Γιάννης Παπαδάτος

Αν θέλουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, στο Νταβός 19 έθνη υπέγραψαν ενωμένα τη θανατική καταδίκη του Διεθνούς Δικαίου.

Αυτή τη φορά η αρχηγός της AfD, Αλις Βάιντελ, δεν επιτέθηκε στους μετανάστες, τους οικολόγους ή τους Ουκρανούς πρόσφυγες που «ροκανίζουν τα κοινωνικά επιδόματα των Γερμανών».

Εχοντας επίγνωση ότι αποτελεί τον τελικό στόχο του Ντόναλντ Τραμπ, η Κίνα αντιδρά με ψύχραιμη αποφασιστικότητα στις προκλήσεις του.

Mόνο ένας διαταραγμένος ηγέτης σαν τον Τραμπ θα μπορούσε να γράψει τέτοια επιστολή στον πρωθυπουργό της Νορβηγίας, υποστηρίζει η αμερικανική ιστοσελίδα Daily Beast: «Αγαπητέ Γιόνας (Γκαρ Στέρε), δεδομένου ότι η χώρα σου αποφάσισε να μη μου δώσει το Νόμπελ παρότι σταμάτησα τουλάχιστον 8 πολέμους, θεωρώ ότι δεν είμαι υποχρεωμένος να σκέφτομαι με αποκλειστικό γνώμονα την […]

Οπως κάθε χρόνο η βρετανική ΜΚΟ Oxfam «εγκαινίασε» και φέτος το Νταβός με τη γνωστή ιερεμιάδα κατά των λίγων χιλιάδων δισεκατομμυριούχων, που στερούν πολύτιμους πόρους από δισεκατομμύρια απλούς ανθρώπους.

Για τον Ντόναλντ Τραμπ το «Συμβούλιο Ειρήνης» της Γάζας δεν είναι απλά ένα περιφερειακό εργαλείο, αλλά πρόπλασμα του δικού του «Διεθνούς Δικαίου».

«Να ’ταν, λέει, ο κόσμος μια κάλπη, κάθε μέρα και κάτι να ’χαμε εκλογές…», τραγουδούσαν πριν από 40 χρόνια ο Κώστας Χατζής και η Μαρινέλλα, σε στίχους της αξέχαστης Σώτιας Τσώτου.

 Το να το ρίξει η Ευρώπη στο ποτό είναι μια κάποια λύσις, αφού δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αλλιώς τις γεωπολιτικές προκλήσεις του καιρού μας. Το χωρατό της Κάγια Κάλας στις ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου ήταν αρκετά φιλοσοφημένο («ίσως είναι καιρός να αρχίσουμε να πίνουμε με αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο»).

Χθες, στη Μινεάπολη, παραλίγο να έχουμε και δεύτερη τραγωδία μετά τη δολοφονία της 37χρονης Ρενέ Νικόλ Γκουντ από τους πραιτωριανούς της ICE.

Με την αποκάλυψη ότι το Ιράν είναι πρόθυμο να διαπραγματευτεί, ο Ντόναλντ Τραμπ μάς έδωσε να καταλάβουμε ότι εποφθαλμιά τις ιρανικές πετρελαιοπηγές, που τροφοδοτούν την αντίπαλο Κίνα.

Η εκτόξευση του Vox στο 17% στην αυτόνομη επαρχία της Εξτρεμαδούρα, όπου αύξησε τις έδρες του από 5 σε 11 στην τοπική Βουλή, με έναν υποψήφιο που ο 1 στους 3 ψηφοφόρους ομολόγησε ότι δεν γνώριζε μία εβδομάδα πριν από τις κάλπες (!), αντανακλά τη δυναμική της φιλοτραμπικής Ακροδεξιάς στην Ισπανία.

«Πρέπει να προετοιμαστούμε για το ενδεχόμενο να ασκήσουν οι ΗΠΑ στρατιωτική βία κατά του Καναδά», ήταν ο τίτλος ενός πολύκροτου άρθρου στη μεγαλύτερη καναδική εφημερίδα, «Globe and Mail», που τάραξε τα νερά από την Οτάβα ως το Βανκούβερ.

 Xθες έκλεισαν 30 χρόνια από τον θάνατο του Φρανσουά Μιτεράν, του μακροβιότερου προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας (1981-1995). Ο σοσιαλιστής ηγέτης ταυτίστηκε με τη χρυσή μεταπολεμική εποχή της Ευρώπης και το ουτοπικό όραμα μιας Ομοσπονδίας υπό γαλλογερμανική ηγεμονία.

Η ένταξη της Βουλγαρίας στην οικογένεια του ευρώ από 1/1/2026 δεν συγκίνησε τους τρεις γνωστούς και μη εξαιρετέους Ανατολικοευρωπαίους σωματοφύλακες, που αρνούνται πεισματικά την είσοδο στην ευρωζώνη.

Η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα δεν ήταν επίδειξη δύναμης αλλά μια σχεδόν υποχρεωτική κίνηση, υπαγορευμένη από την οικονομική τους αδυναμία.

Τάξη και ασφάλεια. Πάταξη της νέας εγκληματικότητας, με ρεκόρ ανθρωποκτονιών στη Νότια Αμερική. Αναχαίτιση της παράνομης μετανάστευσης, κυρίως από τη Βενεζουέλα, ακόμη και με απελάσεις.

 Μια γεύση του τι μπορεί να πάθει ο Μαδούρο αν χάσει την εξουσία στη Βενεζουέλα δίνουν τα τεκταινόμενα στη γειτονική Βολιβία.

Το γεγονός ότι το σύστημα Τραμπ βρίσκεται σε προχωρημένες συνεννοήσεις με το Κρεμλίνο για τη διευθέτηση του Ουκρανικού -ενδεχομένως και άλλων γεωπολιτικών προβλημάτων- δεν σημαίνει ότι ο Πούτιν είναι έτοιμος να «κρεμάσει» τους παραδοσιακούς συμμάχους του.

 Aσθενή σε παράκρουση θυμίζει αυτό που αποκαλούμε «συλλογική Δύση»- αν υποθέσουμε ότι εξακολουθεί να υφίσταται μετά τη στρατηγική ρήξη του Τραμπ με την Ευρώπη.

Από την αρχή του πολέμου στην Ουκρανία η Κίνα διάλεξε τον ρόλο του ψύχραιμου παρατηρητή, χωρίς να κρύβει τη φιλία της με τη Ρωσία. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα που το ζήτημα έχει μπει σε φάση έντονης κινητικότητας, με τον Τραμπ να έχει πιάσει τον Ζελένσκι από τον λαιμό, τον Πούτιν να τρίβει τα χέρια […]

Λαϊκιστικό πυροτέχνημα ή σημάδι «διάλυσης της Ευρώπης», από αυτά που ευαρεστούν Ντόναλντ Τραμπ; Ισως και τα δύο.