Ηταν βέβαιο ότι όλοι όσοι είχαν πιστέψει πως οι αγροτικές κινητοποιήσεις είχαν λήξει μετά την ικανοποίηση των αιτημάτων, στο πλαίσιο των δυνατοτήτων της ελληνικής οικονομίας, ήταν μακριά νυχτωμένοι. Οσο μακριά πάει αυτή η μαζική ελληνική παθογένεια, στα όρια ενός πολιτικού-κοινωνικού διπολισμού. Το λέμε αυτό γιατί υπάρχει η ακόλουθη αντίφαση.
Από τη μία πλευρά, οι σκληρές ανακοινώσεις τύπου «ο νόμος θα εφαρμοστεί» και «κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κλείνει τους δρόμους», όπως μεταδιδόταν στην κοινή γνώμη, στους ψηφοφόρους δηλαδή, μετά από ενάμιση μήνα των μπλόκων σε ολόκληρη τη χώρα. Και από την άλλη, οι ίδιοι άνθρωποι που θα εφάρμοζαν τον νόμο και θα εξασφάλιζαν την απρόσκοπτη λειτουργία της κοινωνίας και της οικονομίας, έλαβαν εντολές να διευκολύνουν με κάθε τρόπο την κάθοδο των τρακτέρ στο κέντρο της πόλης, χθες το μεσημέρι, ώστε να αποκλείσουν και να νεκρώσουν την καρδιά της χώρας. Σύμφωνα με τις εξαγγελίες, τα τρακτέρ θα διανυκτέρευαν στο Σύνταγμα και θα αποχωρούσαν σήμερα το μεσημέρι.
Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση δεν επιδιώκει τις συγκρούσεις και ότι η τέχνη της ισορροπίας δεν έχει πάντα πολιτικό όφελος για την ίδια. Την κατάσταση με τα τρακτέρ την είδαμε και μάλιστα στην ακραία της μορφή και στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες, όπου επενέβησαν αστυνομικές δυνάμεις και μετά από πολύωρες συγκρούσεις τα τρακτέρ αποχώρησαν. Κανείς δεν ήθελε να δει κάτι ανάλογο και στην ελληνική πρωτεύουσα. Από αυτήν την άποψη, η στάση της κυβέρνησης κρίνεται ορθή και συνετή.
Από την «απέναντι» πλευρά, όμως; Των αντιπολιτευτικών στρατηγικών και «επαναστατικών»… προτσές του ΚΚΕ τι γίνεται; Προφανώς και από τη στιγμή που ο Περισσός βρήκε μία από τις καλύτερες ευκαιρίες των τελευταίων ετών να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με το παραδοσιακό του κοινό και με τον εαυτό του, δεν θα την άφηνε να φύγει έτσι χωρίς να προσπαθήσει να βγάλει το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος. Και αυτό φυσιολογικό ακούγεται, ιδίως για το συγκεκριμένο κόμμα.
Είναι αυτονόητο ότι η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να εξαιρέσει τον εαυτό της από μία εκ των βασικών της επιδιώξεων, που είναι η πολιτική σταθερότητα. Κάτι που λειτουργεί ως αδιαμφισβήτητο διαβατήριό της στο διεθνές ανισόρροπο περιβάλλον αλλά και ως προϋπόθεση για τη διατήρηση και τη βελτίωση των οικονομικών δεικτών της χώρας.
Πάντως, από χθες μέχρι σήμερα το μεσημέρι του Σαββάτου 14 Φεβρουαρίου, οι πολίτες της Αθήνας που δεν αρέσκονται στην επαναστατική γυμναστική δεν είχαν άλλη επιλογή από το να συνυπάρξουν με το χάος και τις αντιφάσεις. Για μία ακόμα φορά.
![«Καλά κάνετε και αμφιβάλλετε« – Το νέο κόλπο των απατεώνων [δείτε τον διάλογο]](https://www.eleftherostypos.gr/wp-content/uploads/2025/10/peripoliko-astynomia-2-300x200.jpg)
