Εσπευσαν, με αστεία «επιχειρήματα», να εξηγήσουν γιατί βρίσκονται στο περιθώριο και γιατί ουσιαστικά έχουν εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια να κυβερνήσουν τη χώρα. Δίνοντας τον νυν υπέρ πάντων αγώνα της δεύτερης θέσης.

Αυτόματα δημιουργείται μια νέα διαχωριστική γραμμή, η οποία σπάει τα στερεότυπα και δείχνει καθαρά ποιοι είναι οι προοδευτικοί σήμερα και ποιοι οι συντηρητικοί και οι αναχρονιστές.

Το μόνο συνεπές κόμμα εν προκειμένω είναι το ΚΚΕ, γιατί πράγματι δεν το ενδιαφέρει το Σύνταγμα, καθώς είναι διακηρυγμένος στόχος του να το καταργήσει, όταν και αν… Ολα τα άλλα κόμματα που διαγκωνίζονται ποιο είναι πιο αντισυστημικό από το άλλο, φοβισμένα, δειλά και αμήχανα ταμπουρώνονται πίσω από προσχήματα. «Μου κλέβει τις ιδέες», λέει το ένα. Ακόμα κι αν είναι έτσι, ωραία! Υπάρχει συμφωνία. «Εμείς ανοίξαμε πρώτοι τη συζήτηση», λέει το άλλο. Αφού πάρει το βραβείο της πρωτιάς και πάλι ωραία! Η κυβέρνηση -αν και η Αναθεώρηση του Συντάγματος ήταν στο πρόγραμμά της το 2023- «σύρθηκε» στη γραμμή σας. Ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα;

Τίποτα απ’ όλα αυτά τα προσχηματικά δεν είναι το πραγματικό πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι π.χ. ο φοβισμένος και αμφισβητούμενος Ν. Ανδρουλάκης, ο οποίος τρέμει στην ιδέα ότι αν συναινέσει ακόμα και στην αλλαγή του άρθρου 86 -σε συμφωνημένο πλαίσιο- θα του πουν ότι ετοιμάζεται για συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ. Τι κι αν δεν υπάρχει κανένα κόμμα που να μη θέτει πλέον θέμα άρθρου 86. Τι κι αν η κυβέρνηση μιλάει για αλλαγή και όχι κατάργησή του, όπως δήθεν «φοβούνται» υποκριτικά κόμματα της αντιπολίτευσης. Αλλαγή θέλει η κυβέρνηση και μάλιστα προς την κατεύθυνση που ζητά η αντιπολίτευση: Ενίσχυση του ρόλου του φυσικού δικαστή και μείωση του ρόλου της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Την παράλογη και αντιδημοκρατική απαίτηση του Σ. Φάμελλου να μην παίζει κανέναν ρόλο η Βουλή, άρα και η λαϊκή ετυμηγορία, ναι η κυβέρνηση δεν έχει πρόθεση, αλλά ούτε και δικαίωμα, να την ικανοποιήσει, επειδή ο κάθε Φάμελλος ξέρει ότι δεν πρόκειται να δει ξανά κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ούτε στα καλύτερα όνειρά του.

Ο επανακαθορισμός της έννοιας της μονιμότητας και όχι η πλήρης κατάργησή της προκαλεί δέος στους κρατικοδίαιτους βολεμένους. Προφανώς η όποια αλλαγή δεν θα αφορά π.χ. όσους έχουν θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα, ΑμεΑ ή άλλες ειδικές κατηγορίες. Θα αφορά, όμως, όσους αρνούνται την αξιολόγηση, που την απαιτεί η πλειοψηφία της κοινωνίας, θα αφορά παραβατικούς δημοσίους υπαλλήλους π.χ. «ΟΠΕΚΕΠΕδες», θα αφορά ανίκανους και τεμπέληδες, θα αφορά όσους ακόμα και σήμερα αρνούνται ή δεν ξέρουν να δουλεύουν με υπολογιστή, θα αφορά όσους ταλαιπωρούν τον πολίτη, αντί να του κάνουν τη ζωή ευκολότερη. Γιατί όλοι αυτοί είναι ένα στοιχείο του βαθέος σκουριασμένου και σαδιστικού κράτους, το οποίο έπρεπε να είχε αλλάξει χθες.

Αλλά μήπως και το άρθρο 16 για τα ιδιωτικά ΑΕΙ δεν είναι αυτό που κρατάει τη χώρα καθηλωμένη σε ένα συντεχνιακό χθες και την έχει καταδικάσει να είναι η μόνη χώρα στον δυτικό κόσμο που δεν έχει ιδιωτικά ΑΕΙ; Το ΠΑΣΟΚ, αν και συμφωνούσε, εμπόδισε μια φορά κατά την «αναθεώρηση Βενιζέλου» (οποία ειρωνεία…) την κατάργηση του αναχρονισμού. Κι όπως φαίνεται είναι διατεθειμένο να στείλει και πάλι 10 χρόνια πίσω την αναγκαία και ώριμη αλλαγή. Συζήτηση σημαίνει κατάθεση προτάσεων και σύνθεση απόψεων. Ο πρωθυπουργός δεν είπε ότι αυτές είναι οι προτάσεις μου, take it or leave it. Αντιθέτως, σε μια περίοδο οξύτητας και διχασμού, αντιπροτείνει διάλογο και συναίνεση.

Η συζήτηση μόλις αρχίζει και θα είναι μεγάλη, αποκαλυπτική και κρίσιμη. Υπάρχει όμως κι άλλη μια αφετηριακή διαπίστωση: Η αντιπολίτευση δεν θέλει δημόσιο διάλογο για θεσμικές αλλαγές, βαθιές μεταρρυθμίσεις και εκσυγχρονισμό του κράτους, που καλυτερεύει την καθημερινότητα των πολιτών. Προτιμάει να μιλάει για νέα ή παλιά Τέμπη, να αντιπαρατίθεται πάνω σε νεκρούς, να ρίχνει λάδι στην τοξικότητα και τον αποπροσανατολισμό και να παλεύει με φαντασιακές χούντες…

Δικαίωμά της ασφαλώς. Αλλά ας μην αναρωτιούνται μετά, κυρίως το ΠΑΣΟΚ, γιατί η βελόνα ξεκόλλησε αλλά προς τα κάτω. Ας μην αναρωτιέται γιατί περίπου το 1/3 των ψηφοφόρων του δεν εγκρίνει την αντισυστημική μεταμόρφωσή του και τη μηδενιστική μιζέρια του. Και όπως έχουν αρχίσει και δείχνουν και οι μετρήσεις, αρχίζουν να κοιτάζουν σοβαρά την κάλπη της Ν.Δ. Κάτι που δεν είναι η πρώτη φορά που κάνουν…

ΑΙΧΜΗ

ΣΕ ΤΙ ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΑΙ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΣΤΑ ΕΘΝΙΚΑ;

Συνεχίζουν οι ακροδεξιοί σύμβουλοι της Μ. Καρυστιανού να τη στέλνουν στα βαθιά χωρίς «μπρατσάκια». Η ακόμα απλή πολίτης κολύμπησε στα βαθιά νερά της εξωτερικής πολιτικής και εν όψει της συνάντησης Κ. Μητσοτάκη-Τ. Ερντογάν, παρά τις σαφέστατες διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού και του υπ. Εξωτερικών, ζητάει να μαθευτεί η «κρυφή ατζέντα» της συνάντησης.

Επανέρχεται για δεύτερη φορά εντός ολίγων ημερών στο θέμα, παρά το γεγονός ότι την πρώτη εκτέθηκε ανεπανόρθωτα. Κι εκτέθηκε όχι για το λυμένο θέμα των αμβλώσεων, αλλά για το πολύ σοβαρό κι ευαίσθητο θέμα των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Σε μια περίοδο που η χώρα έχει αναβαθμίσει πολύ την αμυντική θωράκισή της, έχει ενισχύσει τις συμμαχίες της, έχει αλλάξει επίπεδο με τις ενεργειακές συμφωνίες (ο κάθετος αγωγός LNG τέθηκε ήδη σε λειτουργία 4 χρόνια νωρίτερα από τον σχεδιασμό) και άφησε την Τουρκία εκτός του SAFE. Τα ακατάληπτα που τη βάζουν και λέει την εκθέτουν ακόμα περισσότερο. Και ίσως αποκαλύπτουν τη χρησιμότητα της «γερόντισσας με τα αραμαϊκά» ή της αστρολόγου, που έχουν μαντικές ικανότητες…

Και καλά η Μ. Καρυστιανού. Οσο μιλάει θα πέφτει γιατί φαίνεται ότι αγνοεί στοιχειώδη θέματα για τον ρόλο που θέλει να παίξει. Ο πρώην πρωθυπουργός και από χθες επίτιμος δημότης Καλαμάτας, όμως, πώς είναι δυνατόν να λέει ουσιαστικά τα ίδια πράγματα; Χωρίς να υπάρχει ΓΕΓΟΝΟΣ, χωρίς να υπάρχει ΕΞΕΛΙΞΗ.

Από την Καλαμάτα είπε, χθες, ότι η Τουρκία επιχειρεί να ανατρέψει το status quo στο Αιγαίο με απειλές χρήσης βίας και μάλιστα παραμονές της συνάντησης Ερντογάν και Μητσοτάκη. Φαντάζομαι δεν πιστεύει ότι έκανε κάποια σημαντική αποκάλυψη. Αυτό που είπε, όμως, «δένει» με αυτό που ήθελε να πει στη συνέχεια: «Δεν πρέπει να στέλνουμε επαμφοτερίζοντα μηνύματα που εκλαμβάνονται ως αδυναμίες»…

Ποια ακριβώς είναι αυτά τα μηνύματα και σε ποια γεγονότα στηρίζονται; Σε ποιες εξελίξεις; Στην γκρίνια της Τουρκίας που μένει απ’ έξω; Στην ενίσχυση της αμυντικής συνεργασίας με τη Γαλλία και το Ισραήλ; Ή στις παρακλήσεις της Αγκυρας να μπει στην Ε.Ε.; Η αδυναμία στην παρούσα πραγματικότητα κρατάει τουρκική σημαία. Αλλά οι αναπόδεικτοι υπαινιγμοί περί ελληνικής «αδυναμίας» συντηρούν, όπως και τα ακατάληπτα της Μ. Καρυστιανού, ένα κλίμα ανασφάλειας και διαρκών αιχμών μικροπολιτικής σημασίας…