Λοιπόν, πριν από 16 χρόνια η Ελλάδα έμπαινε στο ΔΝΤ, πριν από 9 χρόνια έβλεπε τις τράπεζες να κλείνουν και να είναι με το ένα πόδι έξω από το ευρώ και σήμερα αποτελεί υπόδειγμα οικονομικής ανάπτυξης σε όλη την Ευρώπη. Το 2030 μάλιστα θα έχουμε καταφέρει το -κάποτε- θεωρούμενο ως ακατόρθωτο: Θα έχουμε μειώσει το ποσοστό χρέους προς το ΑΕΠ κάτω από το 120%, στέλνοντας το πιο εντυπωσιακό μήνυμα στην παγκόσμια κοινότητα.

Το ημερολόγιο έδειχνε 23 Απριλίου του 2010 όταν ο Γιώργος Παπανδρέου από το Καστελλόριζο ζητούσε την ενεργοποίηση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης. Πέρασε σχεδόν μια δεκαετία με τρομακτικές οικονομικές περικοπές, κοινωνικές αναταραχές, πολιτικούς σεισμούς (άνοδος Χρυσής Αυγής) και δραματικές στιγμές, όπως το δημοψήφισμα, που σφράγισαν μία ολόκληρη εποχή. Τη σφράγισαν και την έκλεισαν οριστικά.

Δεν είμαστε πια εκεί. Από το 2019 έως σήμερα η χώρα βαδίζει σταθερά στον δρόμο της ανάπτυξης χωρίς να αφήνει πίσω τους πολίτες. Η ελληνική οικονομία αποτελεί πρότυπο στην Ευρώπη, η ανεργία μειώθηκε σε ιστορικό χαμηλό, μισθοί και συντάξεις αυξάνονται αργά αλλά σταθερά, νέες θέσεις εργασίας δημιουργούνται, οι φόροι μειώνονται και ο Ελληνας υπουργός Οικονομικών είναι πρόεδρος του Eurogroup. Ταυτόχρονα, καλύπτονται τεράστια κενά που είχαν δημιουργηθεί στα χρόνια των Μνημονίων. Ενισχύεται η αμυντική και αποτρεπτική ικανότητα της χώρας με την Ατζέντα 2030 και τη στήριξη των Ενόπλων Δυνάμεων, προχωρούν εμβληματικές μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία του κράτους, κτίζονται και εξοπλίζονται νέα σχολεία, ολοκληρώνεται το Κτηματολόγιο, προχωρά η ψηφιοποίηση.

Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα είναι σε θέση να αντιμετωπίζει εξωγενείς κρίσεις, όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, με στοχευμένα μέτρα και την άνεση που δίνει η απόδοση της οικονομίας. Διότι τα υπερπλεονάσματα δεν είναι ούτε «ματωμένα» ούτε αποτέλεσμα φορολογικής επιβάρυνσης. Προκύπτουν από την οικονομική ανάπτυξη, τις εισφορές των νέων θέσεων εργασίας, από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και τη βελτίωση της φορολογικής συμμόρφωσης.

Δεν είμαστε παράδεισος ούτε όλα είναι καλά καμωμένα. Χρειαζόμαστε ακόμα καλύτερους μισθούς και συντάξεις, ακόμα καλύτερη λειτουργία του κράτους. Ομως αυτή είναι η διαφορά με το παρελθόν: Διεκδικούμε καλύτερες συνθήκες ζωής και εργασίας, αντί να φοβόμαστε πως θα χειροτερέψουν. Ούτε σε «νέα Οδύσσεια» μπαίνουμε ούτε την «Ιθάκη» που αναζητεί ο Αλ. Τσίπρας ψάχνουμε. Τα δύσκολα πέρασαν.