Το να το ρίξει η Ευρώπη στο ποτό είναι μια κάποια λύσις, αφού δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αλλιώς τις γεωπολιτικές προκλήσεις του καιρού μας. Το χωρατό της Κάγια Κάλας στις ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου ήταν αρκετά φιλοσοφημένο («ίσως είναι καιρός να αρχίσουμε να πίνουμε με αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο»).
Ομορφα και τακτοποιημένα την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου (1945-89), οι Ευρωπαίοι ήταν χωρισμένοι στα δύο ένθεν και ένθεν του Παραπετάσματος, γνωρίζοντας ποια είναι η θέση τους, οι φίλοι και οι εχθροί τους. Εξαφνα βρέθηκαν εν μέσω διασταυρούμενων πυρών, διαπιστώνοντας ότι η εδαφική τους ακεραιότητα και η υπόσταση της Ε.Ε. απειλείται πολύ περισσότερο από τη «φίλη και σύμμαχο» Αμερική παρά από την Ρωσία του Πούτιν.
Το σοκ είναι τόσο μεγάλο, ώστε προκαλεί σπασμωδικές κινήσεις. Λίγες μέρες αφότου η Γαλλία συμφώνησε με τη Βρετανία να στείλουν ένα «ειρηνευτικό» σώμα 20-30 χιλιάδων ανδρών στην Ουκρανία, ο Μακρόν ανακοίνωσε την αποστολή μερικών δεκάδων στρατιωτών στη Γροιλανδία, μαζί με μονάδες άλλων ευρωπαϊκών χωρών – προφανώς για να την «υπερασπιστούν» από την αμερικανική επιβουλή (στην καλύτερη περίπτωση για να στείλουν μήνυμα στις ΗΠΑ ότι η άμυνά της είναι κάτι περισσότερο από… έλκηθρα με χάσκι, όπως δήλωσε χλευαστικά ο Τραμπ).
Ο Γάλλος πρόεδρος συγκάλεσε χθες έκτακτο Συμβούλιο Αμυνας και απηύθυνε το βράδυ διάγγελμα για τις εξελίξεις σε Ιράν, Γροιλανδία – δύο πεδία κρίσεων που ξέρει ότι η χώρα του δεν μπορεί να επηρεάσει, όπως και καμία ευρωπαϊκή.
Το θέμα είναι πως ακόμη κι αν μπλοκαριστεί δικαστικά η κάθοδος της Λεπέν στις εκλογές, σε ένα χρόνο και κάτι στο Μέγαρο των Ηλυσίων θα υπάρχει σχεδόν σίγουρα ένας ακροδεξιός πρόεδρος. Ο «νεοσσός» Ζορντάν Μπαρντελά κερδίζει όλους τους αντιπάλους του στις δημοσκοπήσεις κι έδωσε ήδη στίγμα, καταγγέλλοντας τις «ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες» του Τραμπ σε Βενεζουέλα-Γροιλανδία. Οι Μακρόν και Μελόνι ψελλίζουν κάτι για συνεννόηση με τη Ρωσία, αλλά είμαστε ακόμα στην αρχή.
