Να υπογραμμίσουμε δε, ότι σήμερα Ελλάδα και Γαλλία με τη συμπλήρωση πέντε χρόνων από την αμυντική συμφωνία του 2021, την ανανεώνουν. Μία ιδιαίτερα σημαντική στιγμή, καθώς η χώρα μας δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι έχει ήδη μία αμυντική συμφωνία με τις ΗΠΑ, ανανεώνει την ευρωπαϊκή συμφωνία της με την στρατιωτική υπερδύναμη της ΕΕ, Γαλλία, έχει ενεργές συμφωνίες στο πεδίο της Άμυνας με το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία (με την τελευταία κυρίως σε ό,τι αφορά τους Patriots, αλλά και στο κομμάτι της στρατιωτικής εκπαίδευσης και συνεκπαιδευσης).

Στέκομαι στην πιο σημαντική φράση του Γάλλου προέδρου, που ουσιαστικά φανερώνει με τον πιο ηχηρό τρόπο ότι η Κύπρος εκλαμβάνεται ως ελληνικός χώρος, ως πτυχή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και διπλωματίας, ως ενιαίος (ελληνικός) αμυντικός χώρος. Αυτό που είπε ο Εμανουέλ Μακρόν για όσους γνωρίζουν Διπλωματική Ιστορία κάθε άλλο παρά είναι κάτι καινούριο. Ανέκαθεν σε ιστορικό -διπλωματικό επίπεδο οι Μεγάλες Δυνάμεις στις περιόδους των μεγάλων πολιτικών μετασχηματισμών (τέλη 19ου αι., 20ος αιώνας – Συνθήκες Ειρήνης κτλ) αντιμετώπιζαν την Κύπρο ως πτυχή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και διπλωματίας, ασχέτως του γεγονότος ότι το εθνοτικό Νησί μας αποτέλεσε μέχρι τις Συμφωνίες Ζυρίχης -Λονδίνου, βρετανικό προτεκτοράτο. Μάλιστα, εάν κάποιος ανατρέξει σε αρχειακό υλικό της Βενετίας και της Γένοβας, όπως και σε αρχειακό υλικό της Ραγούζας (σημερινό Ντουμπρόβνικ Κροατίας) του 14ου-15ου αι. η Κύπρος -παρά τη Λατινοκρατία – έφερε για όλες αυτές τις εμπορικές δυνάμεις ελληνικό, εθνολογικό αποτύπωμα. Δυστυχώς, η τροπή που έλαβαν τα εθνικά ζητήματά μας, η Κύπρος, η Βόρειος Ήπειρος, ο Πόντος βαρύνουν αποκλειστικά και κυρίαρχα την εσωτερική πολιτική σκηνή της χώρας μας.

Οποιαδήποτε συμφωνία υπογράφεται από την Ελλάδα με δυνάμεις αμυντικής και πολιτικής ισχύος, είναι όχι μόνο καλοδεχούμενη, αλλά καταδεικνύει κάτι πολύ σημαντικό, ότι η χώρα μας πλέον δεν είναι ο παρίας της Διπλωματίας της περασμένης δεκαετίας, αλλά αντίθετα το κράτος αυτό που οι Ισχυρές Δυνάμεις επιδιώκουν να έχουν στο πλευρό τους, ώστε να διαμορφώνουν τα πολιτικά και διπλωματικά τους βήματα σε γεωγραφικά περιβάλλοντα, τα οποία δημιουργούν Οικονομία, Εμπόριο, Διπλωματία και Άμυνα. Και εκεί πρέπει να έχουν μόνο αξιόπιστους συμμάχους και εταίρους. Και η Ελλάδα το έχει καταφέρει αυτά τα εφτά χρόνια, να είναι η σύμμαχος και εταίρος που προσφέρει σταθερότητα, ασφάλεια και κυρίως αξιοπιστία στην γεωγραφική περιοχή της.

Και φυσικά, καθώς η ελληνογαλλική συμφωνία είναι βέβαιο ότι θα φέρει και νέο αμυντικό εξοπλισμό για τη χώρα μας, αυτό κι αν είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός. Και ως φαίνεται, αφού στο χθεσινό δείπνο στο Προεδρικό Μέγαρο προσκλήθηκαν επιχειρηματίες που έχουν σχέση με το χώρο της Άμυνας, λχ. ο πρόεδρος των Ελλήνων Κατασκευαστών Αμυντικού Υλικού (ΣΕΚΠΥ) και πρόεδρος επίσης του DefencEduNet (του cluster που διασυνδέει την αμυντική βιομηχανία με τα Πανεπιστήμια), κ. Αναστάσιος Ροζολής, όλο αυτό αφήνεται να διαφανεί συμπαραγωγή. Μία συμπαραγωγή του εγχώριου αμυντικού εξοπλισμού μας που έχει άμεσο αποτέλεσμα στην Εθνική Οικονομία μας.

Χθες, ο Εμανουέλ Μακρόν στη Ρωμαϊκή Αγορά έδειξε, κατέδειξε και απέδειξε ότι η Γαλλία είναι η ηγέτιδα δύναμη του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Αυτό είναι αναμφισβήτητο. Γιατί χθες ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας επιδίωξε να διαφανεί ότι στη συγκεκριμένη συζήτηση λάμβανε το ρόλο μίας ηγετικής φυσιογνωμίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δευτερευόντως αποτελούσε τον εθνικό ηγέτη που εκπροσωπεί αποκλειστικά τη χώρα του. Φυσικά δε, η στάση του αυτή μπορεί να ερμηνευτεί, ότι μετά το πέρας της προεδρικής θητείας του που ολοκληρώνεται το 2027, προφανώς θα επιδιώξει να διεκδικήσει τεχνοκρατική θέση στον ευρωπαϊκό Θεσμό.

Από εκεί και ύστερα, οφείλουμε να γράψουμε κι αυτό για να είμαστε αντικειμενικοί. Η διαπίστωση του Γάλλου προέδρου, ότι ο Αμερικανός πρόεδρος, ο Ρώσος πρόεδρος και ο Κινέζος πρόεδρος είναι απέναντι στους Ευρωπαίους, θα είχε όντως “αντίκρισμα” αποδοχής, εάν οι πολίτες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος δεν γνώριζαν, ότι οι ίδιοι Ευρωπαίοι ηγέτες με την Συνθήκη της Λισαβόνας που τέθηκε σε ισχύ το 2009, έδωσαν τα κλειδιά της ΕΕ σε τρίτες υπερδυνάμεις. Κι αυτό φάνηκε την οδυνηρή 10ετία της οικονομικής κρίσης, που ο ευρωπαϊκός Θεσμός είχε να αντιμετωπίσει, εκτός από τα Οικονομικά, και την μεταναστευτική κρίση…αλλά και την ενεργειακή υπεροπλία της Ρωσίας. Και όλα αυτά, επειδή με τη Συνθήκη αναθεώρησής της, αντί τα κράτη -μέλη της ΕΕ να δημιουργήσουν ένα στιβαρό πολιτικό οικοδόμημα, αντίθετα βασικές πτυχές άφησαν να τις διαχειρίζονται τα ίδια κατά το δοκούν, όπως πχ. είναι η Άμυνα (εννοώ το εμπόριο αμυντικού εξοπλισμού) και η Ενέργεια (που δεν έχουν ακόμα καταφέρει να τη διαχειριστούν κάτω από ενιαίο θεσμικά πλαίσιο)…

Οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες άνοιξαν την Κερκόπορτα… Ούτε ο Τραμπ, ούτε ο Πούτιν, ούτε ο Σι Τζιπίνγκ (διάδοχοι και προκατόχοί τους) φταίνε…

Τέλος, ο Γάλλος πρόεδρος αφού χθες μίλησε κυρίαρχα ως Ευρωπαίος ηγέτης και δευτερευόντως ως ηγέτης της Πατρίδας του, ανεξάρτητα από τον αμυντικό ανταγωνισμό στο κομμάτι της πώλησης εξοπλισμών που έχει με το Ισραήλ, όφειλε -κυρίως τη συγκεκριμένη στιγμή – να αναγνωρίσει ότι το ισραηλινό Κράτος -αν και αναμφίβολα είναι ο κυρίαρχος στρατιωτικός σύμμαχος των ΗΠΑ στην ανατολική περιφέρεια- κάθε άλλο παρά παύει να αποτελεί την προμετωπίδα του δυτισμού, κυρίως των ευρωπαϊκών αρχών και αξιών στη γεωγραφική περιοχή του. Το Ισραήλ για την Ευρωπαϊκή Ένωση στο γεωγραφικό χώρο που βρίσκεται, αναδεικνύεται και καταδεικνύεται ως η “αυτοέκφραση” της ευρωπαϊκής ταυτότητας, καθώς εκτός των άλλων, ας μην ξεχνάμε ότι το Κράτος του Ισραήλ που πριν λίγες ημέρες στη βάση του εβραϊκού ημερολογίου γιόρτασε την 78η Ανεξαρτησία του ουσιαστικά δημιουργήθηκε από τους Ευρωπαίους Εβραίους πολίτες που μετά το Ολοκαύτωμα θέλησαν “να αναγεννηθούν” στη Γη των προγόνων τους, στη Γη της Επαγγελίας.

Ελλάδα – Γαλλία – Κύπρος= Συμμαχία.