Η ιστορία ξεκινά με τον Οδυσσέα Γιαβρόγλου να αναγνωρίζει ανάμεσα σε κλοπιμαία το μενταγιόν της δολοφονημένης μητέρας του, ένα αντικείμενο που ξυπνά παιδικές μνήμες και συναισθήματα απώλειας, οδηγώντας τον να κατηγορήσει για το φόνο έναν γνωστό αντιδικτατορικό βουλευτή, τον Αντίνοο Σαρακηνιώτη. Όταν όμως ο Σαρακηνιώτης βρίσκεται νεκρός, όλα τα στοιχεία φαίνεται να στρέφονται εναντίον του, και η αλήθεια κρύβεται πίσω από ένα πέπλο αμφιβολίας και σκιών. Οι Μάνος Βαρσάμης και Έλσα Γληνού αναλαμβάνουν να ξετυλίξουν αυτό το πολύπλοκο κουβάρι, αναζητώντας αποδείξεις και ενοχοποιητικά στοιχεία, σκάβοντας βαθιά στα σκοτεινά χρόνια της Επταετίας, ενώ η υπόθεση αποκαλύπτει σκοτεινά μυστικά, φόνους και προσωπικές τραγωδίες που διαπλέκονται με την πολιτική και ιστορική αλήθεια της εποχής.

Η γραφή της Μεταξά είναι γεμάτη ένταση και ρυθμό. Οι συνεχείς ανατροπές κρατούν τον αναγνώστη σε εγρήγορση, ενώ η αφήγηση συνδέει με δεξιοτεχνία το παρελθόν με το παρόν, το προσωπικό με το συλλογικό. Η δημοσιογραφική εμπειρία της συγγραφέως φαίνεται στις λεπτομέρειες, στη διασταύρωση πληροφοριών και στον ρεαλισμό των γεγονότων, δίνοντας στην πλοκή μια αίσθηση αυθεντικότητας και ακρίβειας. Η παρουσίαση των φυλακών της Γυάρου και του ψυχιατρείου ενισχύει την ιστορική διάσταση του έργου, ενώ η βία, η αδικία και η καταπίεση της εποχής ζωντανεύουν μέσα από τις σελίδες χωρίς διδακτισμούς.

Οι χαρακτήρες είναι πολυδιάστατοι και ζωντανοί. Ο Οδυσσέας μετατρέπεται από έναν πληγωμένο και συναισθηματικά φορτισμένο άνθρωπο σε αποφασιστικό ήρωα, ενώ ο Μάνος και η Έλσα, πέρα από την υποστήριξη που προσφέρουν, λειτουργούν ως καθρέφτες της κοινωνικής και ηθικής συνείδησης, αντιπαραβάλλοντας τη δράση με την εσωτερική αναμέτρηση. Η ψυχολογική ένταση και η αίσθηση του αδιεξόδου, της απώλειας και της αναζήτησης δικαίωσης κρατούν τον αναγνώστη όχι μόνο σε αγωνία για την υπόθεση αλλά και συναισθηματικά συνδεδεμένο με τους χαρακτήρες. Παρά κάποιες στιγμές όπου η ταχύτητα της πλοκής αφήνει περιορισμένο χώρο για πλήρη ανάπτυξη ορισμένων δευτερευόντων χαρακτήρων, η συνολική εμπειρία είναι καθηλωτική.

Το Καιρός του θερίζειν ξεχωρίζει ως ένα ελληνικό θρίλερ που συνδέει το μυστήριο με την ιστορική μνήμη και την ψυχολογία των ηρώων, δημιουργώντας μια αφήγηση που είναι ταυτόχρονα συναρπαστική και βαθιά συναισθηματική. Η Ελευθερία Μεταξά κατορθώνει να φέρει στην επιφάνεια τις κοινωνικές και ιστορικές πληγές της Δικτατορίας και της μεταπολίτευσης, χωρίς να θυσιάζει την ένταση της πλοκής, προσφέροντας μια εμπειρία ανάγνωσης που συνδυάζει σασπένς, κοινωνική κριτική και ψυχολογική εμβάθυνση. Πρόκειται για μια αξιόλογη προσθήκη στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία, ιδανική για όσους αγαπούν τα θρίλερ που αγγίζουν ταυτόχρονα ιστορικές αλήθειες και ανθρώπινες συγκρούσεις.