Εν προκειμένω, η βαθιά ψυχή της Αγγλίας δείχνει μετανιωμένη για το Brexit ύστερα από μια δεκαετία, χωρίς όμως να είναι και 100% έτοιμη να διορθώσει το «λάθος» (αν δεχτούμε φυσικά ότι επρόκειτο περί λάθους, γιατί τα κοινωνικά πειράματα δεν διεξάγονται in vitro).

Η ουσία είναι πως το Ηνωμένο Βασίλειο μοιάζει πελαγωμένο χωρίς πυξίδα ύστερα από αυτή τη στρατηγική επιλογή, που ελήφθη εν θερμώ, ύστερα από την γκάφα ενός Συντηρητικού, φιλοευρωπαίου πρωθυπουργού (Ντέιβιντ Κάμερον), ο οποίος πίστευε ότι θα «σκοτώσει» μια και καλή το Brexit εκτονώνοντας το λαϊκό αίτημα μέσω του δημοψηφίσματος, για να βρεθεί στο τέλος ενεός.

Τώρα έρευνα του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Εξωτερικής Πολιτικής (ECFR) σε 15 χώρες της Ε.Ε. έδειξε ότι 2 στους 3 Ευρωπαίους πολίτες δεν είναι αρνητικοί στο «Breturn» (δικός μας νεολογισμός), είτε με πλήρη αντιστροφή του Brexit είτε με τη σύναψη στενότερων δεσμών Ε.Ε.-Ηνωμένου Βασιλείου.

Την ίδια άποψη σε παρόμοια ποσοστά συμμερίζεται η βρετανική κοινή γνώμη, αλλά το ενδιαφέρον είναι πως το ρεύμα διατρέχει οριζόντια την πολιτική σκηνή, ακόμη και τους οπαδούς του Reform UK, που προηγείται στις δημοσκοπήσεις.

Φαίνεται πως η σύναψη στενότερων σχέσεων με την Ε.Ε. θα είναι ένα από τα κεντρικά ζητήματα στις εκλογές του 2029, αν αυτές δεν γίνουν νωρίτερα εξαιτίας της δομικής πολιτικής αστάθειας στο Νησί. Ηδη ο Κιρ Στάρμερ βρίσκεται επί ξύλου κρεμάμενος και είναι αμφίβολο εάν ο επικρατέστερος διάδοχός του, Αντι Μπέρναμ, θα βρει το μαγικό ραβδί.