Υπάρχουν ιστορικές πηγές που αποδίδουν στον Χένρι Κίσινγκερ την εξής φράση διαρκούντος του Αττίλα, το 1974:
«Δεν βλέπω για ποιο λόγο η κατοχή του ενός τρίτου της Κύπρου από την Τουρκία αντιβαίνει στα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών». Λέγεται ότι το επανέλαβε υπό μορφήν απειλής και στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, εκβιάζοντας ουσιαστικά το «η Κύπρος κείται μακράν». Δεν ξέρουμε αν σήμερα ο Τραμπ σκέφτεται το ίδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα» και την τουρκική κυριαρχία ανατολικά του 25ου μεσημβρινού στο Αιγαίο.
Αυτό που ξέρουμε είναι πως ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, κατέστησε σαφές και στους πλέον αφελείς με τις δηλώσεις του ότι αδιαφορεί πλήρως για το αν η Τουρκία απειλεί την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο, από τη στιγμή που η Συμμαχία θα εξακολουθήσει να ελέγχει το Αρχιπέλαγος και η Ρωσία θα βρίσκεται εκτός.
Προς χάριν των τεράστιων κερδών που προσδοκούν οι ευρωπαϊκές αμυντικές βιομηχανίες από κοινές επενδύσεις με την Τουρκία, αλλά και λόγω της προθυμίας του τουρκικού στρατού να αναλάβει ρόλο χωροφύλακα στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, οι ελληνικές ανησυχίες μετατράπηκαν σε μια «ενοχλητική υποσημείωση», την οποία τόσο ο Ολλανδός γενικός γραμματέας όσο και ο Τούρκος πρόεδρος πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων.
Αν ο Μητσοτάκης και όλοι οι Ελληνες πολιτικοί αρχηγοί, σε συνεννόηση, αποφάσιζαν να υψώσουν τους τόνους σε μια πρωτοφανή (αλλά υπαρξιακής πλέον αναγκαιότητας) επίδειξη εθνικής ενότητας απέναντι στο εκνευριστικό «είστε σύμμαχοι, βρείτε τα, εγώ νίπτω τας χείρας μου» του Ρούτε και στο -ανάμικτο με ελάχιστα συγκαλυπτόμενες απειλές- επικοινωνιακό θέατρο του Ερντογάν, το οποίο «αγοράζουν» πρόθυμα μπιρ παρά οι ευρωατλαντικοί σύμμαχοι, τότε θα τεστάρουμε τα πραγματικά όρια του αγαστού «τετραπλεύρου» Αγκυρας-Βρυξελλών-Ουάσιγκτον-Λονδίνου. Ιδού η Ρόδος, ιδού και τα Αδανα.
