«Tι άσχημο πράγμα είναι αυτό. Πάω να αγκαλιάσω τον κόσμο και μου φέρνουν ένα κινητό στο πρόσωπο για μία selfie».
Τα παραπάνω είχε πει στην τελευταία του συνέντευξη ο Γιώργος Μαζωνάκης θέλοντας να διαμαρτυρηθεί για το γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν αισθάνονται, αλλά ζουν με το άγχος να απαθανατίσουν τις στιγμής, χωρίς να τις νιώσουν.
Δυστυχώς, κάτι ανάλογο έγινε και τις προηγούμενες ημέρες όταν ο Γιώργος Μαζωνάκης ήθελε μία… αγκαλιά, χωρίς να μπορεί να την ανταποδώσει και μία προσευχή πριν το μεγάλο ταξίδι. Δεν έγινε, όμως, αυτό! Τα φλας άναψαν, τα κινητά σηκώθηκαν και το τελευταίο αντίο στον δημοφιλή τραγουδιστή μετατράπηκε σε μία μάχη για την καλύτερη λήψη, ώστε μετά να κερδίσει όσα περισσότερα likes γίνεται.
Το «ήμουν κι εγώ στην κηδεία του Μαζωνάκη» συνοδευόμενο από το βίντεο και τη αντίστοιχη φωτογραφία, κατέκλυσε τα social media και είναι σίγουρο ότι αν ο Μαζώ ζούσε, θα είχε αγανακτήσει με αυτή την κατάσταση. Ζούμε στην εποχή που το συναίσθημα δεν υπάρχει και όλα θυσιάζονται στον βωμό της εικόνας. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στα γήπεδα όπου χιλιάδες οπαδοί, με το κινητό μπροστά στο πρόσωπό τους, προτιμούν να χάσουν τη μαγεία ενός γκολ, προκειμένου να το καταγράψουν.
Δεν χαίρονται, δεν πανηγυρίζουν, δεν λυπούνται, δεν πονάνε. Το μόνο που τους ενδιαφέρει αν η λήψη ήταν σωστή για να προκαλέσουν διαδικτυτακό ντόρο. Εχουμε πάψει πλέον να ζούμε, να θαυμάζουμε ή να λυπόμαστε. Από ένα ουράνιο τόξο μέχρι μία κηδεία, μένουμε απαθείς σε αυτό που συμβαίνει δίπλα μας και αυτό που μετράει είναι η καταγραφή. Θα μου πείτε: αυτά είναι τα σημάδια των καιρών, η κοινωνία πλέον έχει εξελιχθεί κλπ, αλλά πόσο εξέλιξη μπορεί να είναι η αποτύπωση μίας εικόνας χωρίς συναίσθημα;
Πόσο εξέλιξη είναι να μην νιώθουμε αυτό που συμβαίνει γύρω μας και απλώς να έχουμε ένα βίντεο ή μια φωτογραφία στο κινητό μας για να την επιδείξουμε στους διαδικτυακούς μας φίλους; Μάλλον αυτές οι ερωτήσεις είναι ρητορικές και σίγουρα αν ο Μαζωνάκης ζούσε, θα απαντούσε καταλλήλως!
