Τίτλοι τέλους. Κάθομαι αποσβολωμένος στην πλαστική καρέκλα μου με έναν κόμπο στον λαιμό, έτοιμος να ξεπλύνει με τα συσσωρευμένα του δάκρυα τον φάρυγγα και να γλιστρήσει ίσαμε τα νεφρά. Ο κόμπος ψιλή βροχούλα που ραίνει το «είναι» μου ξανά και ξανά, τόσο συχνά που ξεχνώ πως μέσα μου είμαι άδειος.
Αλλά ας συστηθώ από την αρχή. Είμαι ένα αερικό που ξέμεινε στη Γη και φωλιάζω στις χημικές ενώσεις του μυαλού των ανθρώπων, αυτές που φτιάχνουν τα συναισθήματα, αυτά που οι άνθρωποι ενίοτε σωματοποιούν και λένε «πόνεσε η καρδιά μου». Είμαι ένα στις ψυχές των ανθρώπων φυλακισμένο αερικό, που πηδώ από ψυχή σε ψυχή, και όταν αυτές συνοφρυώνονται και στάζουν δάκρυ, τότε δακρύζω μαζί τους ρυθμικά κι αθόρυβα. Αυτή ήταν η ετυμηγορία του δικαστή.
Oμως, μη φανταστείτε ότι έκανα κάτι υπερβολικό… Οσο ζούσα δεν ήμουν κακός άνθρωπος. Ημουν ένας άνθρωπος σαν κι εσάς. Αγωνιστής της καθημερινότητας που δεν ήθελε να κάνει κακό σε κανέναν, παρά μόνο αν το επέβαλε το συμφέρον του· άνθρωπος κανονικός, που στα δύσκολα έλεγε πως ουδέποτε είχε σκοπό να γίνει ήρωας· άνθρωπος καθημερινός. Ως εκ τούτου, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο δικαστής με τιμώρησε, παρά με συμβούλεψε μόνο να ψάξω την αλήθεια στους κόμπους του λαιμού των ανθρώπων, καθώς βλέπουν την ταινία «Σινεμά ο Παράδεισος».
Η συγγραφέας Αγλαΐα Μπλιούμη
Εκτοτε πέρασε χρόνος πολύς κι ολοένα γίνομαι στους τίτλους τέλους λούτσα στο κλάμα. Κλαίω γιατί ξεσκαλώνουν οι θύμησες της δικής μου ζωής.
Είμαι ένα αερικό που θυμάται με εξαϋλωμένη την καρδιά και τα νεφρά.
Τίτλοι τέλους. Αλλη μια φορά που ο κόμπος έχει θεριέψει και μέσα μου βρέχει, έξω ο κόσμος σηκώνεται από τις καρέκλες του. Ο άνθρωπος που επέλεξα σήμερα να μπω μέσα του κάθεται αποσβολωμένος, «άντε σήκω», βάζει το χέρι του στην τσέπη, βγάζει κι άλλο χαρτομάντιλο και σφουγγίζει τα δάκρυά του, μετά από λίγο και τρίτο, μετά και τέταρτο, «άντε, αδελφέ, να τελειώνουμε σήμερα», μετά και πέμπτο, ύστερα βάζει το χέρι του στην άλλη τσέπη, βγάζει καινούργιο πακέτο. Με λούζει καταρράκτης από θύμησες και με τραβούν στα έγκατα του κορμιού του ανθρώπου μου, ολοένα ρουφώ νερό και πνίγομαι, ώσπου τα νερά του καταρράκτη με ξεβράζουν σε μια παραλία της Χαλκιδικής, τη Γερακινή.
Διαβάστε Επίσης
Κάτι πλατάνια στον απέναντι δρόμο κρύβουν το θερινό σινεμά «Ciné Ηλέκτρα», ακούγονται μόνο μαρσαρίσματα από μηχανές, βουητό ανθρώπων και μυρίζεις τη διαπεραστική τσίκνα από τα ψημένα σουβλάκια. Είμαι παιδάκι Πέμπτης Δημοτικού, Ελληνόπουλο, εκ Γερμανίας ορμώμενο, και κάνουμε καλοκαιρινές διακοπές σε ένα εξοχικό φίλων στη Γερακινή· εδώ όλα μυρίζουν Ελλάδα. Εδώ παρέες παιδιών παίζουν κρυφτό στην αυλή ως αργά το βράδυ και κάνουν ποδήλατο, εδώ πρωτοτρώω ιμάμ μπαϊλντί και βγάζω διακριτικά στο πιάτο τη σάρκα της μελιτζάνας, εδώ μεγαλώνεις από τη μια μέρα στην άλλη με λίγες δρασκελιές -από το μπαλκόνι ίσαμε πίσω από τα πλατάνια-, ξεχνάς τις δύο σάκες που κουβαλάς για το γερμανικό και το ελληνικό σχολείο και διαβαίνεις τη φιλντισένια πύλη που σε κάνει καβαλάρη στον κόσμο των ενηλίκων, «καλώς ήλθατε», στην Ελλάδα γίνεσαι πια έφηβος· μπορείς να πηγαίνεις και σινεμά και να βλέπεις τον Φλας Γκόρντον.
Κι εκεί που η πύλη μοιάζει ορθάνοιχτη, ξαφνικά, μπαίνει σφήνα στον δρόμο προς τον κόσμο των ενηλίκων το αδελφάκι μου: «Θέλω κι εγώ να έρθω». Με το άκουσμα της φράσης ξεπηδά αυτοπροσώπως μέσα μου η φρίκη, λες και άλλαξε όψη η Ελλάδα κι έσβησε απότομα η τσίκνα από τα σουβλάκια. Βρε τι παρακάλια από τον μπαμπά, τι παρακάλια από τη μαμά, τι παρακάλια από το αδελφάκι, η απόφασή μου ειλημμένη: «Πού να το κουβαλάω το νιάναρο, θα με κοροϊδεύουν». Ημουν πια μεγάλος, κι εκεί στη Γερακινή, στο Ciné «Ηλέκτρα» -μα την αλήθεια-, ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που πάτησα πόδι: η Ελλάδα της αυτοπεποίθησης και ο αέρας της ελευθερίας που έφερνε μαζί του το θρόισμα από τα πλατάνια.
Δειλινό. Η παράσταση αρχίζει κάτω από τον έναστρο ουρανό. Τα φουτουριστικά εφέ του Φλας Γκόρντον με τηλεμεταφορά να με ταξιδεύουν σε εκείνη τη διάσταση με το πολύχρωμο ουράνιο τόξο, που άλλοτε οι λωρίδες του ξεκολλούσαν και άλλοτε σκέπαζαν τον ουρανό σαν παχύ χαλί. Ενα χαλί που οι υφάντρες το ύφαιναν με όλο πιο χοντρά νήματα, ώσπου κατά την επιστροφή μου από το Ciné «Ηλέκτρα» τούτο τύλιξε ασφυκτικά κάθε παλμό από τις διηγήσεις της συναρπαστικής μου εμπειρίας.
Κοιτάζω γύρω μου, το θερινό σινεμά Ciné Ηλέκτρα που υπάρχει ακόμη έχει ερημώσει. Ο κλαψιάρης θεατής που διάλεξα στο «Σινεμά ο Παράδεισος» πού πήγε; Κύριε δικαστά, πώς γίνεται να ξεμένω χωρίς σώμα;
Είμαι λοιπόν έξω με αναστολή; Ή μήπως ελεύθερος να πετάξω στους πέντε ορίζοντες; Ας πετάξω τότε καλύτερα προς την τσίκνα από τα σουβλάκια… πείνασα μετά από τόσα δάκρυα.
Με αυτές τις φράσεις ο αδελφός μου μπαίνει στο δωμάτιο και με ταρακουνάει: «Ξύπνα αδελφέ, δεν πέθανες ακόμη, εδώ είσαι!»· με αγκαλιάζει για λίγα δευτερόλεπτα και αποχωρεί. Ο αδελφός μου εν τω μεταξύ σχεδιάζει σε Σεκάνς Ονείρου τα δικά του αερικά, γιατί έγινε σκηνοθέτης. Αλήθεια σας λέω! Τόσο αλήθεια όσο αληθινά είναι και τα λόγια τούτης της ιστορίας.
