Πότε νιώσατε το «κάλεσμα» της μουσικής;

Το κάλεσμα της μουσικής το ένιωσα τη στιγμή που ήμουν έτοιμη να την εγκαταλείψω. Ήμουν μόλις εννέα χρονών. Είχα ξεκινήσει μαθήματα έπειτα από την παρότρυνση της μητέρας μου, όμως η πρώτη μου εμπειρία με την αρχική μου  kαθηγήτρια δεν ήταν πολύ καλή! Πολύ γρήγορα άρχισα να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου και για τις δυνατότητές μου.

Θυμάμαι τον εαυτό μου να κλαίει στα σκαλιά του ωδείου, με την αίσθηση πως ένα όνειρο τελειώνει πριν καν προλάβει να αρχίσει. Και τότε εμφανίστηκε η επόμενη δασκάλα μου, η δασκάλα της καρδιάς μου, η αείμνηστη Μαριάννα Λάρδη. Μια γυναίκα-παιδαγωγός με βαθιά ενσυναίσθηση, που ήξερε ότι η μουσική δεν μεταδίδεται με φόβο αλλά με αγάπη. Με πλησίασε με ηρεμία, με άκουσε, με είδε. Και με αγάπη, υπομονή και μια αληθινή πίστη σε μένα, μου πρότεινε να συνεχίσουμε μαζί. «Μην αφήσεις τη μουσική παιδί μου επειδή δεν ταίριαξες με έναν δάσκαλο», μου είπε. «Δώσε πρώτα στον εαυτό σου τον χρόνο που χρειάζεται και μετά αποφασίζεις» Αυτή η στάση και όχι μόνο τα λόγια άλλαξε τα πάντα. Η στήριξή της δεν μου έμαθε απλώς να παίζω ή να συνθέτω· μου έμαθε να εμπιστεύομαι ξανά τη φωνή μου, να νιώθω ασφαλής.

Αυτό το κάλεσμα, λοιπόν, το χρωστάω σε εκείνη. Στην ανθρώπινη παρουσία που, τη στιγμή της απόλυτης αμφιβολίας, άνοιξε μπροστά μου τον δρόμο της μουσικής και τελικά, τον δρόμο της ζωής μου.

Τι σημαίνει για εσάς «συνθέτω ένα έργο» και από πού ορμώμενη μπαίνετε σε αυτή τη διαδικασία;

Για μένα, το «συνθέτω ένα έργο» δεν είναι μια τεχνική διαδικασία· είναι μια πράξη εσωτερικής ακρόασης. Είναι η στιγμή που σιωπώ για να ακούσω αυτό που ζητά να ειπωθεί μέσα από τον ήχο. Κάθε έργο γεννιέται από μια ανάγκη  επικοινωνίας, από μια εσωτερική δόνηση που αναζητά μορφή, ρυθμό και φωνή. Η αφετηρία μου μπορεί να είναι μια λέξη, μια εικόνα, ένα ποίημα, ένα ιστορικό γεγονός, ένας ανθρώπινος πόνος ή μια μεγάλη χαρά. Άλλοτε ορμώμαι από τη μνήμη, άλλοτε από το παρόν που πάλλεται, και συχνά από το όραμα του μέλλοντος. Δεν ξεκινώ ποτέ από το «πώς», αλλά από το «γιατί». Από το τι θέλω να φωτιστεί, κάθε φορά!.

Η σύνθεση, για μένα, είναι μια πράξη ευθύνης και ελευθερίας μαζί. Ευθύνης απέναντι στο υλικό, στους ανθρώπους που θα το ερμηνεύσουν, σε εκείνους που θα το ακούσουν. Και ελευθερίας, γιατί μέσα στον ήχο μπορώ να υπερβώ τα όρια, να ενώσω κόσμους, να δημιουργήσω γέφυρες ανάμεσα στο λόγο και τη σιωπή. Όταν ολοκληρώνεται ένα έργο, δεν νιώθω ότι τελειώνει κάτι. Νιώθω ότι ξεκινά ένας διάλογος, γιατί κάθε σύνθεση, τη στιγμή που παραδίδεται στον ακροατή, παύει να μου ανήκει και αρχίζει να ζει τη δική της ζωή.

Θυμάστε την πρώτη φορά μπροστά στο κοινό;

Ναι, τη θυμάμαι πολύ καθαρά. Ήταν στην ιστορική αίθουσα «Παρνασσός», με αφορμή την ετήσια μαθητική συναυλία της τάξης πιάνου της δασκάλας μου, Μαριάννας Λάρδη. Ένας

χώρος φορτισμένος με μνήμη και ιστορία, που για μένα τότε έμοιαζε απέραντος. Λίγο πριν βγω στη σκηνή για να παίξω πιάνο, θυμάμαι την καρδιά μου να χτυπά δυνατά. Με κατέκλυζε μια γλυκιά αγωνία, μια βαθιά συγκέντρωση, αλλά και ένα πείσμα ότι «θα τα καταφέρω». Εκείνη τη στιγμή, όλα όσα είχα δουλέψει, όλα όσα κουβαλούσα μέσα μου, έπρεπε να σταθούν μπροστά και σε άλλους ανθρώπους. Και τότε συνέβη κάτι μαγικό: ο φόβος άρχισε να μεταμορφώνεται σε επικοινωνία. Αυτή η πρώτη επαφή με το κοινό μού έμαθε πως η μουσική δεν ολοκληρώνεται ούτε στην τάξη διδασκαλίας ούτε στην καταγραφή της παρτιτούρας, αλλά στη ζωντανή ανταλλαγή ενέργειας. Εκεί, ανάμεσα σε σιωπές και ανάσες, γεννήθηκε μια σχέση που με συνοδεύει μέχρι σήμερα μια σχέση ευθύνης, αλήθειας και βαθιάς χαράς. Από τότε, κάθε φορά που βρίσκομαι μπροστά στο κοινό, επιστρέφω νοερά σε εκείνη την πρώτη στιγμή: με τον ίδιο σεβασμό, την ίδια συγκίνηση και την ίδια ανάγκη να μοιραστώ κάτι αληθινό. Και πρέπει να παραδεχτώ πως μέσα σε αυτήν μοιρασιά νιώθω πραγματικά ολόκληρη. Αυτή η αίσθηση του ΕΙΜΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ με κάνει να αντέχω και όλες τις δυσκολίες μέχρι να φτάσω μπροστά στο κοινό!

Γιατί οι συνθέτες του δικού σας βεληνεκούς καταφεύγουν τελικά στο εξωτερικό;

Οι λόγοι που πολλοί δημιουργοί αναζητούν το εξωτερικό ίσως διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Για μένα, η απάντηση αγγίζει δύο βασικούς άξονες. Ο πρώτος είναι η κούραση: η συνεχής προσπάθεια να επικοινωνήσεις το έργο σου μέσα σε

συνθήκες όπου λάθος άνθρωποι βρίσκονται σε λάθος θέσεις και δεν κατανοούν τις ανάγκες ενός βαθιά πνευματικού έργου. Δεν θέλω να είμαι άδικη· δεν είναι όλοι έτσι. Αλλά δυστυχώς, αυτοί που κατέχουν τη δύναμη να υλοποιήσουν τα έργα, συχνά δεν έχουν ούτε όραμα, ούτε κατανόηση. Η αναξιοκρατία, η έλλειψη οράματος και η αδιαφορία

στραγγαλίζουν το φως πριν καν γεννηθεί. Ευτυχώς, δεν κατάφεραν να το στραγγαλίσουν μέσα μου και ελπίζω να μην το επιτρέψω ποτέ! Ο δεύτερος λόγος είναι η ίδια η αξία του έργου. Όταν δημιουργείς κάτι που ζητά να ξεπεράσει τα όρια του τόπου σου, το νιώθεις. Στο ψιθυρίζει, στο ζητά, και τότε αρχίζει ένας άλλος αγώνας, ένα άλλο ταξίδι. Και όταν έρχεται η βράβευση ή η δυνατότητα να παρουσιαστεί το έργο σου, χαμογελάς και σου χαμογελάει κι εκείνο. Είναι η στιγμή που όλα ευθυγραμμίζονται και είναι έτοιμο για το ταξίδι του στον κόσμο.

Παρά τις δυσκολίες, παρά τις προσπάθειες να μας πείσουν ότι υπάρχει μόνο σκοτάδι, υπάρχουν δημιουργοί που δεν σταματούν να αγωνίζονται. Που φωτίζουν ό,τι φαίνεται αόρατο, που αντιστέκονται στον συμβιβασμό. Αυτοί κρατούν ζωντανή την ελπίδα ότι η Ελλάδα μπορεί να γεννήσει τέχνη με βάθος, με πνεύμα και παγκόσμια αναφορά. Το εξωτερικό δεν είναι φυγή· είναι επιβίωση και δημιουργική αναπνοή!

Ποια ήταν η πρώτη σας συνεργασία με κάποιο από τα πολύ γνωστά ονόματα του θεάματος σε ρόλο ερμηνευτή ή, αφηγητή;

Η πρώτη μου συνεργασία με κάποιο από τα πολύ γνωστά ονόματα του θεάματος συνέβη την περίοδο 2009-2010, στην πρώτη παρουσίαση των έργων μου στο Μέγαρο  Μουσικής

Αθηνών . Οι ανάγκες των έργων ήταν τέτοιες που απαιτούσαν την παρουσία καλλιτεχνών με μεγάλη εμπειρία. Η αλήθεια είναι πως ένιωθα ταυτόχρονα χαρά και αγωνία: πώς θα εισπράξουν τη γραφή μου και πως θα την ερμηνεύσουν. Ευτυχώς, όλα κύλησαν εξαιρετικά. Ωστόσο έχοντας πάρει πια κάποια απόσταση από αυτού του τύπου τις αγωνίες, κρατώ μέσα μου τις εμπειρίες και τους ανθρώπους που και ως καλλιτέχνες αλλά και ως άνθρωποι, ήταν του ίδιου διαμετρήματος. Κάποιοι απομυθοποιήθηκαν, και αυτό ήταν μέρος της διαδρομής. Κρατώ όμως από το χέρι εκείνους που κρατούν και το δικό μου, γιατί μοιραζόμαστε την ίδια θεώρηση για την Τέχνη και την Ζωή. Νιώθω πλούσια που συνάντησα πραγματικούς καλλιτέχνες, που γνωρίζουν βαθιά ότι όλοι είμαστε κομμάτι ενός παζλ, και ότι ο ρόλος μας είναι να βρούμε το σωστό σημείο μέσα σε αυτό. Αυτές οι συναντήσεις με γεμίζουν και με εμπνέουν!

Είναι πολλά και σπουδαία τα έργα σας και σίγουρα δεν θα μπορούσατε να ξεχωρίσετε κάποιο. Ίσως όμως κάποιο από αυτά να είχε μεγαλύτερη ανάγκη να εκφραστεί μέσα από εσάς….

Είναι αλήθεια ότι δεν μπορώ και δεν θέλω να ξεχωρίσω κάποιο έργο μου, γιατί το καθένα γεννήθηκε από μια διαφορετική εσωτερική ανάγκη. Η συμφωνική μουσική είναι για μένα τόπος μεγάλης ανάσας· εκεί όπου η σκέψη και το συναίσθημα διεκδικούν χώρο και διάρκεια μέσα στον χρόνο. Στους κύκλους τραγουδιών έχω τη δυνατότητα να κινηθώ σε διαφορετικές μουσικές προσεγγίσεις, από πιο λαϊκές έως πιο λυρικές. Η μουσική για το θέατρο και το ντοκιμαντέρ έχει έναν πιο άμεσο, ανθρώπινο παλμό· γεννιέται για να υπηρετήσει την εικόνα, αλλά τελικά φωτίζει και τη σιωπή πίσω από αυτήν Ωστόσο, όλος αυτός ο όγκος του έργου μου βασίζεται στη συνομιλία με κορυφαίους Έλληνες και ξένους ποιητές, όπως ο Κωστής Παλαμάς, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Νικηφόρος Βρεττάκος, ο Άγγελος Σικελιανός, αλλά και ο Paul Celan, ο Ναζίμ Χικμέτ και πολλοί άλλοι· μια διαδικασία που αποτελεί για μένα πράξη ουσιαστικής ακρόασης του κόσμου. Αν κάτι είχε ίσως μεγαλύτερη ανάγκη να εκφραστεί μέσα από εμένα, είναι η βαθιά πίστη ότι η ποίηση, όταν συναντά τη μουσική, μπορεί να ανοίξει χώρους στοχασμού και συνείδησης να μας βοηθήσει να σκεφτούμε, να θυμηθούμε και να αντισταθούμε. Αυτή η αγωνία διατρέχει ολόκληρο το συνθετικό μου έργο και συμπυκνώνεται στον τίτλο κάτω από τον οποίο το έχω εντάξει: «Μαχόμενος Ελληνικός Πολιτισμός».

Πρόσφατα στις 18 Δεκεμβρίου 2025 εκπροσωπήσατε την Ελλάδα, ως Πρέσβυρα Πολιτισμού της Οικουμενικής Δελφικής Ένωσης στο διεθνές συνέδριο «Non Governmental Organizations of Europe and Asia: Dialogue for Sustainable Development – 2026», που πραγματοποιήθηκε στην έδρα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη. Πως νιώσατε αυτήν την συμμετοχή σας, σε μία τόσο σημαντική στιγμή;

Η συμμετοχή μου σε ένα τόσο σημαντικό διεθνές συνέδριο στον ΟΗΕ στην καρδιά της Γενεύης, ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία. Η δυνατότητα να μιλήσω για την Ειρήνη, τον Πολιτισμό και τη Μουσική, τη γλώσσα της Ψυχής, σε έναν χώρο όπου λαμβάνονται αποφάσεις παγκόσμιας σημασίας, μου έδωσε την ευκαιρία να προσθέσω μέσα από την φωνή μου την πίστη μου στο φως της Ελλάδας και την αξία του διαλόγου, της συνύπαρξης και της ελπίδας. Αισθάνθηκα ότι μέσα από τη Μουσική και τον Πολιτισμό μπορούμε να χτίσουμε γέφυρες κατανόησης, ελπίδας και συνύπαρξης, δημιουργώντας έναν μεγάλο ανθρώπινο κύκλο αγάπης που ενώνει την μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου και φωτίζει το κοινό μας μέλλον.

Πείτε μας για τις πολλές παγκόσμιες διακρίσεις που έλαβαν τα έργα σας.

Η αναγνώριση των έργων μου σε παγκόσμιο επίπεδο είναι μεγάλη χαρά, αλλά και βαθιά τιμή. Τα συμφωνικά έργα που έχουν βραβευτεί είναι:

Το 2021, το «Μακρυγιάννης», βασισμένο στο ποίημα του Άγγελου Σικελιανού, κέρδισε το 1ο βραβείο στον διαγωνισμό της Περιφέρειας Αττικής για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση και ασημένιο μετάλλιο στα Global Music Awards 2022.

Το 2023, το «Η Δίψα στο Μυστρά», βασισμένο στο ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, απέσπασε ασημένιο μετάλλιο στον διεθνή διαγωνισμό Global Music Awards στην Καλιφόρνια.

Το 2024, το «Νίκαια-Κλέος Ορθοδοξίας», σε ποίηση Γιάννη Π. Ιωαννίδη, απέσπασε δύο χρυσά μετάλλια το ένα με Ειδική Μνεία και ένα ασημένιο σε τρεις διεθνείς διαγωνισμούς.

Για μένα, η Μουσική είναι γλώσσα της ψυχής, που ενώνει πολιτισμούς, φέρνει ελπίδα και αναδεικνύει την ομορφιά της ανθρώπινης δημιουργίας. Κάθε διάκριση, είτε αφορά μουσικούς διαγωνισμούς, διεθνή φεστιβάλ ή πολιτιστικές βραβεύσεις, με εμπνέει να συνεχίσω να δημιουργώ με αυθεντικότητα. Πιστεύω ότι η Μουσική δεν έχει σύνορα· κάθε έργο που αγκαλιάζεται παγκόσμια είναι απόδειξη ότι οι ανθρώπινες ψυχές συνδέονται μέσα από τον ήχο, την έκφραση και το συναίσθημα. Κάθε διάκριση, λοιπόν, δεν είναι απλώς τιμή για μένα, αλλά επιβεβαίωση ότι η τέχνη μπορεί να γίνει γέφυρα ανάμεσα σε λαούς, κουλτούρες και καρδιές.

Τι ακολουθεί καλλιτεχνικά στο άμεσο μέλλον;

Στο άμεσο μέλλον με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας (9 Φεβρουαρίου), δύο συναυλίες στο Ελσίνκι με τίτλο: «Ὅλοι μιλᾶμε Ἑλληνικὰ καὶ το γιορτάζουμε!» έχοντας αναλάβει την διοργάνωση ο Σύνδεσμος Ελλήνων Φινλανδίας, το Ευρωπαϊκό Σχολείο και η Ελληνική Πρεσβεία στο Ελσίνκι. Θα ακουστούν για πρώτη φορά τα μελοποιημένα από εμένα αποσπάσματα του Σωκρατικού λόγου, φωτίζοντας με ήχο και ρυθμό το βάθος του φιλοσοφικού λόγου, που θα αναλύσει ετυμολογικά και θα αναδείξει την οικουμενικότητα της Ελληνικής Γλώσσας η συγγραφέας και ερευνήτριας της Ελληνικής γλώσσας Μαρία Μαραγκού. Τα τραγούδια θα ερμηνεύσει ο εξαιρετικός τενόρος Μάριος Μανιατόπουλος. Στο άμεσο μέλλον, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας στις 9 Φεβρουαρίου, είμαι προσκεκλημένη στο Ελσίνκι για δύο ξεχωριστές συναυλίες με τίτλο: «Ὅλοι μιλᾶμε Ἑλληνικὰ καὶ τὸ γιορτάζουμε!» Τις διοργανώνουν ο Σύνδεσμος Ελλήνων Φινλανδίας, το Ευρωπαϊκό Σχολείο και η Ελληνική Πρεσβεία στο Ελσίνκι. Στις συναυλίες αυτές θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά αποσπάσματα του Σωκρατικού λόγου που μελοποίησα, φωτίζοντας με ήχο και ρυθμό το βάθος του φιλοσοφικού λόγου. Η συγγραφέας και ερευνήτρια της Ελληνικής γλώσσας, Μαρία Μαραγκού, θα αναλύσει ετυμολογικά τα κείμενα και θα αναδείξει την οικουμενικότητα της Ελληνικής γλώσσας, ενώ τα τραγούδια θα ερμηνεύσει ο εξαιρετικός τενόρος Μάριος Μανιατόπουλος. Είναι μια μοναδική ευκαιρία να δούμε τη γλώσσα μας να ζωντανεύει μέσα από τη μουσική και τη φιλοσοφία, να ακουστεί ξανά και να γίνει εμπειρία για όλους. Παράλληλα, βρίσκομαι στη διαδικασία σύνθεσης μιας Συμφωνικής Ραψωδίας, το θέμα της οποίας δεν θα ήθελα ακόμα να αποκαλύψω και ετοιμάζομαι και για δύο ακόμα διεθνή projects μέσα στο 2026–2027.

Είναι μια συναρπαστική περίοδος δημιουργίας για μένα, τόσο καλλιτεχνικά όσο και στην επικοινωνία του έργου μου.