Ο Ρούζβελτ μιλούσε στον αμερικανικό λαό και παρόλο που ήταν πολύ μικρός για να καταλάβει, θα θυμόταν για όλη την υπόλοιπη ζωή του μια ζεστασιά και ασφάλεια να τον τυλίγει. «Κάτι έλεγε για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό που καταλάβαινα εγώ ήταν ότι επρόκειτο για έναν άνθρωπο που νοιαζόταν για την ευημερία μας. Ενιωσα να ηρεμώ από τη φωνή του. Ηταν μια φωνή εξουσίας και ταυτόχρονα ενσυναίσθησης».
Το απόσπασμα προέρχεται από ένα άρθρο που έγραψε ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, παραμονές των αμερικανικών εκλογών του 2020, για να αποτρέψει μια δεύτερη θητεία Τραμπ. Ηταν από τις σπάνιες φορές που δημοσιοποιούσε την επιλογή του, αλλά ένιωθε πως η Αμερική ήταν στην πιο κρίσιμη στιγμή της ιστορίας της. Μπορεί να μη μιλούσε συχνά για τα πολιτικά με τη στενή έννοια, όμως ποτέ δεν έκρυψε σε ποια πλευρά της Ιστορίας βρίσκεται. Ακτιβιστής, με έντονη περιβαλλοντική δράση και υπέρμαχος των ανθρώπινων δικαιωμάτων ήταν τελικά ένας από τους πιο πολιτικοποιημένους καλλιτέχνες του Χόλιγουντ.
Ισως το πιο σημαντικό επίτευγμα της καριέρας του -και είχε πολλά- είναι ότι δεν αρκέστηκε στον ρόλο του όμορφου της μεγάλης οθόνης. Αν και το ταλέντο του ως ηθοποιός ήταν αδιαμφισβήτητο -και ας κέρδισε μόνο ένα Οσκαρ υποκριτικής- εκεί που πραγματικά άνθισε ήταν πίσω από την κάμερα. Εκεί που ως σκηνοθέτης δημιούργησε μερικές από τις λαμπρές στιγμές του παγκόσμιου κινηματογράφου. Οταν τελικά ίδρυσε το ανεξάρτητο Sundance Institute βρήκε αυτό που έψαχνε και το μοιράστηκε απλόχερα: Εδωσε χώρο και χρόνο σε χιλιάδες νέους σκηνοθέτες.
Ο Ρέντφορντ ήταν ένας «μετριοπαθής ριζοσπάστης» που μπορούσε να διαπραγματευτεί χωρίς να τρομάξει. Το έμαθε βέβαια με τον δύσκολο τρόπο, αφού πρώτα απέρριπταν από τη διανομή τις ανεξάρτητες ταινίες του. Εμαθε μάλιστα ακόμα και να μιλά με μέλη του Κογκρέσου στη γλώσσα τους.
«Μόλις κερδίσεις αξιοπιστία και είσαι σε θέση να πάρεις αυτό που θέλεις, πρέπει να κάνεις μια σειρά από διαβολικές συμφωνίες. Για να κάνεις συμφωνία με τον διάβολο, πρέπει να τον κοιτάξεις κατάματα και να του δώσεις τις σωστές ανταλλαγές. Η συμφωνία που έκανα ήταν να ανταλλάξω την επιτυχία μου ως ηθοποιός, για να κάνω ταινίες που διαφορετικά δεν θα είχαν γίνει επειδή τα στούντιο πίστευαν ότι δεν ήταν εμπορικά βιώσιμες. Ετσι, έμαθα να ζητάω μια συμφωνία για δύο ταινίες. Ελεγα στο στούντιο: «Κοιτάξτε, θα παίξω όπως στο «Καλύτερά μας Χρόνια» ή στο «Υπέροχος Γκάτσμπι», αν με αφήσετε να κάνω τον «Υποψήφιο» ή το «Συνηθισμένοι Ανθρωποι». Επρεπε να ανταλλάξω κάτι σίγουρο για το δικαίωμα να πειραματιστώ». Τα πέτυχε και τα δύο.
Ροή Ειδήσεων 
