Ο πρώτος συρμός της -κρατικής πλέον- South Western Railways αναχώρησε χθες το πρωί από τον λονδρέζικο σταθμό του Γουότερλου για το Σέπλετον. Θα ακολουθήσει η εθνικοποίηση και άλλων εταιριών υπό την ομπρέλα της Great British Railways, όταν λήξουν σύντομα τα συμβόλαια με τους ιδιώτες.

Η Θάτσερ δεν είχε την τιμή να διαλύσει και αυτό το δημόσιο αγαθό. Το ανέλαβε ο διάδοχός της, Τζον Μέιτζορ, την περίοδο 1994-97, διασπώντας την British Rail σε χίλια κομμάτια και ξεπουλώντας τα ιμάτιά της. Αλλες εταιρίες πήραν τις γραμμές, άλλη ανέλαβε τη συντήρηση του δικτύου κι άλλη την οργάνωση των δρομολογίων. Ετσι προέκυψε μια σειρά από μικρά ή μεγαλύτερα «Τέμπη».

Το χειρότερο συνέβη το 1999, όταν συγκρούστηκαν δύο επιβατικές αμαξοστοιχίες στο Λονδίνο επειδή δεν υπήρχε σύστημα αυτόματης ακινητοποίησης. Απολογισμός 31 νεκροί και 417 τραυματίες. Το 1997 σκοτώθηκαν 7 άνθρωποι και 139 τραυματίστηκαν από σύγκρουση επιβατικής με εμπορική αμαξοστοιχία στο Δυτικό Λονδίνο. Εκεί δεν λειτούργησε το σύστημα αυτόματης προστασίας επειδή ο οδηγός είχε ελλιπή εκπαίδευση. Σε ρωγμές στις σιδηροδρομικές γραμμές, για τις οποίες είχαν προειδοποιήσει οι εργαζόμενοι, και σε κακή συντήρηση της γραμμής από τον εργολάβο αποδόθηκαν οι εκτροχιασμοί του 2000 στο Χάτφιλντ και του 2002 στο Πότερς Μπαρ, με συνολικά 11 νεκρούς και 150 τραυματίες.

Τα πολύνεκρα και επαναλαμβανόμενα δυστυχήματα προκάλεσαν μεγάλες λαϊκές αντιδράσεις. Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να ακυρώσει μερικώς την ιδιωτικοποίηση, επαναφέροντας τις υποδομές και τα έργα συντήρησης στον έλεγχο του κράτους. Πλέον το 70% των Βρετανών ζητά την πλήρη εθνικοποίηση των σιδηροδρόμων για μεγαλύτερη ασφάλεια και φθηνότερο εισιτήριο. «Ξεκίνησε μία νέα εποχή ύστερα από 30 χρόνια αναποτελεσματικότητας, σπατάλης και απογοητεύσεων», τόνισε η Εργατική υπουργός Μεταφορών, Χάιντι Αλεξάντερ, προσθέτοντας: «Δεν θα γίνουν όλα μονομιάς, αλλά το βασικό για τους σιδηροδρόμους του 21ου αιώνα είναι ότι παραμερίζουμε το ιδιωτικό κέρδος υπέρ του δημόσιου καλού».