Οι ισραηλινές κινήσεις στη Συρία γίνονται βάσει σχεδίου με πολλαπλές στοχεύσεις. Ας τις δούμε αναλυτικά. Ταυτόχρονα με το μπαράζ βομβαρδισμών στις συριακές στρατιωτικές εγκαταστάσεις (κατέστρεψαν ολοσχερώς τον μικρό συριακό στόλο και το 86% του πολεμικού υλικού και των ερευνητικών κέντρων της Συρίας), οι Ισραηλινοί προέλασαν στη νεκρή ζώνη του Γκολάν και μερικές δεκάδες χιλιόμετρα εντός του συριακού εδάφους, παραβιάζοντας τη «Γραμμή Εκεχειρίας Αλφα» του ΟΗΕ, του 1974.
Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο υπουργός Εξωτερικών, Γκίντεον Σάαρ, είπαν ότι το Ισραήλ «θα μείνει για μια αιωνιότητα» στο Γκολάν και ότι εξαφάνισε τις στρατιωτικές υποδομές της Συρίας «για να μην πέσουν στα χέρια τρομοκρατών». (Κι αυτοί που έχουν σήμερα την εξουσία στη Δαμασκό «πρώην» τρομοκράτες είναι, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.)
Μεταξύ άλλων, ο ισραηλινός στρατός κατέλαβε τη συριακή κορυφή του όρους Ερμών, με σκοπό «να παραμείνει εκεί όλο τον χειμώνα», όπως τόνισε χθες ο υπ. Αμυνας, Ισραελ Κατς. Μια πρώτη σκέψη είναι ότι το Ισραήλ θέλει να εκβιάσει τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσει την προσάρτηση των εδαφών του Γκολάν, που ανακοίνωσε μονομερώς το 1981 και τη «νομιμοποίησε» ο Τραμπ το 2019. Η επιστροφή του στον Λευκό Οίκο δείχνει πρώτης τάξεως ευκαιρία.
Το Γκολάν αποτελεί «κλειδί» για την υδατική αυτάρκεια του Ισραήλ, καθώς από εκεί ξεκινούν πηγές, ρέματα και παραπόταμοι του Ιορδάνη, που τροφοδοτούν τη λίμνη Τιβεριάδα, τον μεγαλύτερο ταμιευτήρα γλυκού νερού του Ισραήλ. Τον έχει απόλυτη ανάγκη για την εντατικοποιημένη γεωργία του και την αντιμετώπιση της λειψυδρίας (παλαιότερα ο Ασαντ μπορούσε να εκτρέπει τη ροή του Ιορδάνη). Συν τοις άλλοις, ο έλεγχος αυτού του διαδρόμου επιτρέπει στο Ισραήλ να επικοινωνεί ευκολότερα με τις φιλικές εθνότητες των Δρούζων και των Κούρδων της Συρίας.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο -δρουζικής καταγωγής- Ισραηλινός συνταγματάρχης Ανάν Ουαχάμπι δήλωσε στους «Times of Israel» ότι η Συρία θα πρέπει να χωριστεί σε τέσσερα καντόνια, «το καθένα ελεύθερο να συνεργάζεται με άλλα κράτη, όπως το Ισραήλ»!
