Πες μας λίγα λόγια για τον Θωμά Αλεξόπουλο, τον ήρωα που υποδύεσαι στη «Σπασμένη φλέβα».
Στη «Σπασμένη φλέβα» ο Γιάννης κάνει μια διαφορετική ταινία, άφησε το λούμπεν και καταπιάνεται με μια άλλη κοινωνική τάξη, τη μεσοαστική. Εγώ προσπάθησα να τον δικαιολογήσω τον ήρωα που υποδύομαι. Δεν μπορώ να παίξω κάποιον χωρίς να βρω τα δίκια του, από πού έρχεται. Επρεπε να τον δικαιολογήσω. Είναι ένας τύπος που θέλει να γυρίσει το φύλλο αλλά ταυτόχρονα νιώθει ότι όλος ο κόσμος τού ανήκει. Δεν είναι ηθικό άτομο. Είναι ένας τύπος που θα πατήσει επί πτωμάτων για να τη βγάλει καθαρή. Βρίσκεται σε αδιέξοδο, είναι εγκλωβισμένος, αλλά παράλληλα δεν είναι. Θα μπορούσε να πουλήσει το σπίτι του, να πάρει 1 εκατ. ευρώ και να γλιτώσει. Ομως το σπίτι του είναι το στάτους του και αυτό πάει να σώσει, την επιφάνεια, τη λεζάντα, την εικόνα. Τον ανδρισμό του, τον εγωισμό του. Είναι τρομερά εγωιστής, σε σημείο που γίνεται γελοίος. Τους χρησιμοποιεί όλους γύρω του, δεν τους βλέπει πραγματικά.
Για ποιους λόγους πιστεύεις ότι σε επιλέγει ο Γιάννης Οικονομίδης για πρωταγωνιστή του;
Είμαστε φίλοι πάρα πολλά χρόνια και με ξέρει. Ξέρει την ιδιοσυγκρασία μου, πότε είμαι ψεύτης και πότε δεν είμαι, υποκριτικά. Δεν μπορώ να του κρυφτώ. Επίσης, μπορώ να τσαλακωθώ. Μπαίνω στον κόσμο του χωρίς τη φόρμα τη θεατρική, χωρίς να θέλω να δείξω ότι είμαι καλός ηθοποιός. Προσπαθώ να είμαι ο Βασίλης και να εκθέτω τον εαυτό μου μέσα από αυτό που χρειάζεται ο ρόλος και ο Γιάννης το γουστάρει αυτό. Για αυτό και στις ταινίες του δουλεύουν πολλοί ερασιτέχνες ηθοποιοί. Τι θέλει ο Γιάννης από αυτό; Την ιδιοσυγκρασία του άλλου, την αυθεντικότητά του. Εκεί γίνεται μια ζύμωση κι εγώ κλειδώνω μάλλον καλύτερα σε σχέση με αυτό που ζητάει.
Κι εσύ τι βλέπεις σε εκείνον και του λες το ναι;
Τον Γιάννη τον θαυμάζω καλλιτεχνικά. Τον έχω κλέψει πάρα πολύ. Οταν κάναμε το «Ανθρωποι και ποντίκια», είχε προηγηθεί η «Μπαλάντα της τρύπιας καρδιάς». Ο τρόπος που δούλευε με τους ηθοποιούς και με εμένα, ήταν στοιχεία που έκλεψα για να δουλέψουμε στην παράσταση. Από την άλλη, σου δίνει το περιθώριο να δημιουργήσεις σε μια συνθήκη που δεν είναι εύκολο να βρεις σε άλλες ταινίες ή στα σίριαλ. Σου δίνει χρόνο, ξέρει τι θέλει και σε γυμνάζει τόσο καλά που όταν θα πας στο γύρισμα, είσαι πανέτοιμος να δώσεις το 100%. Και αυτό είναι ευτυχία για τον ηθοποιό, δεν συμβαίνει συχνά γιατί τα πράγματα τρέχουν γρήγορα τόσο στην τηλεόραση όσο και στον κινηματογράφο, στον τελευταίο επειδή δεν υπάρχουν χρήματα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Γιατί ο Οικονομίδης έχει φανατικό κοινό;
Ο,τι ταινία κάνει ο Γιάννης αφήνει αποτύπωμα. Βλέπεις πιτσιρίκια να μιλάνε με ατάκες από τις ταινίες του χωρίς να τις έχουν δει. Και αυτό προκύπτει από την αυθεντικότητα που έχουν οι ήρωες. Σε άλλες ταινίες δεν θα πέρναγαν αυτές οι ατάκες. Στις ταινίες του Γιάννη περνάνε γιατί τις εκφέρουν οι συγκεκριμένοι ήρωες. Και κάπου εκεί ταυτίζεται το κοινό και χρησιμοποιεί τις ατάκες του Γιάννη και τις ταινίες του. Ακόμα κι εμείς ταυτιζόμαστε με τον ήρωα που υποδύομαι, τον Θωμά Αλεξόπουλο, κι ας μην έχουμε την ηθική του. Οταν παίζει σοβαρό θέμα επιβίωσης, κάποια έκπτωση ηθική μπορεί να την κάνουμε. Από την άλλη, όλοι αυτοί που κινούνται στον χώρο των επιχειρήσεων, της πολιτικής και κάνουν τζόγο, σαν τον Αλεξόπουλο κινούνται. Είναι πολύ κοντά μας όλο αυτό το σύστημα. Είναι αυτή η μεσοαστική κατάσταση που κινούνται για να κρατήσουν τελικά τα φράγκα, όχι να επιβιώσουν. Τα κάνουν αυτά όταν θέλουν να γυρίσουν το φύλλο και να ξαναγίνουν ισχυροί.
Γιατί επιστρέψατε στο «Ανθρωποι και ποντίκια»;
Η παράσταση επαναλαμβάνεται γιατί μας αρέσει πολύ και αφορά ακόμα. Ομως ουσιαστικά δυο χρόνια την παρουσιάζουμε. Απλά μεσολάβησε η πανδημία, αλλάξαμε τρεις χώρους με αυτό το έργο και την ανεβάζαμε διακεκομμένα. Αλλά έχει ακόμα επίδραση στον κόσμο και αφορά για πολλούς λόγους. Εχει θέματα εξουσίας σε άλλα στρώματα, πιο χαμηλά. Εχει το θέμα της φιλίας, έχει κάθαρση. Είναι για ανθρώπους που δεν είναι ορατοί, που ζουν εδώ γύρω στη γειτονιά που βρίσκεται το θέατρο, στο Αιγάλεω και στου Ρέντη, στον Ελαιώνα, στις μάντρες ανακύκλωσης. Από εκεί έχουμε εμπνευστεί.
Γιατί επιλέγεις να κινείσαι περιφερειακά θεατρικά όταν πλέον ο κόσμος δεν ξεβολεύεται εύκολα για να δει μια παράσταση ή μια ταινία;
Αυτοί οι βιομηχανικοί χώροι που παίζουμε έχουν προσωπικότητα που εμάς μας αρέσει. Θέλουμε να γεμίσουμε εμπειρία τον θεατή, κάτι που δεν μπορεί να γίνει σε ένα συμβατικό θέατρο. Ερχεσαι εδώ και μπαίνεις σε έναν χώρο που ζουν και δουλεύουν άνθρωποι. Ερχεσαι και μπαίνεις κατευθείαν σε μια ατμόσφαιρα. Ασε που είναι λίγο πιο φτηνά τα ενοίκια εδώ. Οταν ξεκινήσαμε το Cartel, το 2013, πήγαμε στο Βοτανικό γιατί τα ενοίκια στο κέντρο ήταν απλησίαστα. Βάλαμε από 150 ευρώ ο καθένας και κάναμε τον χώρο όπως τον θέλαμε. Ετσι ξεκινήσαμε. Δεν ήταν ιδεολογικό το ζήτημα, ήταν πρακτικό.
Στις συνεντεύξεις σου δηλώνεις αριστερός. Πώς σου φαίνεται η Αριστερά σήμερα στη χώρα μας;
Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει Αριστερά στην Ελλάδα, πλην του ΚΚΕ. Εγώ την Αριστερά τη βλέπω ιδεολογικά, να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο, να υπάρχει αλληλεγγύη. Και αναρχικός θα μπορούσα να είμαι, που υπήρξα κάποτε. Αλλά αριστερός είμαι στις πεποιθήσεις και την ιδεολογία. Κομματικά είμαι άστεγος, δεν μπορώ να ταυτιστώ με κάποιο κόμμα. Τον Αλέξη Τσίπρα τον συμπαθώ. Τον στήριξα ανοικτά και τον ψήφισα. Τον εμπιστεύομαι, τον θεωρώ τίμιο άνθρωπο. Περιμένω να δω τις προθέσεις του, τι θα πει, αλλά μου είναι συμπαθής.
Σε ενοχλεί που ό,τι κάνεις δημόσια γίνεται πρώτο θέμα στα πάνελ;
Αρχικά με ενοχλούσε, ήταν πολύ παρεμβατικό στην προσωπική μου ζωή. Δεν μπορώ να κάνω κάτι όμως για αυτό και πλέον δεν με επηρεάζει τόσο πολύ. Μπορεί να θυμώσω και να τσαντιστώ με κάποια πράγματα που ακούγονται, αλλά δεν περιμένω κάποια αποδοχή από όλους αυτούς που ασχολούνται μαζί μου με αυτό τον τρόπο. Ξέρω τι ρόλο παίζουν αυτοί, ξέρω τι ρόλο παίζω εγώ. Σημαντικοί είναι μόνο οι κοντινοί μου άνθρωποι, αυτοί που με αγαπούν και τους αγαπώ και με σέβονται και τους σέβομαι. Για τους υπόλοιπους δεν ενδιαφέρομαι. Και το ‘χω από μικρό παιδί αυτό. Δεν κυνηγάω αποδοχή, θέλω να είμαι αυτός που είμαι, με τα λάθη μου, δεν διεκδικώ κάποιο ηθικό πλεονέκτημα. Ομως ουσιαστικά το θέμα δεν είναι με τους δημοσιογράφους, είναι με τους διπλανούς σου στα τραπέζια όταν θα πας σε ένα εστιατόριο ή ένα μπαρ. Αυτοί σε τραβάνε φωτογραφία και τη στέλνουν μετά στους δημοσιογράφους.
Δηλώνεις καψούρης στις συνεντεύξεις σου.
Ερωτευμένος είμαι. Καψούρης είσαι όταν δεν σε θέλει ο άλλος κι εσύ βασανίζεσαι. Εγώ είμαι ερωτευμένος. Αυτά προκύπτουν σε κάθε ηλικία, στα 50, στα 80, δεν τα ελέγχεις.
Πώς ήταν ο Βασίλης όταν ξεκίνησε σε αυτή τη δουλειά και πώς είναι τώρα, σχεδόν 20 χρόνια μετά;
Αυτή η δουλειά για μένα είναι οξυγόνο, είναι η ζωή μου, η ισορροπία μου, το ξέσπασμά μου. Αν δεν έκανα αυτή τη δουλειά, δεν θα υπήρχε ισορροπία μέσα μου. Από τότε που ξεκίνησα έως τώρα εξακολουθώ να είμαι ανήσυχος με την τέχνη, εξακολουθώ να δουλεύω πολλές ώρες και να ονειρεύομαι πράγματα σε σχέση με αυτή την τέχνη. Το μόνο που ίσως έχει αλλάξει είναι οι σωματικές μου αντοχές. Κουράζομαι λίγο πιο εύκολα. Αλλά το θέατρο, που εμπεριέχει όλα τα άλλα, είναι οξυγόνο για μένα. Αν ξεκινούσα πάλι από την αρχή, αυτό θα έκανα. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει κάτι άλλο. Ηταν και είναι φοβερή ντρόγκα. Εφυγα από άλλα πράγματα, ξεκόλλησα και όταν ασχολήθηκα με αυτό, με ρούφηξε. Αλλωστε και το θέατρο είναι σαν να ξεφεύγεις από την πραγματικότητα. Οπότε επειδή μάλλον δεν μου αρέσει και πολύ η πραγματικότητα, μέσα στο θέατρο γίνομαι παιδί, ξεφτιλίζομαι και είναι όλα εντάξει γιατί όσο πιο Καραγκιόζης και γελοίος γίνεσαι τόσο πιο καλός ηθοποιός είσαι στη σκηνή.
Info
Η «Σπασμένη φλέβα» του Γιάννη Οικονομίδη κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 27 Νοεμβρίου.
Η παράσταση «Ανθρωποι και ποντίκια» του Τζον Στάινμπεκ ανεβαίνει στο Cartel (Λ. Κηφισού 41, Αιγάλεω).
Πληροφορίες και εισιτήρια: more.com
Βασίλης Μπισμπίκης: Εικόνες μπροστά και πίσω από τις κάμερες
Ροή Ειδήσεων 
