Η ένταξη της νεότευκτης φρεγάτας «ΚΙΜΩΝ» και των τριών υπολοίπων φρεγατών FDI HN που θα ακολουθήσει, συνιστά ιστορικό ορόσημο για την Εθνική Άμυνα και διαμορφώνει το ισχυρότερο Πολεμικό Ναυτικό που διέθετε ποτέ η Ελλάδα.

Μια από τις στιγμές που ξεχώρισαν από την σημερινή λαμπερή τελετή υποδοχής ήταν εκείνη που το θωρηκτό «Αβέρωφ» και η τριήρης Ολυμπιάς υποδέχθηκαν με τιμές τη φρεγάτα Belharra «ΚΙΜΩΝ», στην οποία βρέθηκαν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας. Όταν η φρεγάτα Κίμων πέρασε δίπλα από το Αβέρωφ, το πλήρωμά του τέθηκε σε ακινησία αποδίδοντας έτσι τιμές, ενώ στην τριήρη Ολυμπιάς βρίσκονται δόκιμοι της σχολής υπαξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού.

Τι συνδέει τα τρία πλοία

Τα τρία μοναδικά πλοία του Πολεμικού Ναυτικού φέρουν πλώρη η οποία έχει ανάποδη κλίση σε σχέση με τη συντριπτική πλειοψηφία των πλοίων. Η επιλογή αυτή είναι μια ναυπηγική πρόκληση, η οποία όταν επιτευχθεί, χαρίζει θεαματικά προτερήματα στον κάτοχο!

Το 1897 έγινε φανερή η ανάγκη για απόκτηση σύγχρονου πολεμικού υλικού, που θα αύξανε τη στρατιωτική ισχύ της χώρας μας. Ανάμεσα σε όλα, αποφασίστηκε να αγοραστεί ένα θωρηκτό ή ακριβέστερα θωρακισμένο καταδρομικό (armoured cruiser) που θα μπορούσε να ανατρέψει τις ναυτικές ισορροπίες στο Αιγαίο, όπου η χώρα μας είχε στην κατοχή της ως το 1913 μόνο τις Βόρειες Σποράδες και τις Κυκλάδες.

Έτσι, παραγγέλθηκε στην Ιταλία το 1909 ένα θωρηκτό, “αδελφό” του ιταλικού πολεμικού “Pisa” το οποίο είχε ναυπηγηθεί το 1907. Τα χρήματα για τη ναυπήγηση του πλοίου ήταν πάρα πολλά για την εποχή εκείνη, 24 εκατομμύρια δραχμές. Τα 8.000.000 δραχμές προέρχονταν από το κληροδότημα Γεωργίου Αβέρωφ (1818-1899), του γεννημένου στο Μέτσοβο εθνικού ευεργέτη, που δραστηριοποιήθηκε στην Αίγυπτο, όπου και απέκτησε τεράστια περιουσία. Μεγάλο μέρος της ο Αβέρωφ το πρόσφερε με δωρεές στο ελληνικό κράτος (π.χ. για την αποπεράτωση του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου), ενώ κι από το κληροδότημά του δόθηκαν, πλην της ναυπήγησης του “Αβέρωφ”, πολλά χρήματα για την επίτευξη διαφόρων εθνικών σκοπών.

Για το θρυλικό θωρηκτό δόθηκαν 950.750 λίρες (οι 300.000 προέρχονταν από το κληροδότημα Αβέρωφ). Η παραγγελία έγινε στα τέλη του 1909 (30 Νοεμβρίου/12 Δεκεμβρίου) επί πρωθυπουργίας Κυριακούλη Μαυρομιχάλη. Υπουργός Ναυτικών ήταν τότε ο Πλοίαρχος Γ. Δαμιανός ο οποίος διαπραγματεύτηκε την αγορά του. Πέτυχε μάλιστα πολύ καλή τιμή (2.000.000. δραχμές λιγότερο από το “Pisa”).

Προς στιγμή, το πλοίο ενδιαφέρθηκε να αποκτήσει η Τουρκία κάτι που τελικά δεν έγινε. Το “Αβέρωφ” είχε εκτόπισμα 9.960 τόνους και πλήρωμα 550 άνδρες. Το συνολικό μήκος του είναι 140,81 μέτρα και το μέγιστο πλάτος του 21,03 μέτρα Έμφορτο, έχει βύθισμα 7,53 μέτρα. Ο οπλισμός του ήταν 4 πυροβόλα των 190,5 mm σε δύο δίδυμους πύργους στην πλώρη και την πρύμνη, 8 πυροβόλα των 190,5 mm σε τέσσερις δίδυμους πύργους, από δύο σε κάθε πλευρά και 12 ταχυβόλα των 76 mm. Είχε επίσης τρεις τορπιλοβλητικούς στυλήνες, έναν σε κάθε πλευρά και τον τρίτο πρυμναίο. Τα πυροβόλα ήταν τύπου Elswick και η θωράκισή του είχε πάχος από 17 ως 23 cm. Η μέγιστη ταχύτητά του ήταν 23,9 κόμβοι.

Το θωρηκτό “Γεώργιος Αβέρωφ” παρελήφθη το καλοκαίρι του 1911 και, νεότευκτο, συμμετείχε στη συγκέντρωση στόλων με την ευκαιρία της στέψης του Γεώργιου Ε’ της Αγγλίας.

Η δράση του “Αβέρωφ” στους Βαλκανικούς Πόλεμους

Τελικά, το “Αβέρωφ” προσορμίστηκε στο Φάληρο στις αρχές φθινοπώρου του 1911. Ένα χρόνο αργότερα ξεκίνησε την συμμετοχή του σε πολεμικές επιχειρήσεις. Τότε απέκτησε και την ονομασία “το τυχερό καράβι”, που το συνόδευσε ως τον παροπλισμό του,το 1946.

Ο “Αβέρωφ” απέπλευσε από τον φαληρικό όρμο στις 5/18 Οκτωβρίου 1912. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποχαιρέτησε τον στόλο λέγοντας προς τα πληρώματα: “Η Πατρίς αξιοί από υμάς όχι απλώς ν’ αποθάνητε υπέρ αυτής. Αυτό θα ήταν το ολιγώτερον. Αξιοί να νικήσετε”. Ο “Αβέρωφ” από την αρχή του Α’ Βαλκανικού Πολέμου έκανε αισθητή την παρουσία του. Οι ναυμαχίες της “Έλλης” (3/16 Δεκεμβρίου 1912) και της Λήμνου (5/18 Ιανουαρίου 1913), νικηφόρες για την ελληνική πλευρά ήταν αποφασιστικής σημασίας, καθώς έκριναν τον ναυτικό αγώνα. Ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης γράφει: “Η πρώτη (ναυμαχία) μπορεί να παραβληθεί με τη μάχη του Μαραθώνα: ενέπνευσε αυτοπεποίθηση. Η δεύτερη της Σαλαμίνας: έκρινε την έκβαση του πολέμου. Και όταν μετά την οριστική νίκη ο “Αβέρωφ” επανέπλευσε στο Φάληρο, η νεότερη ιστορία του έθνους είχε πλουτιστεί με μία σελίδα μοναδική”. Η πολεμική δράση του “Αβέρωφ” άρχισε με τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο και η προσφορά του προς το έθνος ήταν τεράστια στο πολεμικό, αλλά και στο διπλωματικό πεδίο.

Η νευτική δύναμη που απέκτησε η Ελλάδα με τον “Αβέρωφ” ήταν πολύ σημαντική, καθώς χωρίς το θωρηκτό πιθανότατα οι Βαλκάνιοι σύμμαχοί της δεν θα τη δέχονταν στον αγώνα εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Ελλάδα, μετά τον πόλεμο του 1897 ήταν υποτιμημένη από τους συμμάχους. Ωστόσο αυτοί έδιναν μετά την απόκτηση του “Αβέρωφ” μεγάλη σημασία στο ελληνικό ναυτικό και δικαιώθηκαν. Αν ο ελληνικός στόλος δεν εξασφάλιζε την κυριαρχία στο Αιγαίο και δεν εμποδιζόταν η μεταφορά τουρκικών ενισχύσεων από τη Μικρά Ασία στα βαλκανικά πεδία μαχών, θα ήταν διαφορετική η έκβαση του πολέμου. Δεν ήταν μόνο η δίψα για εκδίκηση των Ελλήνων που έπαιξε ρόλο στις επιτυχίες των Βαλκανικών Πολέμων, αλλά και η σπουδαία ηγεσία του Ναυτικού υπό τον Παύλο Κουντουριώτη. Ειπώθηκε μάλιστα από “κύκλους” του Βρετανικού Ναυαρχείου ότι έπρεπε να παραπεμφθεί σε Ναυτοδικείο γιατί τόλμησε να πλησιάσει με τον “Αβέρωφ” τα τουρκικά πυροβολεία των Δαρδανελίων σε ακτίνα βολής (μάλιστα οπές εχθρικών βλημάτων στις καπνοδόχους του “Αβέρωφ” από τη ναυμαχία της “Έλλης” διατηρούνταν αργότερα ως ανάμνηση. Ο Κουντουριώτης απάντησε ότι τα πολεμικά πλοία δεν τα έχουμε για τα μουσεία.

Ο “Αβέρωφ” μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους

Από την έναρξη της Μικρασιατικής Εκστρατείας ο “Αβέρωφ” αγκυροβολούσε στην Κωνσταντινούπολη, απέναντι από τον Ντολμά Μπαξέ κι έμεινε εκεί ως τη μέρα της καταστροφής της Σμύρνης. Δεν πήρε μέρος στις επιχειρήσεις της Μικράς Ασίας καθώς δεν χρειάστηκε, αλλά όταν η στρατιά του Έβρου ήταν έτοιμη για δράση, το ίδιο συνέβαινε και με τον “Αβέρωφ”. Ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης θεωρεί ότι χωρίς την παρουσία του “Αβέρωφ” θα ήταν ανέφικτη η υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης. Το 1925, ο “Αβέρωφ” στάλθηκε στη Γαλλία, όπου στα ναυπηγεία της χώρας έγινε γενική επισκευή του. Τοποθετήθηκαν νέοι λέβητες και πρόσθετες μηχανικές εγκαταστάσεις αγγλικής προέλευσης και έγιναν βελτιώσεις στα όργανα βολής. Το 1928 το πλοίο ήταν έτοιμο να αναλάβει υπηρεσία.

Αν και είχαν αρχίσει να επικρατούν τα “ελαφρά” πλοία, η παρουσία του “Αβέρωφ” και γενικότερα βαρύτερων πολεμικών πλοίων ήταν απαραίτητη. Το 1935 ο Βενιζέλος χρησιμοποίησε τον “Αβέρωφ” στο αποτυχημένο κίνημά του τον Μάρτιο του 1935, για μεταφορά των στασιαστών στην Κρήτη και στη συνέχεια τη μετακίνησή του στα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα.

Ο “Αβέρωφ” στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – Το τελευταίο του ταξίδι στα Δωδεκάνησα

Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο “Αβέρωφ” ήταν πάλι η ναυαρχίδα. Οι τότε συνθήκες όμως δεν επέτρεπαν να δράσει κι έμεινε αγκυροβολημένος στην Ελευσίνα. Μετά τη γερμανική εισβολή τον Απρίλιο 1941 επικρότησε για λίγο η ιδέα να αυτοβυθιστεί, καθώς η περίπτωση παράδοσής του ήταν αδιανόητη. Η ιδέα εγκαταλείφθηκε και στις 22 Απριλίου 1941 ο “Αβέρωφ” έφτασε στην Αλεξάνδρεια. Από εκεί ξεκίνησε για τη Βομβάη της Ινδίας (τότε ανήκε στη Μ. Βρετανία) για επισκευή των λεβήτων του και γενική επιθεώρηση. Πριν το τέλος του 1941 ανέλαβε την προστασία νηοπομπών που κατευθύνονταν από τη Βομβάη στο Άντεν. Μετά την είσοδο της Ιαπωνίας στον πόλεμο όμως, κρίθηκε σκόπιμο να παραμείνει στη Βομβάη ως το τέλος του 1942, οπότε κατέπλευσε στο Πορτ Σάιντ και συμμετείχε στην αποστολή προστασίας λιμένων. Τον Σεπτέμβριο του 1944 αγκυροβόλησε στην Αλεξάνδρεια κι από εκεί απέπλευσε για την Ελλάδα. Έφτασε στον Πόρο και παρέλαβε τον τότε Πρόεδρο της Κυβέρνησης Γεώργιο Παπανδρέου και τους υπουργούς του και έπλευσε προς την Αθήνα. Το απόγευμα της 17ης Οκτωβρίου αγκυροβόλησε στον φαληρικό όρμο, απέναντι από την Πειραϊκή χερσόνησο.

Το θωρηκτό Γεώργιος Αβέρωφ σήμερα

Το τελευταίο επίσημο ταξίδι του Αβέρωφ έγινε το 1946, όταν με συνοδεία αντιτορπιλικών μετέφερε τον τότε Αντιβασιλέα, Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, που έφερνε τον χαιρετισμό της μητέρας Ελλάδας στα Δωδεκάνησα, εν όψει της προσάρτησής τους στον εθνικό κορμό. Επανέπλευσε στον Πόρο όπου παρέμεινε παροπλισμένος. Του αφαιρέθηκε μόνο το κινητό παρεκκλήσιο, που επί βασιλείας Παύλου μεταφέρθηκε στα Ανάκτορα Αθηνών και μερικά άλλα αντικείμενα που μεταφέρθηκαν στο Ναυτικό Μουσείο Πειραιά. Το 1984, το Πολεμικό Ναυτικό αποφάσισε να μετατρέψει το “Αβέρωφ” σε πλωτό μουσείο και το μετέφερε στο Παλαιό Φάληρο, όπου παραμένει μέχρι σήμερα. Το 2003, το θωρηκτό “Γεώργιος Αβέρωφ” τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών. Τέλος, τον Οκτωβρίου του 2017 το “Αβέρωφ” με τη βοήθεια ρυμουλκών έφτασε στη Θεσσαλονίκη για τους εορτασμούς της επετείου απελευθέρωσης της πόλης στις 26 Οκτωβρίου και της επετείου του “Όχι” στις 28 Οκτωβρίου.

Η τριήρης «Ολυμπιάς»

Η τριήρης ήταν ένα κατεξοχήν πολεμικό πλοίο που κυριάρχησε στις ελληνικές θάλασσες τον 5ο αιώνα π.Χ, όταν οι Έλληνες το εξόπλισαν με ένα βαρύ ορειχάλκινο έμβολο και ανέπτυξαν τακτικές ελιγμού όπως ο διέκπλους1, για να το μετατρέψουν σε μια πραγματική «μηχανή» εμβολισμού2.Ο Θουκυδίδης δηλώνει, ότι πρώτοι οι Κορίνθιοι κατασκεύασαν τρήρη και συνεχίζοντας συμπληρώνει, ότι ναι μεν οι Κορίνθιοι επινόησαν την τρήρη (άρα πιστώνονται την κατασκευαστική πρωτιά) αλλά στη συνέχεια οι Σάμιοι ήταν αυτοί που ανέθεσαν στον Κορίνθιο ναυπηγό Αμεινοκλή να κατασκευάσει τέσσερις νήες, περίπου 300 χρόνια πριν το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου το 404 π.Χ, γεγονός που ανάγει την τριήρη περίπου στο 700 π.Χ.

Η ναυμαχία της Λάδης, κοντά στη Μίλητο, το 495 π.Χ αποτέλεσε σημείο καμπής στη ναυτική ιστορία, προσδίδοντας στην τριήρη την ιδιότητα του κυρίαρχου πολεμικού πλοίου της εποχής. Οι ελληνικές τριήρεις ήταν ήδη εξοπλισμένες την περίοδο εκείνη με μπρούτζινα έμβολα και στη ναυμαχία αυτή, παρά το τελικό ατυχές αποτέλεσμα για την ελληνική πλευρά, έγινε εμφανής η διαφορετική επιχειρησιακή επιλογή μεταξύ των αντιπάλων, κάτι που θα φαινόταν ακόμη περισσότερο λίγα χρόνια αργότερα στα νερά της Σαλαμίνας το 480 π.Χ, ίσως στην κρισιμότερη καμπή της παγκόσμιας ναυτικής ιστορίας. Οι Πέρσες λοιπόν, σκότωναν πολεμιστές ενώ οι Έλληνες κατέστρεφαν πλοία3.

Σε κάθε περίπτωση θεωρείται ότι η ναυπηγική και αισθητική τελειοποίηση της τριήρους αλλά πολύ περισσότερο η επιχειρησιακή της αξιοποίηση ήταν έργο των Αθηναίων, οι οποίοι προχώρησαν στην μαζική κατασκευή τριήρων ενόψει του επερχόμενου περσικού κινδύνου και ως εκ τούτου ήταν πολύ φυσικό να υπερηφανεύονται, ότι «κατάγονται από το μέρος εκείνο που φιάχνει τις καλύτερες τριήρεις».

Η τριήρης αποτέλεσε τον ισχυρότερο πυλώνα της Αθηναϊκής ναυτικής κυριαρχίας, φέρνοντας στην πόλη δόξα, νίκες και πλούτο μέχρι το 322 π.Χ, όταν δίπλα στην Αμοργό οι Αθηναίοι ηττώνται από τον Μακεδονικό στόλο, χρονολογία ορόσημο, καθώς πέφτουν οι τίτλοι τέλους για μια μεγάλη ναυτική δύναμη. Μετά τη ναυμαχία στο Άκτιο το 31 π.Χ η Μεσόγειος μεταβάλλεται σε ρωμαϊκή λίμνη. Και αυτή την περίοδο ο πιο κοινός τύπος πλοίου ήταν η τριήρης. Η τελευταία καταγεγραμμένη περίπτωση στόλου από τριήρεις εν δράσει είναι το 324 μ.Χ. όταν ο Λικίνιος, ο αυτοκράτορας της Ανατολής, ηττήθηκε κοντά στα Στενά των Δαρδανελλίων από τον Κωνσταντίνο, τον αυτοκράτορα της Δύσης.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η ναυπήγηση της τριήρους «Ολυμπιάς», όπως ονομάστηκε αργότερα, στο ναυπηγείο των αδελφών Τζανάκου στο Κερατσίνι. Ο Coates προχωρά αξιοποιώντας όλες τις πληροφορίες που είχε στη διάθεσή του. Το σκάφος έχει μέγιστο μήκος 36,8 μ, μέγιστο πλάτος 5,45, βύθισμα 1,25, ανήκει δε στο Πολεμικό Ναυτικό. Η ελαφριά γάστρα της ναυπηγήθηκε με τη μέθοδο «πρώτα το κέλυφος» (δηλαδή πρώτα κατασκευάστηκε το εξωτερικό περίβλημα και κατόπιν τοποθετήθηκαν οι νομείς7 ενώ οι συνδέσεις των διαδοχικών ξύλων έγιναν με τόρμους κι εντορμίες. Η ξυλεία της αποτελείται από έλατο Oregon (Pseudotsuga menziestii), αφού τα πεύκα της σύγχρονης εποχής υπολείπονται ποιοτικά αυτών που χρησιμοποιούνταν πριν από 2.500 χρόνια, και από βελανιδιά iroko (Chlorophora excelsa). Για τη σύνδεση των διαδοχικών σανίδων του περιβλήματος χρησιμοποιήθηκαν περίπου 20.000 ξύλινες σφήνες (τόρμοι) από οξιά (Quercus virginiana) ενώ όλα τα καρφιά ήταν από μπρούτζο, δουλεμένα στο χέρι. Το έμβολο κατασκευάστηκε από χυτό μπρούτζο σε δύο κομμάτια. Τα κουπιά, διατεταγμένα σε τρεις σειρές και τρια επίπεδα, είναι κατασκευασμένα από Oregon pine (Pseudotsuga menziestii), έχουν μήκος 4,22 μ. προς το κεντρικό μέρος του πλοίου και τα υπόλοιπα 4,05μ. Από το ίδιο υλικό κατασκευάστηκαν και τα δύο πληδάλια μήκους 5μ. Η ιστιοφορία σχεδιάστηκε από τον Owain Roberts. Το μεγάλο ιστίο είχε επιφάνεια 95 τμ, ενώ το μικρό τις μισές διαστάσεις. Το βάρος της χωρίς πλήρωμα ήταν 25 τόνους ενώ με πλήρωμα 42 τόνους.

Φρεγάτα Κίμων: Τα χαρακτηριστικά

Το Πολεμικό Ναυτικό δημοσίευσε βίντεο με την πρώτη ελληνική φρεγάτα Belharra «Κίμων» δίνοντας μια πρώτη εικόνα της ναυτικής ισχύος που προσθέτει στον στόλο.

Η φρεγάτα «Κίμων», το νέο απόκτημα του Πολεμικού Ναυτικού και το πιο σύγχρονο πλοίο που έχει ενταχθεί ποτέ στον στόλο μας, εισήλθε χθες στα ελληνικά χωρικά ύδατα.

Το μήνυμα του Αρχηγού του Πολεμικού Ναυτικού

Ο Αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού, Αντιναύαρχος Δημήτριος–Ελευθέριος Κατάρας, καλωσόρισε το πλήρωμα στις ελληνικές θάλασσες, υπογραμμίζοντας ότι η άφιξη της «Κίμων» σηματοδοτεί νέα εποχή ναυτικής ισχύος. Στο μήνυμά του αναφέρθηκε στην επιβλητική ανάστροφη πλώρη της φρεγάτας και στον συμβολισμό της ιστορικής συνέχειας από τα «ξύλινα τείχη» έως τη σύγχρονη τεχνολογία, καλώντας το πλήρωμα να συνεχίσει «με ακάθεκτη ορμή» τον πλου προς τη Σαλαμίνα, τιμώντας το «Μέγα το της Θαλάσσης Κράτος».

«Με εθνική υπερηφάνεια σας καλωσορίζουμε σήμερα στις ελληνικές θάλασσες. Η άφιξή σας σηματοδοτεί μια νέα εποχή ναυτικής ισχύος για το Πολεμικό Ναυτικό. Από την πλώρη σας ατενίζουμε τη φιλοδοξία του έθνους για ασφάλεια, πρόοδο και ευημερία. Εκφράζω την απόλυτη ικανοποίησή μου προς το πλήρωμα για την εξαιρετική απόδοση και τον υψηλό επαγγελματισμό που επέδειξε, τόσο στην άρτια διαδικασία παραλαβής, όσο και κατά τον απαιτητικό επαναπλούν. Πλέετε άξιοι συνεχιστές της ένδοξης ναυτικής μας παρακαταθήκης. Η επιβλητική ανάστροφη πλώρη της φρεγάτας «Κίμων» σύντομα θα συναντήσει το ακρόπρωρο της Αθηναϊκής Τριήρους και το θωρηκτό καταδρομικό «Αβέρωφ», συνθέτοντας τα σύγχρονα «ξύλινα τείχη» της πατρίδας μας. Σας καλώ να συνεχίσετε τον πλου σας με ακάθεκτη ορμή, να ατενίζετε με βλέμμα νικητή και ιδιοκτήτη τις ελληνικές θάλασσες, τιμώντας το «Μέγα το της Θαλάσσης Κράτος», με τον Άγιο Νικόλαο πάντα στην πλώρη σας. Καλώς ορίσατε» ανέφερε στο μήνυμά του ο Αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού.

Η εκπαίδευση του πληρώματος

Πέρα από την παραλαβή του αρχικού φορτίου οπλισμού ξεκίνησε και η εκπαίδευση του πληρώματος. Το Αρχηγείο Στόλου σχεδιάζει ήδη τις πρώτες οργανωμένες εκπαιδευτικές δραστηριότητες με τη συμμετοχή του «Κίμωνα». Στη συνέχεια και αφού ολοκληρωθεί η εκπαίδευση, η πρώτη ελληνική FDI θα ξεκινήσει συνεργασίες με μονάδες επιφανείας, υποβρύχια και μαχητικά της Πολεμικής Αεροπορίας. Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, το ερχόμενο καλοκαίρι θα έχουν ολοκληρωθεί τα βασικά αντικείμενα εκπαίδευσης, επιτρέποντας στο πλοίο να συμμετάσχει σε ασκήσεις μεγαλύτερης κλίμακας και σε διεθνείς συνεργασίες.

Ο κυβερνήτης της πρώτης Belharra του Πολεμικού Ναυτικού

Ο κυβερνήτης της φρεγάτας «Κίμων», της πρώτης από τις Belharra που αποκτά το Πολεμικό Ναυτικό είναι ο αντιπλοίαρχος Ιωάννης Κιζάνης. Πρόκειται για έναν έμπειρο αξιωματικό, που ήταν μάλιστα αρχηγός της τάξης του στη Σχολή Δοκιμών που αποφοίτησε το 2000. Έχει διατελέσει κυβερνήτης σε μεγάλα πλοία επιφάνειας και σε περιπολικά πλοία του Πολεμικού Ναυτικού.

Τα χαρακτηριστικά της Belharra (FDI) [γράφημα]

Το πλοίο-«φρούριο», χάρη στις υψηλού επιπέδου δυνατότητές του, είναι ικανό να χειριστεί τρέχουσες και αναδυόμενες απειλές και εντός του 2026 θα είναι επιχειρησιακά έτοιμο στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Η φρεγάτα «Κίμων» είναι η πρώτη ελληνική φρεγάτα τύπου FDI HN και έχει σχεδιαστεί εξαρχής ως πλήρως ψηφιακό πολεμικό πλοίο.