Το πρόγραμμα του 2026 αποτελεί την πρώτη ενότητα μιας φιλόδοξης τριλογίας που θα ολοκληρωθεί το 2028 και στοχεύει να επαναπροσδιορίσει τη σχέση μας με το αρχαίο δράμα μέσα από τη σύμπλευση θεάτρου, χορού και όπερας. 

» Η «Μήδεια» της Κάλλας: Το απόλυτο γεγονός του φετινού καλοκαιριού έρχεται νωρίς. Στις 20 Ιουνίου, η Εθνική Λυρική Σκηνή επιστρέφει στην Επίδαυρο έπειτα από δεκαετίες για να αναβιώσει τη θρυλική παραγωγή της «Μήδειας» (Λουίτζι Κερουμπίνι) του 1961. Δεν πρόκειται για μια απλή νοσταλγική αναφορά, αλλά για μια δημιουργική ανασύνθεση: τα ιστορικά κοστούμια του Γιάννη Τσαρούχη αποκαταστάθηκαν, τα σκηνοθετικά σημειωματάρια του Αλέξη Μινωτή μελετήθηκαν εξονυχιστικά, ενώ η κορυφαία Αννα Πιρότσι αναλαμβάνει το βαρύ φορτίο του ρόλου που σφράγισε η Μαρία Κάλλας.

» Σύγχρονες αναγνώσεις: Το φετινό πρόγραμμα τολμά να κοιτάξει κατάματα τα τραύματα του παρόντος:

• Ο θρήνος ως «ρεπορτάζ»: Ο Χρήστος Θεοδωρίδης προσεγγίζει τους «Πέρσες» ως ένα «θέατρο-ντοκουμέντο», που ομοιάζει με πολεμικό ρεπορτάζ, με 25 ηθοποιούς επί σκηνής να μετατρέπουν την αρχαία ήττα σε θρήνο τού σήμερα.
• Θυσία και γυναικοκτονία: Στην «Αλκηστη» του Δημήτρη Καραντζά, η θυσία της ηρωίδας ερμηνεύεται ως θεσμικά «νομιμοποιημένη» βία, θέτοντας καίρια ερωτήματα για τα φύλα και την εξουσία.
• Συμπερίληψη στην πράξη: Οι «Τρωάδες» της Ελένης Ευθυμίου αποτελούν μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές του προγράμματος, καθώς στη σκηνή θα δούμε μέλη της ομάδας «Εν Δυνάμει» (καλλιτέχνες με και χωρίς αναπηρία), αναδεικνύοντας το γυναικείο σώμα ως το πιο ευάλωτο σύμβολο της τραγωδίας.
• Η εντροπία της κοινωνίας: Ο Αστέριος Πελτέκης και το ΚΘΒΕ παρουσιάζουν μια «Λυσιστράτη» που δεν στοχεύει μόνο στο γέλιο, αλλά και στην «αναστολή της εντροπίας» – μια επανεκκίνηση του κόσμου μέσα από την άρνηση και την επιθυμία.
• Η μουσική ως αντίδοτο: Η συνέργεια Καραθάνου – Δεληβοριά στην «Ειρήνη» υπόσχεται μια διονυσιακή απάντηση στην τρέλα των καιρών, με το «επιδαύριο αστέρι» να φωτίζει έναν κόσμο που πασχίζει να μην καταρρεύσει.

» Διεθνής «Αντιγόνη»: Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ο Νορβηγός Αλαν Λούσιεν Ογιεν συνεργάζεται με μέλη του θρυλικού Tanztheater Wuppertal της Πίνα Μπάους. Η δική τους «Αντιγόνη» υπόσχεται μια εμπειρία σωματικής ποίησης, όπου ο χορός και ο λόγος γίνονται ένα για να μιλήσουν για το κόστος της ηθικής.