Οι περισσότεροι οδηγοί της Φόρμουλα 1 θα επέλεγαν αεροπλάνο ή αυτοκίνητο για να μετακινηθούν από τη Μαλαισία στη Σιγκαπούρη.
Ομως, ο Βάλτερι Μπότας προτίμησε το ποδήλατο. Ο 37χρονος οδηγός της Cadillac κάλυψε περίπου 350 χιλιόμετρα μέσα σε τρεις ημέρες, ξεκινώντας λίγες ώρες μετά το τέλος του αγώνα στη Σεπάνγκ και φτάνοντας στη Σιγκαπούρη μέσα στην εβδομάδα του Γκραν Πρι. Για τον Μπότας η ποδηλασία δεν είναι απλώς ένα χόμπι. Αποτελεί βασικό κομμάτι της φυσικής προετοιμασίας του, συμμετέχει συστηματικά σε αγώνες και έχει φτάσει μέχρι το παγκόσμιο πρωτάθλημα Gravel της UCI, το 2024.
Υπάρχει, όμως, ένας πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής της Φόρμουλα 1 που είχε ακολουθήσει την ακριβώς αντίθετη φιλοσοφία. Ο Νίκο Ρόσμπεργκ είχε σταματήσει την ποδηλασία το 2016, υποστηρίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο μείωσε τη μυϊκή μάζα στα πόδια και έχασε περίπου ένα κιλό. Αρα, ήταν λάθος για τον Μπότας να κάνει 350 χιλιόμετρα με το ποδήλατο μέσα στην εβδομάδα ενός από τα πιο απαιτητικά Γκραν Πρι της χρονιάς;
Η διαδρομή
Η διαδρομή του Μπότας ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά το τέλος του αγώνα στη Σεπάνγκ. Ο Φινλανδός εγκατέλειψε όταν κατέληξε στην αμμοπαγίδα στον ένατο γύρο και λίγες ώρες αργότερα είχε ήδη ανέβει στο ποδήλατό του. Το πρώτο σκέλος είχε μήκος 56,6 χιλιόμετρα, τα οποία κάλυψε σε 128 λεπτά. Τη Δευτέρα ακολούθησε το μεγαλύτερο κομμάτι της διαδρομής, με 161,91 χιλιόμετρα σε περίπου 5 ώρες και 45 λεπτά, περνώντας όχι μόνο από άσφαλτο αλλά και από gravel δρόμους και χωμάτινες διαδρομές. Συνέχισε μέσω Μελάκα και Τζοχόρ, έφτασε στην Κουλάι και στη συνέχεια πέρασε στη Σιγκαπούρη. Συνολικά, το ταξίδι έφτασε περίπου τα 350 χιλιόμετρα σε τρεις ημέρες.
Για έναν μέσο άνθρωπο, ένα τέτοιο πρόγραμμα πριν από ένα αγωνιστικό τριήμερο της Φόρμουλα 1 θα ήταν εξαιρετικά απαιτητικό. Ο Μπότας, όμως, δεν είναι ένας περιστασιακός ποδηλάτης. Η ποδηλασία έχει γίνει τα τελευταία χρόνια σημαντικό κομμάτι της ζωής του, εκτός, βέβαια, από τη Φόρμουλα 1. Η σύντροφός του, Τίφανι Κρόμγουελ, είναι επαγγελματίας ποδηλάτισσα, ενώ ο ίδιος χρησιμοποιεί το ποδήλατο συστηματικά ως μέρος της αερόβιας προετοιμασίας του. Αρα, τα 350 χιλιόμετρα δεν αποτελούν για εκείνον ένα εντελώς ασυνήθιστο φορτίο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι είναι και αμελητέο.
Μετά την κατάκτηση του τίτλου του 2016, ο Ρόσμπεργκ είχε αποκαλύψει ότι μέσα στην ίδια σεζόν αποφάσισε να σταματήσει την ποδηλασία. Ο λόγος ήταν το βάρος. Ο Γερμανός θεωρούσε ότι η συστηματική ποδηλασία διατηρούσε περισσότερη μυϊκή μάζα στα πόδια από όση χρειαζόταν μέσα στο μονοθέσιο. Οπως είχε εξηγήσει, μετά τη διακοπή της έχασε περίπου ένα κιλό μέσα στον Αύγουστο. Σύμφωνα με τον ίδιο, εκείνη την περίοδο ένα κιλό σωματικού βάρους μπορούσε να αντιστοιχεί σε περίπου 0,04 δευτερόλεπτα ανά γύρο όταν το μονοθέσιο βρισκόταν στο κατώτατο επιτρεπόμενο βάρος. Λίγους αγώνες αργότερα, στη Σουζούκα, πήρε την pole position από τον Λιούις Χάμιλτον για μόλις 0,03 δευτερόλεπτα.
Διαβάστε Επίσης
Διαχωρισμός
Αρα, κάνει λάθος ο Μπότας; Οχι ακριβώς. Πρέπει να ξεχωρίσουμε δύο διαφορετικά ζητήματα: το σωματικό βάρος και την κόπωση. Το σωματικό βάρος δεν εξαρτάται απλώς από το αν κάποιος κάνει ποδήλατο ή όχι, αλλά, κυρίως, από το συνολικό ενεργειακό ισοζύγιο. Η λογική του Ρόσμπεργκ ήταν πιο συγκεκριμένη. Ηθελε να μειώσει τη μυϊκή μάζα στα πόδια, θεωρώντας ότι δεν του πρόσφερε αντίστοιχο αγωνιστικό όφελος. Υπάρχει, όμως, και μία σημαντική διαφορά. Σήμερα, η Φόρμουλα 1 δεν λειτουργεί ακριβώς όπως το 2016. Πλέον, υπάρχει ξεχωριστή ελάχιστη μάζα για τον οδηγό και δυνατότητα χρήσης ballast. Επομένως, η εμμονή με κάθε τελευταίο γραμμάριο δεν προσφέρει το ίδιο πλεονέκτημα.
Εκεί όπου τα 350 χιλιόμετρα του Μπότας αποκτούν πραγματικό ενδιαφέρον δεν είναι τόσο στη ζυγαριά όσο στην αποκατάσταση του οργανισμού. Η πολύωρη άσκηση αντοχής μειώνει τα αποθέματα μυϊκού γλυκογόνου και δημιουργεί μυϊκή και νευρομυϊκή κόπωση, αυξάνοντας παράλληλα τις απαιτήσεις για ύπνο, υγρά, ηλεκτρολύτες και θερμίδες. Ο Μπότας δεν έκανε μία χαλαρή βόλτα. Κάλυψε περίπου 350 χιλιόμετρα σε τρεις συνεχόμενες ημέρες, με ένα μόνο σκέλος να διαρκεί σχεδόν έξι ώρες. Ακόμη και για έναν εξαιρετικά γυμνασμένο αθλητή, αυτό αποτελεί σημαντικό προπονητικό φορτίο.
ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΗ ΠΙΣΤΑ
Σήμερα τον περιμένει το Μαρίνα Μπέι
Το timing είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο της ιστορίας. Το Μαρίνα Μπέι της Σιγκαπούρης αποτελεί παραδοσιακά έναν από τους πιο απαιτητικούς αγώνες της Φόρμουλα 1, με υψηλές θερμοκρασίες, έντονη υγρασία, συνεχείς επιταχύνσεις και φρεναρίσματα, που συχνά πλησιάζει τις δύο ώρες. Ο Βάλτερι Μπότας είχε, φυσικά, αρκετές ημέρες για να αναπληρώσει ενέργεια, υγρά και αποθέματα γλυκογόνου, όμως ο σημερινός αγώνας είναι η πραγματική δοκιμασία.
Δεν μπορούμε να πούμε ότι θα είναι πιο αργός επειδή έκανε 350 χιλιόμετρα με το ποδήλατο. Το σώμα του είναι προσαρμοσμένο σε μεγάλες αποστάσεις και διαθέτει πλήρη υποστήριξη σε θέματα διατροφής και αποκατάστασης. Μπορούμε, όμως, να πούμε ότι πρόσθεσε ένα μεγάλο προπονητικό φορτίο μέσα σε μία εβδομάδα κατά την οποία η μέγιστη δυνατή ξεκούραση θα ήταν η πιο συντηρητική επιλογή.
Και κάπου εδώ η φιλοσοφία του Νίκο Ρόσμπεργκ αποκτά ξανά ενδιαφέρον: όχι επειδή το ποδήλατο είναι «κακό» για έναν οδηγό της Φόρμουλα 1, αλλά επειδή στην κορυφή του μηχανοκίνητου αθλητισμού ακόμη και το παραμικρό περιττό φορτίο μπορεί να κάνει τη διαφορά.
