά μπορούν να πετύχουν τα όνειρά τους.

_Πόσο σας επηρεάζουν τα ταξίδια και η διεθνής σας εμπειρία στη συγγραφή; Είναι η περιπέτεια μια εσωτερική ανάγκη όσο κι ένα εξωτερικό ταξίδι;

Τα ταξίδια με έχουν επηρεάσει βαθιά όχι μόνο ως εμπειρίες τόπων, αλλά ως τρόπος θέασης του κόσμου. Κάθε ταξίδι είναι μια ανατροπή, βγαίνεις από το γνώριμο, δοκιμάζεις αντοχές, ανοίγεσαι σε νέες εμπειρίες. Κι όλα αυτά επιστρέφουν και γίνονται υλικό γραφής, γιατί και η συγγραφή είναι ένα ταξίδι μόνο που συμβαίνει προς τα μέσα. Πιστεύω πως η περιπέτεια είναι μια εσωτερική ανάγκη μου. Δεν χρειάζονται πάντα αποσκευές, αρκεί η διάθεση να ανακαλύπτεις, να ρωτάς, να αφήνεσαι. Τελικά, όποιος γράφει ή ταξιδεύει, αναζητά το ίδιο πράγμα: να γνωρίσει λίγο καλύτερα τον εαυτό του και τον κόσμο.