Η Αθήνα και η Ρώμη, όπως προκύπτει από όλες τις κινήσεις που έχουν γίνει τις τελευταίες ημέρες, επιχειρούν να στείλουν στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ το μήνυμα ότι η ασφάλεια της Ευρώπης κινδυνεύει ακόμα περισσότερο από την αυξανόμενη επιρροή της Ρωσίας στο ασταθές βορειοαφρικανικό έθνος, η οποία ασκείται μέσω προμηθειών όπλων και μιας πιθανής νέας ναυτικής βάσης στο βορειοανατολικό λιμάνι Τομπρούκ. Διπλωματικές πηγές της Ε.Ε. τονίζουν, χωρίς όμως ιδιαίτερο αποτέλεσμα, ότι η Λιβύη είναι πλέον ο κεντρικότερος κόμβος της Ρωσίας όσον αφορά στην αφρικανική της στρατηγική. Το σήμα κινδύνου εξέπεμψε και ο Ιταλός υπουργός Εξωτερικών, Αντόνιο Ταγιάνι, χαρακτηρίζοντας τη Λιβύη ως «έκτακτη ανάγκη που η Ευρώπη πρέπει να αντιμετωπίσει από κοινού». Αυτό μετά το πρόσφατο καψόνι του στρατάρχη Χαφτάρ εις βάρος του επιτρόπου Μετανάστευσης και των υπουργών Εξωτερικών της Ελλάδας, της Ιταλίας και της Μάλτας, όταν τους χαρακτήρισε «ανεπιθύμητα πρόσωπα».

Περίπου 9.000 άνθρωποι έχουν φτάσει στην Κρήτη από τη Λιβύη από την αρχή του έτους, οι περισσότεροι από αυτούς τις τελευταίες εβδομάδες, ήδη σχεδόν διπλάσιοι από τον αριθμό για ολόκληρο το 2024. Ο ρόλος της Λιβύης ως πιονιού στη σκακιέρα της Ρωσίας (οπλοποίηση του Μεταναστευτικού εις βάρος της Ευρώπης) και της Τουρκίας (στο θέμα του ορισμού των θαλάσσιων ζωνών αλλά και στο Μεταναστευτικό, που από την πλευρά της φαίνεται να είναι σε ύφεση την τελευταία περίοδο) είναι πολύπλευρος. Οι πιο ψύχραιμες διεθνείς αναλύσεις συντείνουν στον ρόλο της εντός ενός ευρύτερου σχεδίου-άτυπης συμφωνίας με τη Ρωσία για την αποσταθεροποίηση της Ανατολικής Μεσογείου. Οι δρόμοι της παράτυπης μετανάστευσης Αφρικανών και Ασιατών είναι σαφείς μέσα στην ασάφειά τους: Αίγυπτος, Νοτιοανατολική Λιβύη και Σουδάν, μέσω Νταρφούρ, προς το Τομπρούκ και από εκεί στην Ευρώπη. Στη μέση, βεβαίως, ως απαραίτητο σκαλοπάτι που μέχρι στιγμής δέχεται τη μεγαλύτερη πίεση εντός ευρωπαϊκού εδάφους, η Νότια Κρήτη.

Τα σκληρά αλλά αναγκαία μέτρα που έλαβε η ελληνική κυβέρνηση δεν προσφέρονται για επιπόλαιες, αντιπολιτευτικές κορόνες, όπως αυτή του ΠΑΣΟΚ, που μέρα με τη μέρα φαίνεται να εγκλωβίζεται όλο και περισσότερο στην αδυναμία της ηγεσίας του να παραγάγει πολιτικά και εθνικά υπεύθυνο λόγο και πράξεις.