Σύμφωνα με πληροφορίες, από το 2022 βρέθηκε αντιμέτωπος με την ασθένεια, υποβάλλοντας τον εαυτό του σε συνεχείς θεραπείες και αντιμετωπίζοντας σημαντικές δυσκολίες.

Παρά τις αντιξοότητες, δεν το έβαλε ποτέ κάτω. Όταν έχασε την ικανότητα ομιλίας και επικοινωνούσε αποκλειστικά μέσω σημειωμάτων στο νοσοκομείο, στράφηκε στη γραφή.

Από αυτή τη διαδικασία γεννήθηκε η ιδέα να αφήσει ένα προσωπικό και συγκινητικό μήνυμα στον γιο του, το οποίο κατέληξε στα 24 γράμματα που συνθέτουν το βιβλίο του.

Η είδηση του θανάτου του επιβεβαιώθηκε και από την οργάνωση «Αναμέτρηση», η οποία ανέφερε σε σχετική ανάρτηση τη μάχη που έδωσε με αξιοπρέπεια και δύναμη, αφήνοντας πίσω του μια σημαντική κληρονομιά για τους αγαπημένους του και το κοινό.

Ο Γιάννης Μπρούζος μέσα από τα λόγια του:

«Γεννήθηκα στον Πειραιά. Σπούδασα φυσική και μουσική. Παραμένοντας πάντα ερασιτέχνης, χωρίς φόβο για φιλότιμη προσπάθεια δημοσίευσα ερευνητικές επιστημονικές εργασίες, έγραψα διδακτορικό, έπαιξα για δίπλωμα πιάνου.

Από όλους τους ρόλους μου αγαπώ αυτούς του μαθητή και του δασκάλου. Είχα την ευτυχία να διδάξω παιδιά όλων των ηλικιών, από το Νήπιο έως το Πανεπιστήμιο, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ερωτεύτηκα και αγωνίζομαι με πάθος για ζωή με αλληλεγγύη, συντροφικότητα, αλληλοβοήθεια, μοίρασμα και συλλογικότητα. Η μεγαλύτερη τύχη μου είναι οι άνθρωποί μου: οικογένειες, φίλοι, σύντροφοι, δάσκαλοι, μαθητές.

Το μεγαλύτερο δώρο της ζωής μου: ο Στέλιος μου, το παιδί μου. Δίπλα σε αυτό το λουλουδάκι περπατώ, με βήματα προσεκτικά και όση δύναμη διαθέτω, φροντίζοντας να ανθίζει.

Όσο δύσκολο κι αν είναι, αυτό το μονοπάτι που έχουν χαράξει τα βήματά μου, το προσφέρω ως μαρτυρία της αγάπης μου στη ζωή. Ως μαρτυρία της αντίστασής μου στον θάνατο. Κλήθηκα να κουβαλήσω καρκινικά κύτταρα και να τα αντιμετωπίσω με κάθε τρόπο. Το αποδέχομαι και δεν σκοπεύω να παρατήσω τον αγώνα μέχρι να εξαντλήσω και την τελευταία ικμάδα αντίστασης της ζωής.

Θέλω κάθε χνάρι που αφήνει η ύπαρξή μου στη γη, να φωτίζει ό,τι αξίζει στη ζωή. Να έχει η Ζωή πάντα την τελευταία λέξη».