Το Πέρα από τη σιωπή ακουμπά ευθέως την έμφυλη βία και τις σχέσεις εξουσίας. Πότε νιώσατε ότι αυτό το βιβλίο δεν ήταν απλώς μια ιστορία, αλλά μια ανάγκη να ειπωθεί;

Το θέμα της βίας κατά των γυναικών μ’ απασχολούσε εδώ και πάρα πολύ καιρό. Με κάθε νέα γυναικοκτονία, θέριευε μέσα μου η οργή. Ωστόσο —το γνωρίζουν καλά οι αναγνώστες μου— δεν μου αρκεί να καταγράφω “απλά” ιστορίες. Θέλω να  δώσω ένα βαθύ νόημα, και σ’ αυτό το βιβλίο αποφάσισα να πάω στην ουσία του προβλήματος και να ανοίξω την πληγή μέχρι το κόκκαλο. Μελέτησα σε τι οφείλεται η βία, πώς δρα ο θύτης, ποιο είναι το προφίλ του θύτη όσο και των θυμάτων με στόχο να αφυπνίσω τις νέες κοπέλες, να αναγνωρίσουν μια ύποπτη συμπεριφορά από τα πρώτα συμπτώματα. Θέλησα εξ’ αρχής το βιβλίο αυτό να λειτουργήσει καταρχάς σαν ασπίδα των γυναικών και παράλληλα να δώσω δύναμη σ’ αυτές που υποφέρουν ήδη σε μια τοξική σχέση να βρουν τον τρόπο και το θάρρος  να φύγουν από αυτήν.

Μέσα από τις ιστορίες του βιβλίου φαίνεται ότι πολλές γυναίκες μαθαίνουν να σωπαίνουν πολύ πριν κακοποιηθούν. Πότε, κατά τη γνώμη σας, ξεκινά αυτή η εκπαίδευση στη σιωπή;

Δυστυχώς η θυματοποίηση ξεκινά από πολύ μικρή ηλικία, όταν το παιδί είναι θύμα απόρριψης, ταπείνωσης ή αδικίας από την μητέρα του, τον πατέρα, ή και τους δυο. Η κακοποίηση αρχίζει όταν ένα παιδί ζει σ’ ένα τοξικό περιβάλλον και δεν το φροντίζουν με στοργή και αγάπη. Τότε χτίζεται η ανοχή και η σιωπή. Έχοντας μεγαλώσει σε νοσηρό περιβάλλον, θεωρεί ότι ο χειρισμός, η λεκτική ή σωματική βία είναι φυσιολογικά.Στα θύματα, η κακοποίηση φαίνεται μια “νορμάλ” κατάσταση επειδή δεν γνώρισαν τίποτε άλλο στη ζωή τους. Με όσα θύματα μίλησα, ένα ήταν πάντα το κοινό στοιχείο: δεν είχαν αγαπηθεί ως παιδιά. Έπειτα συντήρησαν ασυνείδητα το άρρωστο οικογενειακό αυτό σύστημα.  Γι’ αυτό και μένουν σε τέτοιες σχέσεις.

Επιλέγετε να σκιαγραφήσετε τους κακοποιητικούς άνδρες χωρίς καμία ωραιοποίηση και χωρίς «γκρίζες ζώνες». Πόσο συνειδητή ήταν αυτή η επιλογή για εσάς; πιστεύετε ότι η κοινωνία μας είναι πραγματικά έτοιμη να αντικρίσει αυτή την αλήθεια;

Για μένα το “Πέρα από τη Σιωπή” αποτελεί απόλυτα συνειδητή πολιτική πράξη. Αισθάνομαι σαν “πολεμίστρια” που έχει αναλάβει την ευθύνη να ταρακουνά τις συνειδήσεις! Κάπου μέσα στο βιβλίο γράφω ότι έγινα η φωνή των κακοποιημένων γυναικών, το εννοώ! Και οι γυναίκες το έχουν εισπράξει γιατί τους μιλώ με την καρδιά μου και το νιώθουν. Δεν φαντάζεστε πόσες υποφέρουν κρυφά, το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο το φανταζόμαστε. Μου γράφουν άνδρες και γυναίκες, μου εμπιστεύονται τον πόνο τους, τη μοναξιά τους. Με συγκινούν οι μαρτυρίες και οι ευχαριστίες τους. Μου δίνουν τη δύναμη να συνεχίσω τον αγώνα μου κατά της βίας. Στις τρεις αληθινές ιστορίες που καταγράφω, βρίσκει κανείς σκληρές εικόνες, αλήθειες που η κοινωνία δεν ήθελε να δει προφανώς και που την υποχρεώνω να αντικρίσει με ενσυναίσθηση. Με κάθε παρουσίαση, αλλά και με το θεατρικό “Ελοντί” που έγραψα και παίζεται εδώ κι εβδομάδες στα Χανιά, μ’ έχουν πλησιάσει προς έκπληξη μου, ακόμη και άνδρες που παρακολουθώντας το έργο προβληματίστηκαν σοβαρά με τον τρόπο που φέρονται στην σύντροφό τους. Άρα, ναι, αισθάνομαι ότι η κοινωνία είναι πλέον έτοιμη να αλλάξει.

Τι θα θέλατε να κρατήσει μια γυναίκα που διαβάζει «το Πέρα από τη σιωπή» και αναγνωρίζει κομμάτια του εαυτού της στις σελίδες του;

Θέλω να μάθει ν’ αγαπήσει και να εκτιμήσει επιτέλους τον εαυτό της  γιατί η έλλειψη αγάπης οδηγεί στην συναισθηματική εξάρτηση. Από κει ξεκινούν όλα τα προβλήματά της. Είναι ο μοναδικός τρόπος για να σηκώσει το ανάστημά της και να μην ξαναπέσει σε τέτοιου είδους ανδρών. Να πάψει να θυσιάζει τη ζωή της προκειμένου να σώσει τον θύτη δικαιολογώντας τον συνέχεια από υπερβολική καλοσύνη. Αντίθετα, να σώσει τον δικό της εαυτό και τα παιδιά της. Δεν αλλάζει προς το καλό ο κακοποιητικός άνθρωπος, χειροτερεύει. Η αγάπη της και η μεγάλη κατανόηση της δεν πρόκειται να τον σώσουν. Τέλος, να πάψει η σιωπή! Θέλω να βρει τη δύναμη να πάει να ζητήσει βοήθεια.

Πόσο εφικτό είναι η  λογοτεχνία να μπορέσει να λειτουργήσει ως εργαλείο κατανόησης και αφύπνισης γύρω από την έμφυλη βία;

Με κάθε μου βιβλίο, με θεμελιωμένες αποδείξεις πάντα, προσπαθώ να φέρω μια νέα ματιά σε σοβαρά κοινωνικά ή ψυχολογικά ζητήματα της χώρας μας. Και κάθε φορά, διαπιστώνω ότι ανοίγω νέες πόρτες μέσα στις συνειδήσεις. Ο κόσμος προτιμά σίγουρα τα χάδια από τα ηλεκτροσόκ και με αυτό το βιβλίο διακινδυνεύω ίσως την καριέρα μου. Δεν με σταματά ωστόσο!  Θεωρώ ότι ο κάθε συγγραφέας οφείλει να πάρει μια θέση όταν προκύπτει ένα σοβαρό θέμα στην κοινωνία. Αποφάσισα να ανοίξω μια πάλη κατά της έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας επειδή δεν πάει άλλο. Θρηνούμε κάθε χρόνο και περισσότερες κοπέλες, η βία στα σχολεία οργιάζει. Επιτρέπεται ο συγγραφέας να σωπαίνει;  Προσωπικά δεν θα πάψω να φωνάξω τις αλήθειες που πονούν. Μπας κι ο κόσμος μας γίνει λίγο καλύτερος!