Το φυσικό του περιβάλλον ήταν το σκοτάδι πριν ανάψουν τα φώτα, η στιγμή λίγο πριν γεμίσει ο χώρος, ο παλμός της μουσικής και οι άνθρωποι. Από νεαρή ηλικία βρέθηκε μέσα στη νυχτερινή ζωή, αρχικά στη Θεσσαλονίκη, σε μια εποχή που τα κλαμπ δεν ήταν απλώς μαγαζιά, αλλά κοινωνικά εργαστήρια.

Εκεί έμαθε να «διαβάζει» τον κόσμο, να καταλαβαίνει πότε μια βραδιά θα πετύχει και πότε όχι, να αντιλαμβάνεται τη διασκέδαση όχι ως προϊόν αλλά ως εμπειρία. Η είδηση του θανάτου του έπεσε σαν σιωπηλό black out στη νυχτερινή Αθήνα. Πέθανε αιφνίδια, στα 79 του χρόνια, στο σπίτι του στη Γλυφάδα, προδομένος από την καρδιά του. Και μαζί του έκλεισε οριστικά ένα κεφάλαιο της ελληνικής νύχτας που δύσκολα θα ξαναγραφτεί με τον ίδιο τρόπο. Γιατί ο Λάκης Ραπτάκης δεν ήταν απλώς επιχειρηματίας. Ηταν ο σκηνοθέτης της διασκέδασης, ο άνθρωπος που ήξερε να διαβάζει το κοινό πριν ακόμη το κοινό καταλάβει τι θέλει. Σε μία από τις σπάνιες εξομολογήσεις του είχε πει κάτι που τον περιέγραφε απόλυτα: «Δεν υπήρξα ποτέ μπάρμαν ούτε πορτιέρης ούτε DJ. Εγινα κατευθείαν επιχειρηματίας».

Στο Λονδίνο

Οι παλιοί του φίλοι από τη Θεσσαλονίκη θυμούνται έναν πιτσιρικά με χιούμορ, πάντα αρχηγό της παρέας, από αυτούς που οργανώνουν τις εξόδους και φροντίζουν να μη βαριέται κανείς. Το σχολείο στην Ικτίνου, οι πρώτες παρέες, τα πρώτα όνειρα. Μια απόπειρα να σπουδάσει αρχιτεκτονική στο Λονδίνο δεν κράτησε πολύ. «Δεν ήταν για μένα», έλεγε αργότερα. Εκεί, όμως, πήρε μαζί του κάτι πιο σημαντικό από πτυχίο, την εικόνα των πρώτων μεγάλων club της Ευρώπης. Μπήκε σε σκοτεινές αίθουσες με καθρέφτες, ντισκομπάλες και DJ που έπαιζαν βινύλια μέχρι το πρωί. Είδε κόσμο να χορεύει χωρίς σταματημό. Και κατάλαβε ότι αυτό έλειπε από την Ελλάδα.

Γυρίζοντας στη Θεσσαλονίκη, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, πήρε το ρίσκο. Με δανεικά λεφτά, όπως λέγεται, και περισσότερο θράσος παρά σιγουριά, άνοιξε το Tiffany’s. Ενα υπόγειο που έμελλε να γίνει η πρώτη πραγματική ντίσκο της πόλης. Την εποχή που τα μαγαζιά είχαν ακόμη ζωντανές ορχήστρες, εκείνος έβαζε δίσκους και φώτα, κάτι που ξάφνιασε ευχάριστα τον κόσμο ο οποίος μαζευόταν και έκανε ουρά.

Η Disco 51 στην Προξένου Κορομηλά, το Prive, νέοι χώροι, νέες ιδέες, μεγαλύτερα πάρτι. Κάθε άνοιγμα και μια μικρή επανάσταση. Και τα μαγαζιά του γέμιζαν πρόσωπα γνωστά, καλλιτέχνες, ποδοσφαιριστές, μοντέλα, επιχειρηματίες. Ολοι ήθελαν να φανούν στους νυχτερινούς ναούς διασκέδασης του Ραπτάκη.

Ο ίδιος συνέχιζε την «έρευνα αγοράς» που λένε, για να φέρει ό,τι πιο επαναστατικό για την εποχή υπήρχε στην Ευρώπη. Επαιρνε αεροπλάνα για Μαδρίτη, Βαρκελώνη, Λονδίνο, μόνο και μόνο για να δει πώς είναι στημένο ένα μπαρ, τι υλικά χρησιμοποιούν, τι μουσική παίζουν. Γύριζε πίσω με σημειώσεις και ιδέες. Και τα προσάρμοζε στα ελληνικά δεδομένα.

Η Αίγλη Ζαππείου

Το 1988 αποφάσισε ότι η Θεσσαλονίκη δεν τον χωρούσε άλλο. Κατέβηκε στην Αθήνα για το μεγάλο στοίχημα. Και εκεί ήρθε η στιγμή που έμελλε να τον κάνει θρύλο. Η Αίγλη στο Ζάππειο ήταν τότε ένα ξεχασμένο μαγαζί, κουρασμένο, σχεδόν παρατημένο. Εκείνος είδε κάτι άλλο. Είδε έναν χώρο με ιστορία που μπορούσε να ξαναγεννηθεί. Εφερε αρχιτέκτονες και άλλαξε τα πάντα. Εβαψε, φώτισε, έστησε έναν χώρο κοσμοπολίτικο, με αέρα εξωτερικού.

Και ξαφνικά, η Αίγλη έγινε το απόλυτο σημείο συνάντησης της Αθήνας. Πολιτικοί, ηθοποιοί, τραγουδιστές, άνθρωποι της μόδας, διεθνείς προσωπικότητες. Από την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Χορν μέχρι ξένους σταρ. Υπάρχουν ακόμη ιστορίες για βραδιές που ο κόσμος παρακαλούσε στην πόρτα, κουνώντας χαρτονομίσματα για μία θέση μέσα.

Ο ίδιος εισήγαγε και κάτι σχεδόν «κινηματογραφικό» για την εποχή, τα πριβέ σημεία, εκεί όπου οι διάσημοι ήταν ορατοί αλλά απρόσιτοι. Το κοινό τούς έβλεπε σαν σκηνικό παράστασης. Τη δεκαετία του 1990, τα μαγαζιά του δούλευαν ασταμάτητα. Επτά μέρες την εβδομάδα. «Δεν μπορούσαμε να κλείσουμε ούτε Καθαρά Δευτέρα», είχε πει σε παλαιότερη συνέντευξή του γελώντας. Ηταν η εποχή που η Αθήνα δεν κοιμόταν. Και ο Ραπτάκης ήταν ο μαέστρος.

Λένε πως έφτασε να διαχειρίζεται δεκάδες μαγαζιά σε όλη τη χώρα. Από κλαμπ στο Κολωνάκι μέχρι στέκια στη Ρόδο. Το όνομά του είχε γίνει brand πριν καν χρησιμοποιηθεί η λέξη. Και όμως, πίσω από την επιτυχία, παρέμενε ανήσυχος. «Είμαι μαγαζοπαίκτης», συνήθιζε να λέει. Του άρεσε το ρίσκο, το καινούργιο. Η ρουτίνα τον τρόμαζε. Ισως γι’ αυτό επιχείρησε και το μεγάλο άλμα στη Νέα Υόρκη. Αφησε πίσω του τα πάντα για να δοκιμάσει την τύχη του στην πόλη που δεν κοιμάται ποτέ. Το στοίχημα δεν βγήκε. Εχασε χρήματα, κουράστηκε, αλλά ποτέ δεν το μετάνιωσε. «Καλύτερα να τολμάς και να χάνεις, παρά να μη δοκιμάζεις», έλεγε αργότερα σε φίλους του.

Ο έρωτας με τη Βάνα

Η ζωή του όμως δεν ήταν μόνο μπίζνες. Η θυελλώδης σχέση του με τη Βάνα Μπάρμπα στα τέλη των 90s απασχόλησε όσο λίγες. Ενας έρωτας έντονος, γεμάτος πάθος, καβγάδες και δικαστήρια. Οι δυο τους συγκρούστηκαν δημόσια, αντάλλαξαν κατηγορίες, αλλά ο χρόνος έσβησε τις διαμάχες. Χρόνια αργότερα, ξαναβρέθηκαν και έγιναν φίλοι. Μέχρι το τέλος. Ισως γιατί όσοι τον γνώριζαν προσωπικά λένε ότι, πίσω από την εικόνα του σκληρού επιχειρηματία, υπήρχε ένας άνθρωπος παρεΐστικος, δοτικός, σχεδόν ρομαντικός με τη δουλειά του. Δεν πουλούσε απλώς ποτά. Εφτιαχνε αναμνήσεις.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Μια εποχή σχεδόν κινηματογραφική

Σήμερα, πολλοί από τους σαραντάρηδες και πενηντάρηδες έχουν μια ιστορία που ξεκινά με τη φράση «θυμάσαι τότε στην Αίγλη;» ή «στην Disco 51…». Ενα φλερτ, ένας μεγάλος έρωτας, ένα ξενύχτι μέχρι το πρωί. Και κάπου εκεί, στο φόντο, υπήρχε πάντα το όνομα του Ραπτάκη. Η νύχτα άλλαξε. Τα club έγιναν μικρότερα, τα ωράρια διαφορετικά, η διασκέδαση πιο ψηφιακή. Εκείνη η εποχή της υπερβολής, των μεγάλων ουρών και της λάμψης μοιάζει σήμερα σχεδόν κινηματογραφική. Ισως γιατί είχε ανθρώπους σαν τον Λάκη Ραπτάκη. Ανθρώπους που δεν ακολουθούσαν τις τάσεις, τις δημιουργούσαν.