Αλλά και με βιωματική σχέση με τη μεταπολιτευτική Βουλή όπου η παρουσία των προσώπων όρισαν βασικό κανόνα πως η πολιτική έπεται της επαγγελματικής καταξίωσης. Από το ξεκίνημα του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα, η πολιτική δεν ήταν η πρώτη καριέρα. Ηταν η φυσική εξέλιξη του κοινωνικού ρόλου.

Η «Αλλαγή» του 1981 άνοιξε άλλες πύλες. Η κομματική ταυτότητα, οι λαϊκοί αγώνες, η ένταξη σε οργανώσεις και η συμμετοχή στην πάσης φύσεως μαζικότητα υπερκέρασε τα παλαιά πρότυπα. Της επαγγελματικής, πνευματικής ή διεθνούς διάκρισης, αλλά και του φέροντος τον τίτλο του ευπατρίδη. Με σταδιακές επιρροές σε όλα τα κόμματα, όπου η καταξίωση, ως ο πρώτος στο χωριό ή την πόλη, όπως ίσχυε έως και τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, να μην αγγίζουν τα καφενεία. Γαλάζια, πράσινα, κόκκινα.

Η ταυτόχρονη είσοδος στη Βουλή του 2012 ανεπάγγελτων ή «εκδοροσφαγέων», της Χρυσής Αυγής, «αγωνιστών» του τύπου «Ανοιχτά για όλους διόδια»-αγνώστων, έστω και τυπικών, προσόντων του ΣΥΡΙΖΑ, η «πρωτοποριακή» επιλογή νέων πολιτικών με υποψηφιότητες μέσω facebook από τους ΑΝ.ΕΛ. δεν άνοιξαν μόνο πόρτες. Ανοιξαν παράθυρα, φεγγίτες, υπόγεια σε πρόσωπα αναντίστοιχα της συνταγματικής ερμηνείας περί αντιπροσώπων του λαού.

Ενός λαού που, κυρίως, λόγω της επιλογής των πολιτικών αρχηγών και των κομματικών μηχανισμών τις τελευταίες δεκαετίες επιλέγουν υποψηφιότητες με βάση τα τοπικά «επικοινωνιακά» πρόσωπα ή απλώς γόνους, κληρονόμους έδρας. Τα πρότυπα του σήμερα, που πόρω απέχουν από τα παλαιότερα όπου η ποιότητα, μέσω της επαγγελματικής πορείας -ειδικά στον ιδιωτικό τομέα, τον «έξω» από το τοπικό ρουσφέτι του κρατικού υπαλλήλου- δημιουργούσε ένα άτυπο φίλτρο. Ατυπο αλλά σημαντικό.

Σε διάστημα μόλις μίας βδομάδας, ο διορισμένος από την ηγεσία του κόμματός του, ως ο μόνος βουλευτής στα χρονικά που δεν έχει μετρήσει ούτε μία ψήφο- εγκαταλείπει την έδρα του πομπωδώς. Καθήμενος εν μέσω των μόλις 5 βουλευτών του κόμματός του, καταγγέλλει τη βρομιά της Βουλής περί των πολιτισμικών θεμάτων δίπλα από δύο συντρόφους του. Εναν ηθοποιό και μία τραγουδίστρια. Ενώ ο έτερος, ο Αλέξης Τσίπρας, κρεμάει με το βιβλίο του στα μανταλάκια τα πρόσωπα που ο ίδιος είχε επιλέξει ως τους κορυφαίους του, επιρρίπτοντας όλες τις ευθύνες της καταστροφικής πορείας του σε αυτούς.

Παράλληλα, όλο αυτό το διάστημα όχι μόνο η γύμνια από την έλλειψη υπόβαθρου, αντίστοιχου της τιμής να εκπροσωπείς τον ελληνικό λαό, αλλά και η εμφανής αγωνία για τις επερχόμενες εκλογές που πολύ πιθανόν να στερήσουν κάποιους από την «επαγγελματική» αποκατάστασή τους ως βουλευτές με δηλώσεις τους του τύπου «δεν μου φτάνει η βουλευτική αποζημίωση για να ζήσω» ή συμπεριφορές κατά τη διάρκεια της Εξεταστικής Επιτροπής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, γίνονται περιεχόμενο χλευαστικών σχολίων και σκληρής κριτικής.

Νομοτέλεια.Τα πορτοπαράθυρα και οι φεγγίτες που άνοιξαν, ειδικά με τα χρόνια της οικονομικής κρίσης αλλά και της διαδικτυακής πολιτικής, άρχισαν να σκουριάζουν. Και η σαπίλα του υλικού απλώθηκε προς τα έξω. Με τη διαφορά πως η σαπίλα ενεργεί εφιαλτικά, πρωτίστως, για τους κατασκευαστές της αλλά και τους ψηφοφόρους. Τους αιμοδότες του συστήματος, που όλο και περισσότερο απομακρύνονται από το… ταμείο.