Η γραμμή που χωρίζει τη μυθοπλασία από την πραγματικότητα είναι συχνά πιο εύθραυστη απ’ όσο πιστεύουμε. Στην «Τρίτη γυναίκα» ο Αντώνης Ζερβός επιστρέφει με ένα ψυχολογικό θρίλερ όπου η ενοχή, ο εκβιασμός και οι οικογενειακές σκιές συνθέτουν ένα παιχνίδι διαρκών ανατροπών.
Ο Αντώνης Ζερβός μιλά για τα όρια ανάμεσα στη φαντασία και στην πραγματικότητα, για τις ενοχές που κρύβουμε και για εκείνες τις αθέατες πλευρές του ανθρώπου που η πίεση, η ενοχή και ο φόβος φέρνουν στην επιφάνεια.
_Κύριε Ζερβέ, ο Αλκης Βρεττός είναι ένας συγγραφέας που βλέπει τη μυθοπλασία να εισβάλλει βίαια στην πραγματικότητά του. Πόσο απαιτητικό ήταν να χτίσετε έναν ήρωα που δοκιμάζει όχι μόνο τα όρια της φαντασίας του, αλλά και τη δική του ψυχική αντοχή;
Μια ιστορία είναι η σύνθεση πολλών μικρότερων ιστοριών· είναι οι λεπτομέρειες που κρύβονται μέσα στους χαρακτήρες και σταδιακά αποκαλύπτουν το βάθος τους. Ο Αλκης Βρεττός είναι ίσως ο πιο σύνθετος χαρακτήρας της «Τρίτης γυναίκας», γιατί η ίδια η αφήγηση περνά μέσα από τη δική του ματιά. Αυτό σημαίνει πως, μέχρι ένα σημείο, εκείνος αποφασίζει τι θα δούμε και τι θα μείνει κρυμμένο.
Οι χαρακτήρες για μένα δεν δημιουργούνται μόνο από την αρχική ιδέα. Χρειάζονται χρόνο για να αποκαλύψουν τις αντιφάσεις και τις ρωγμές τους. Ο Αλκης είναι ένας άνθρωπος που έχει χτίσει ένα ισχυρό οικοδόμημα γύρω από τον εαυτό του, γύρω από την επιτυχία και την εικόνα που θέλει να έχει.
Ομως, όταν η πραγματικότητα εισβάλλει στη ζωή του και η ασφάλεια που πίστευε πως είχε κατακτήσει αρχίζει να καταρρέει, έρχεται αντιμέτωπος με εκείνα τα κομμάτια του εαυτού του που προσπαθούσε να αγνοήσει.
_Στο βιβλίο επιστρέφει ο γνώριμος αστυνόμος Στάβαρης από το προηγούμενο μυθιστόρημά σας, το «Deadline». Πώς έχει εξελιχθεί ο χαρακτήρας του σε αυτή τη νέα υπόθεση και με ποιες προσωπικές του «πλευρές» θα έρθει αντιμέτωπος;
Διαβάστε Επίσης
Βλέπω τις ιστορίες μου σαν κομμάτια ενός μικρού σύμπαντος, στο κέντρο του οποίου βρίσκονται ο Στάβαρης και η Πέρσα. Ενα σύμπαν που αλλάζει μαζί με τους ανθρώπους του, γιατί οι χαρακτήρες δεν μένουν ποτέ ίδιοι· κουβαλούν τις πληγές, τις επιλογές και τις σιωπές τους.
Στην «Τρίτη γυναίκα» ο Στάβαρης δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος που γνωρίσαμε στο «Deadline». Αυτή τη φορά η απειλή είναι πιο άμεση και προσωπική. Η Πέρσα αντιλαμβάνεται από την πρώτη στιγμή πως κάτι αλλάζει. Και για ακόμη μία φορά οι δυο τους θα χρειαστεί να λειτουργήσουν συμπληρωματικά.
_Ως δικηγόρος έρχεστε καθημερινά αντιμέτωπος με ιστορίες όπου η αλήθεια σπάνια είναι μονοδιάστατη. Με ποιον τρόπο αυτή η εμπειρία επηρέασε τις ανακρίσεις, τις ηθικές συγκρούσεις και την ψυχολογία των ηρώων στην «Τρίτη γυναίκα»;
Η μεγαλύτερη επιρροή της δικηγορίας στη γραφή μου είναι ίσως η ανάγκη κάθε ιστορία να στέκεται στη λογική της. Να μην υπάρχουν κενά που χρειάζονται εύκολες λύσεις ή σωτήριες συμπτώσεις.
Ταυτόχρονα, δεν με ενδιαφέρει τόσο η διαδικασία του εγκλήματος όσο ο άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από αυτήν. Αυτό που με γοητεύει είναι η αμφιβολία, οι διαφορετικές αναγνώσεις των στοιχείων, η στιγμή που αυτό που θεωρούμε βέβαιο αρχίζει να κλονίζεται.
Η πραγματική ζωή σπάνια προσφέρει μία και μοναδική αλήθεια.
_Στην «Τρίτη γυναίκα» οι αναμνήσεις, οι ψευδαισθήσεις και οι βεβαιότητες συγκρούονται διαρκώς. Τελικά η αλήθεια είναι μία ή ο καθένας μας αφηγείται εκείνη που μπορεί να αντέξει;
Η αλήθεια έχει τόσα πρόσωπα όσα και τα δικά μας. Πολλές φορές είναι ένα πρόσωπο που προσποιούμαστε πως δεν αναγνωρίζουμε, ένα βλέμμα από το οποίο επιλέγουμε να απομακρυνθούμε.
Ισως ο πρώτος άνθρωπος από τον οποίο μαθαίνουμε να κρατάμε τα μυστικά μας να είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Υπάρχουν πράγματα που επιλέγουμε να ξεχάσουμε, αλήθειες που αφήνουμε στη σκιά, γιατί δεν είμαστε πάντα έτοιμοι να τις αντικρίσουμε.
Στην «Τρίτη γυναίκα» είναι αυτές οι σκόρπιες σκέψεις του Αλκη Βρεττού, τα μισόλογα και οι ρωγμές στη μνήμη του, που οδηγούν σταδιακά προς εκείνα τα μυστικά που έχουν φωλιάσει βαθιά μέσα του.
_Στην ιστορία σας, ο εκβιασμός λειτουργεί σαν ένας μηχανισμός που απογυμνώνει τους χαρακτήρες από κάθε προσωπείο. Πιστεύετε ότι ο άνθρωπος αποκαλύπτει περισσότερο τον πραγματικό του εαυτό όταν νιώθει ασφαλής ή όταν βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο;
Η ασφάλεια έχει τη δική της αλαζονεία. Εχει έναν τρόπο να μας ντύνει με μια εικόνα δύναμης και βεβαιότητας. Ομως η απελπισία είναι εκείνη που αποκαλύπτει τα πραγματικά όρια της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ο Αλκης Βρεττός επιστρέφει έχοντας ακόμη πάνω του το βάρος μιας επιτυχίας που έχει διαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον εαυτό του. Ζει μέσα από την ανάγκη να επιβεβαιώσει την εικόνα που έχει χτίσει γύρω από το όνομά του. Ομως κάτω από αυτή την επιφάνεια υπάρχουν ρωγμές που δεν μπορεί πλέον να αγνοήσει.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο δύσκολη στιγμή ενός ανθρώπου: όταν οι βεβαιότητες που τον προστάτευαν αρχίζουν να καταρρέουν.
