ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΠΡΟΥΝΗΣ

Είναι προφανές πως στον ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να ασκούν κριτική σε ό,τι κι αν κάνει η κυβέρνηση. Μερικές φορές, όμως, ξεπερνούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Και πέφτουν στην παγίδα που προσπαθούν να στήσουν.

ΜΕΤΑ τα 10 χρόνια των Μνημονίων και τη διετία της πανδημίας έχει διαμορφωθεί, πλέον, ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό στην καθημερινότητα, στην πραγματική οικονομία, στην αντίληψη των πολιτών.

Το πακέτο μέτρων της ΔΕΘ συνήθως κερδίζει τα φώτα της δημοσιότητας. Και, φέτος, η αλήθεια είναι πως ήταν εντυπωσιακό. Τα 3,5 δισεκατομμύρια σε φοροελαφρύνσεις – παροχές και η εκτίναξη της πρόβλεψης για τη φετινή ανάπτυξη από το 3,6% στο 5,9% ήταν λογικό να κλέψουν την παράσταση.

Το άνοιγμα των σχολείων, πανεπιστημίων και η επιστροφή στη φθινοπωρινή κανονικότητα αποτελεί το μεγαλύτερο και δυσκολότερο crash test στη μάχη κατά της πανδημίας.

Αυτά παθαίνει η αντιπολίτευση όταν ασκεί «κριτική της ημέρας» στην κυβέρνηση και δεν υπολογίζει ότι κάποια στιγμή θα έρθει και η… μεθεπόμενη ημέρα. Πέρσι, ο Αλέξης Τσίπρας μιλούσε διαρκώς για την «ύφεση Μητσοτάκη». Σαν να μην υπήρχαν οι παγκόσμιες οικονομικές συνέπειες της πανδημίας και των lockdowns.

Τι ήταν αυτό που τελικά έπεισε τον Πολάκη να εμβολιαστεί κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει. Οι πιέσεις των συντρόφων του ή ότι «μελέτησε τα στοιχεία για τον κορονοϊό», όπως ο ίδιος υποστηρίζει; Μικρή σημασία έχει τι ισχύει. Σίγουρα, πάντως, δεν τον εμποδίζει να συμπαραστέκεται στους υγειονομικούς που αρνούνται να εμβολιαστούν.

Το να ασκείται κριτική στις κυβερνήσεις είναι θεμιτό. Αυτό είναι, άλλωστε, η Δημοκρατία. Το να υπάρχει, όμως, γκρίνια… one way or the other, που λένε και στα χωριά μας, από κάποια στιγμή και μετά καταντάει αντιπολιτευτική γραφικότητα.

Ολα δείχνουν πως το κίνημα των αρνητών της πανδημίας μπαίνει σε μια άλλη φάση, που ίσως αποδειχθεί ακόμα πιο επικίνδυνη. Τα περιστατικά ασθενών που αρνούνται να διασωληνωθούν αυξάνονται. Παράλληλα, τουλάχιστον για την ώρα, δεν παρατηρείται ιδιαίτερη αύξηση του ρυθμού εμβολιασμών.

Το 97% των κρουσμάτων προέρχονται από τη μετάλλαξη «Δ». Την ίδια στιγμή εμφανίστηκαν τα πρώτα κρούσματα της μετάλλαξης «Mu» στη χώρα μας, για την οποία αρκετοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι μπορεί να είναι ακόμα πιο ανθεκτική στα εμβόλια.

«Δεν είμαι ήρωας. Οι ήρωες πεθαίνουν νέοι. Είμαι ένας πολίτης που κάνει το καθήκον του». Αυτή η δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη αποδεικνύει το μεγαλείο του.

Τελικά ο πρόσφατος ανασχηματισμός δεν ήταν ούτε δομικός ούτε σαρωτικός. Κι όμως αυτός ο ανασχηματισμός θα μείνει στην πολιτική ιστορία του τόπου.

Είναι λογικό η αξιωματική αντιπολίτευση να ασκεί κριτική στις αστοχίες της κυβέρνησης. Είναι κατανοητό να στηλιτεύει τα λάθη των κυβερνητικών στελεχών. Ακόμα και το διαρκές «σκληρό ροκ» είναι μέσα στο πολιτικό παιχνίδι. Είναι, βέβαια, σύνηθες για τον ΣΥΡΙΖΑ να λέει «όχι σε όλα» και να υπόσχεται φαντασιακές λύσεις σε προβλήματα.

H αποδοχή της πραγματικότητας δεν είναι κάτι εύκολο. Εξαρτάται πάντοτε από το πόσο πρωτοφανή είναι όσα συμβαίνουν και από τις ιδεοληψίες που κουβαλούν πολίτες και κόμματα.

Στον ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να βρουν κάτι για να πιαστούν. Να βρουν έστω κάτι για να πειστούν οι ίδιοι ότι τα πράγματα πάνε κάπως καλύτερα για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

ΕΦΑΡΜΟΣΤΗΚΕ η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής για τα πανεπιστήμια. Ενα μέτρο που ακολουθεί την κοινή λογική, πως δεν έχει νόημα να μπαίνει κάποιος σε σχολή παραδίδοντας λευκή κόλλα.

Στην προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή φάνηκε για μια ακόμη φορά η πολιτική αδυναμία του Αλέξη Τσίπρα. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επιμένει στην ίδια λαϊκιστική τακτική που είχε υιοθετήσει κατά την περίοδο 2012-2015.

Η ίδια συζήτηση γίνεται εδώ και χρόνια. Αφορά στην τήρηση των νόμων και των κανόνων τόσο από το ίδιο το κράτος όσο και από τους πολίτες. Είναι ζήτημα συνήθειας, νοοτροπίας, είναι τόσο βαθιά στο DNA μας; Προφανώς είναι λίγο απ’ όλα.

Τα νέα μέτρα κατά της πανδημίας που ανακοινώθηκαν χθες κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση. Δεν σημαίνει ότι αρκούν. Αυτό θα κριθεί από την πορεία κρουσμάτων και διασωληνωμένων τον Σεπτέμβριο. Ισως να χρειαζόταν από τώρα η επαναφορά υποχρεωτικής χρήσης μάσκας, που έτσι κι αλλιώς από ό,τι φαίνεται δεν θα αποφευχθεί στο προσεχές διάστημα.

Περισσότερα από είκοσι φορεία με ασθενείς στοιβαγμένα στο χώρο αναμονής για αξονική τομογραφία. Συνολικά τα νούμερα στη λίστα αναμονής έφταναν τα σαράντα. Ο χρόνος αναμονής, όπως έγραφε και το χαρτάκι του νοσοκομείου, «άγνωστος».

Οι οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες βρίσκονταν σε κάποιου είδους παρατεταμένο lockdown από την αρχή της χρονιάς έως τα τέλη Απριλίου. Κι όμως όλα δείχνουν πως το τετράμηνο Μαΐου – Αυγούστου κινήθηκε σε εξαιρετικούς ρυθμούς τόσο για την πραγματική οικονομία όσο και για τα δημοσιονομικά.

Mοιάζει σαν να ζούμε τη μέρα της Μαρμότας. Τα κρούσματα αυξάνονται, όπως και ο αριθμός των διασωληνωμένων, με ανησυχητικό ρυθμό. Ο πόλεμος κατά της πανδημίας αποδεικνύεται μαραθώνιος. Είναι βέβαιο πως οι επόμενοι μήνες θα είναι εξαιρετικά δύσκολοι.