Κάτω από το φάντασμα της χρεοκοπίας, μετά το 2010, αρχές του 2011, η φωτιά φούντωνε ολοένα και περισσότερο. Ξεκινούσε από τις λεγόμενες «προγραφές» μέσω social, πήγαινε σε δημόσιες προσωπικές καταγγελίες, κάποιες φορές έφτανε ακόμα και σε αφισοκόλληση με τα προς τιμωρία πρόσωπα κολλημένα σε τοίχους και κολόνες. Μέχρι που οι δημόσιοι τιμωροί των λαϊκών δικαστηρίων τους πετύχαιναν στον δρόμο.

Θυμόμαστε το ματωμένο πρόσωπο του Κωστή Χατζηδάκη στο κέντρο της Αθήνας, τον Δεκέμβριο του 2010. Θυμόμαστε τη μαζική επίθεση που εξαπέλυσαν τυπικά άγνωστοι εναντίον αυτοκινήτων και ό,τι άλλο έβρισκαν μπροστά τους, έξω από ταβέρνα στα Καλύβια, τον Μάρτιο του 2011, όπου μέσα έτρωγε ο αείμνηστος Θεόδωρος Πάγκαλος μαζί με 11 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, τους οποίους είχε καλέσει. Είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ Ανατολικής Αττικής για το περιστατικό: «Οι πολίτες διαμαρτυρήθηκαν εναντίον του γιατί παλεύουν για ένα καλύτερο μέλλον για τον τόπο τους».

Ακολούθησε πλήθος επιθέσεων εναντίον βουλευτών του ΠΑΣΟΚ αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ. Οι τελευταίοι, μία ακόμα φορά, είχαν συμπεριφορές διχασμένων προσωπικοτήτων. Τον Δεκέμβριο του 2012 είχε δεχθεί επίθεση ο Δημ. Στρατούλης από τρεις δράστες που δήλωναν μέλη της Χρυσής Αυγής. Λίγους μήνες αργότερα, το 2013, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Στάθης Παναγούλης, έλεγε σε δημόσια δήλωσή του: «Αυτή τη στιγμή στη χώρα έχουμε κοινοβουλευτική χούντα. Από εδώ και πέρα τον λόγο τον έχει ο λαός».

Η επίθεση που δέχθηκε πριν από λίγες ημέρες ο Μάκης Βορίδης, παρουσία της δωδεκάχρονης κόρης του, σε ταβέρνα του Ηρακλείου από κουκουλοφόρους, δηλώνει με τον πιο εμφατικό τρόπο την υποψία ότι επιχειρείται αναβίωση του κλίματος εκείνων των σκοτεινών ημερών. Από κοντά και η προσπάθεια πολλών που μέσα από τα social επιχείρησαν να στήσουν πολεμικό κλίμα με προαναγγελίες επιθέσεων εναντίον κυβερνητικών στελεχών την ημέρα της παρέλασης για την 28η Οκτωβρίου. Η πραγματικότητα διέψευσε τις βίαιες προσδοκίες.

Δεν είναι, όμως, καθησυχαστικό το φαινόμενο ότι πολλοί ήταν αυτοί που ξεχύθηκαν στα social για να δικαιολογήσουν αλλά και να επιδοκιμάσουν την επίθεση, επιβεβαιώνοντας το νέο αυτό κύμα μίσους και βίας που εξαπλώνεται. Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ, που την καταδίκασε, το έκανε με μία ανακοίνωση εξαιρετικά γενικόλογη, άτονη και άχρωμη, που έδινε την εντύπωση ότι την εξέδωσε με βαριά καρδιά. Και μάλλον έτσι ήταν.

Μόνο που η καταγγελία της πολιτικής βίας -άοπλης και ένοπλης- στην Ελλάδα, που την έχει πληρώσει με αρκετό αίμα από τη Μεταπολίτευση και έπειτα, δεν θέλει μισόλογα. Θέλει στιβαρό λόγο ενότητας και καταγγελίας. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός σε θέματα Πολιτικής Κοινωνιολογίας για να μαντέψει πού μπορεί να οδηγήσει…