Η μνημειώδης ατάκα του, προς τους πολιτικούς αντιπάλους του, «δεν δικαιούσθε διά να ομιλείτε», υπήρξε πολιτικό ορόσημο. Πού να ήξερε ο μακαρίτης ότι πολλά χρόνια μετά η «δημοκρατική» ρήση του θα γινόταν «ιδεολογία» και «τρόπος πολιτικής συμπεριφοράς» από την «Αριστερά», τους «Αγανακτισμένους» και τους «Ψεκασμένους»…

Αυτήν την «κόκκινη γραμμή» των κατά τα άλλα υπέρμαχων της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου παραβίασε ο Θ. Αθερίδης. Πού ακούστηκε να εκφράζει αναγνώριση και στήριξη στον Μ. Χρυσοχοΐδη και το «ελληνικό FBI» για το έργο τους, με αφορμή τη σύλληψη κατηγορουμένων για το έγκλημα της Marfin; Από και ως πού; Και στο κάτω κάτω τι είναι; Είναι η Μποφίλιου; Είναι η Τουμασάτου; Είναι ο Χειλάκης; Είναι ο Βλάχος; Είναι ο Μωραΐτης; Ή μήπως είναι ο Ζαραλίκος; Οι οποίοι, όπως και άλλοι δημοσιολογούντες που εκφράζουν τη «μία σωστή άποψη», μπορούν να δείξουν «ενσυναίσθηση» στα «παιδιά», μπορούν να υμνούν την Τζοκόντα και τη Βουγιουκλάκη ή μπορούν να πετούν μια «προβοκάτσια», προκειμένου να υψώσουν τείχη προστασίας σε ανθρώπους οι οποίοι δεν καταδικάστηκαν, αλλά συνελήφθησαν και κρατούνται ως κατηγορούμενοι για κακουργήματα.

Είναι αστείο να μπω σε καλλιτεχνική αξιολόγηση και δεν μπαίνω. Αλλά ο Θ. Αθερίδης έχει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, μια πορεία στην ζωή του ως πολίτης, και όχι μόνο ως καλλιτέχνης, που ενοχλούν. Ο Θ. Αθερίδης έχει αριστερό παρελθόν και δεν έκρυψε ποτέ ότι ήταν ψηφοφόρος της Αριστεράς έως το 2012. Τότε με ένα άρθρο του στο Protagon ξεκαθάρισε τη στάση του αποκαθηλώνοντας και τον επελαύνοντα Α. Τσίπρα πριν γίνει πρωθυπουργός. Με ορθολογική σκέψη και με το βίωμα της συνύπαρξης της τότε ανανεωτικής Αριστεράς διέκρινε τη λαίλαπα που ερχόταν. Και η οποία ήρθε με τα γνωστά τραγικά επακόλουθα για την οικονομία, τον πολιτικό πολιτισμό και το θεσμικό ξεχαρβάλωμα που παρ’ ολίγον να οδηγήσει σε κανονική εκτροπή.

Εκτοτε «φακελώθηκε» από την «ασφάλεια του δημόσιου διαλόγου» στη βαριά κατηγορία των «επικίνδυνων» που ανήκαν στο «αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο». Η μοίρα του ήταν προδιαγεγραμμένη, όπως και πολλών άλλων, που ήξεραν και αναγνώρισαν έγκαιρα το «κακό» που ήρθε. Επόμενο ήταν οι θετικές δηλώσεις του για τον Μ. Χρυσοχοΐδη να ξεσηκώσουν θύελλα στρατευμένης αγανάκτησης, από γνωστούς και άγνωστους «αγωνιστές» και μονοπωλιακούς ιδιοκτήτες της αλήθειας, της απονομής δικαιοσύνης και του δικαιώματος «διά να ομιλούν» είτε ξέροντας είτε έχοντας -συνήθως- κτηνώδη άγνοια περί του όποιου θέματος.

Ομως, ο Θ. Αθερίδης δεν «μάσησε». Επανήλθε και επέμεινε στην αλήθεια του και στην ορθολογική γνώμη του. Μίλησε για το «τυφλό μίσος που είναι αυτό που προτιμάς το κακό σου, αρκεί να μην δικαιωθεί ο εχθρός σου». Μίλησε για εκείνους που «σήμερα παρακαλούν να μην έχουν βρεθεί οι δολοφόνοι των αθώων της Marfin». Μίλησε για εκείνους που ζητούσαν και ζητούν «λευτεριά στον Κουφοντίνα», ο οποίος «από το 1975 της πρώτης δολοφονίας έως το 2002 της εξάρθρωσης έχαιρε της “λευτεριάς’’ (…) και τι έκανε με τη “λευτεριά’’ του; Φόνους!!!». Και κατέληξε, κλείνοντας με αξιοπρέπεια τους λογαριασμούς που άνοιξαν μαζί του οι «νάρκισσοι της μολότοφ και της παπάτζας», λέγοντας, «είναι εύσημο να σε κατηγορούν αυτοί που απεχθάνεσαι».

Τα λόγια και η στάση του «λεπίδι». Ξεκαθαρίζοντας μάλιστα, για να προλάβει τους προβλέψιμους, ότι «δεν έχω προκαταλάβει την ενοχή των κατηγορουμένων, δεν θα μπορούσα ποτέ να χαρώ με την καταδίκη αθώων ανθρώπων». Οι καιροί είναι θολοί και θυμίζουν σε έναν βαθμό την παράνοια του 2012-2015. Σε τέτοιους καιρούς χρειάζεται και πάλι η καθαρή σκέψη και η τολμηρή αντιμετώπιση του ετερόκλητου «μπάχαλου».

ΑΙΧΜΗ

Η ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΚΑΙ Η «ΚΑΚΟΜΟΙΡΙΑ»

Οση ικανοποίηση κι αν νιώθουν πολλοί για το τέλος – κατάντημα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν παύει να είναι θλιβερό. Κι ακόμα πιο θλιβερό είναι που 8-9 βουλευτές, που απέμειναν κάτω από τα ερείπια του, θα μαζευτούν αύριο για να… εκλέξουν γραμματέα της Κ.Ο., η οποία μετά θα… εκλέξει πρόεδρό της και ίσως και πρόεδρο του «κόμματος».

Κι ακόμα πιο θλιβερός ήταν ο «διάλογος» μεταξύ Π. Πολάκη και Χρ. Γιαννούλη περί «κακομοιριάς»! Απίστευτα πράγματα, ο τυπικά επίσημος ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε ανακοίνωση διά του εκπροσώπου του (;) Χρ. Γιαννούλη, εναντίον του Π. Πολάκη, που ανέτρεψε τον επίσημο και τον Σ. Φάμελλο και θέτει υποψηφιότητα για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ. Ο απόλυτος σουρεαλισμός. Ο ορισμός της πολιτικής παραφροσύνης. Ενα τέλος με τους δύο πολιτικούς άνδρες να τσακώνονται στη ρούγα, με τα χέρια στη μέση για το ποιος είναι πιο «κακομοίρης» και πιο «ξεφτιλίκι».

Κάποιος που δεν συμπαθεί τον ΣΥΡΙΖΑ από τότε που ήταν ισχυρός ίσως θα έλεγε ότι έχει «το τέλος που του άξιζε». Ομως, όπως και να το δει κανείς, είναι θλιβερό και «κακομοιριά»…

Η κρίσιμη παράμετρος της αυτοδυναμίας

Η δημοσκοπική εικόνα του τελευταίου διαστήματος, με τα νέα και τα επερχόμενα κόμματα, είναι πλέον καθαρή. Και αποτελεί τη βάση για την εκκίνηση του φθινοπώρου, είτε είναι εκλογικό είτε δεν είναι.

Ενα από τα πολλά συμπεράσματα είναι πως η Ν.Δ., παρά το πολύ μεγάλο και ασφαλές προβάδισμα που έχει, δεν αγγίζει την αυτοδυναμία. Οι 12-14 μονάδες που προηγείται του κόμματος του Α. Τσίπρα της δίνουν μετά βεβαιότητας τη νίκη, αλλά όχι και την αυτοδυναμία.

Η κρίσιμη παράμετρος για την αυτοδυναμία βρίσκεται στα χέρια της Ν.Δ., όπως εκτιμούν το Μ. Μαξίμου και η Πειραιώς. Και είναι η συσπείρωσή της. Η Ν.Δ. «πατάει» το 30% με συσπείρωση γύρω στο 64%-66%. Αν, όπως εκτιμούν οι εκλογικοί επιτελείς της κυβέρνησης, η συσπείρωση φτάσει στο ποσοστό που συνήθως φτάνει την τελευταία εβδομάδα πριν από τις εκλογές, δηλαδή στο 80%, αυτό σημαίνει 4-5 μονάδες. Πρόκειται για το άλμα που μπορεί να κάνει τη Ν.Δ. να αγγίξει την αυτοδυναμία, ανάλογα βέβαια και με το πόσα κόμματα θα μείνουν εκτός Βουλής. Στην κυβέρνηση πιστεύουν ότι η Ν.Δ. «βρίσκεται πιο κοντά παρά πιο μακριά» από την αυτοδυναμία…

ΑΠΟΡΙΕΣ-1

Κατά της άρσης της ασυλίας της Ζ. Κωνσταντοπούλου ψήφισαν στην αρμόδια Επιτροπή ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Νίκη και Πλεύση Ελευθερίας. «Παρών» η Ελληνική Λύση. Δηλαδή, θα φώναζαν κι αυτά τα κόμματα το 100;

ΑΠΟΡΙΕΣ-2

Φανταζόταν άραγε ποτέ ο Στ. Κασσελάκης ότι θα «δούλευε» κανονικά τον ΣΥΡΙΖΑ και δεν θα έτρεχε τίποτα;