Ανέφερε ότι ο πατέρας της «ήταν άρρωστος περίπου δύο χρόνια» πριν φύγει από τη ζωή και πρόσθεσε πως «αυτά τα χρόνια που ασθενούσε ήταν τα πιο δύσκολα».

«Ήμουν 16 ετών όταν έχασα τον μπαμπά μου, πολύ σκληρό. Ήταν άρρωστος περίπου δύο χρόνια και μπορώ να πω ότι αυτά τα χρόνια ήταν τα πιο δύσκολα. Το ξαφνικό ίσως να είναι πιο εύκολο, αν και είναι μεγάλη κουβέντα. Μες στη ζωή είναι ο θάνατος και πρέπει και να μπορούμε να μιλάμε για αυτό, και να μην κρυβόμαστε. Πιο πολύ φοβάμαι μην χάσω τους ανθρώπους που αγαπώ, παρά μην πάθω εγώ κάτι» τόνισε η ηθοποιός στο Happy Day.

Η καθημερινότητα με την κόρη και οι φοβίες

Σχετικά με την κόρη της Άννα που είναι στην προεφηβεία:«Βλέπω ξαφνικά να γίνεται μια αλλαγή. Οι αλλαγές στα παιδιά γίνονται σχετικά ξαφνικά, όπως ήταν η ανάπτυξη στα μικρότερα χρόνια, σαν να μεγαλώνουν σε ένα βράδυ και νοητικά και σωματικά. Έτσι και τώρα, στην προεφηβεία, μέσα σε ελάχιστους μήνες αισθάνομαι ότι το παιδί έχει κάνει ένα βήμα μεγάλο. Αρχίζει και κλείνει την πόρτα, μέχρι στιγμής δεν έχει νεύρα. Κάθεται ώρες ακούγοντας μουσική και σκέφτεται, είναι πολύ στοχαστική».

Για τις φοβίες που αντιμετώπισε από τα 25 έως τα 32 της χρόνια, ανέφερε: «Είχα κλειστοφοβία, υψοφοβία και αγοραφοβία. Είχα πολύ έντονες φοβίες από τα 25 μέχρι τα 32. Στάθηκα απέναντί τους με πολύ κόπο, δεν έκανα ψυχοθεραπεία γιατί τα χρόνια εκείνα οι άνθρωποι δεν μιλούσαν τόσο πολύ και τόσο ανοιχτά. Ούτε ήταν πολλά πράγματα γνωστά για τις κρίσεις πανικού. Στην αρχή τα πέρασα πολύ μόνη μου. Την εποχή εκείνη γνώρισα τον Θοδωρή Αθερίδη, ο οποίος είχε τα ίδια πράγματα, το αναγνώρισε πάνω μου, ήρθε και μου μίλησε και με βοήθησε πάρα πολύ. Η ομοιοπαθητική επίσης με βοήθησε πάρα πολύ».