«Οντως είναι πολύ τιμητική αυτή η επιλογή του Πανεπιστημίου, αλλά από την άλλη ας σκεφτούμε και πόσο χρήσιμο θα είναι και γι’ αυτούς να γνωρίσουν κάποια πράγματα για τη σύγχρονη Ελλάδα», λέει η Νένα Βενετσάνου στον «Ε.Τ.». «Θα ήταν αφύσικό ένα Πανεπιστήμιο με τόση παράδοση στις ανθρωπιστικές σπουδές, στις τέχνες και στα γράμματα, με φοιτητές και διδασκάλους που προέρχονται απ’ όλο τον κόσμο, να μην ανοίγεται σε άλλες χώρες και πολιτισμούς. Θα νιώσω ευχαριστημένη με την ομιλία και με τη συζήτηση που θα ακολουθήσει, αν μεταδώσω την αξία που έχει για τη λαϊκή μουσική στην εποχή μας, η μελοποιημένη ποίηση. Να γίνει σαφές ότι τον δρόμο τον δείχνουν οι ποιητές και ποιες είναι οι κοινωνικές συνέπειες όταν η μεγάλη ποίηση απουσιάζει.

 Σε ποιους σταθμούς της μουσικής σας πορείας θα σταθείτε; 

Θα σταθώ στο έντεχνο ελληνικό τραγούδι, που είναι το πεδίο μου και έχει ιδιαίτερη αξία και βάρος για την ιστορία της μουσικής μας. Κυρίως θα μιλήσω για το βίωμά μου ως σύγχρονη Ελληνίδα καλλιτέχνης. Το κοινό θα καταλάβει καλύτερα το ελληνικό τραγούδι και τη σχέση μου με τα αίτια που με οδήγησαν να μελοποιήσω Ελληνίδες ποιήτριες.

 Γιατί μπήκε ο Φεμινισμός ως παρονομαστής στη συζήτηση;

Γιατί ως Διεθνές Κίνημα έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην ελευθερία της έκφρασης και εμένα προσωπικά με έχει καθορίσει ως καλλιτέχνιδα. Αν και έχουν γίνει αρκετά για τη γυναικεία παρουσία στην τέχνη, πολιτιστικά δεν έχουν γίνει συντονισμένες κινήσεις, ώστε να φανεί η πνευματική προσφορά των γυναικών στις σύγχρονες κοινωνίες. Το γιατί αξίζει να συζητηθεί.

 Ποιες είναι οι θέσεις και οι προτάσεις σας για την πολιτιστική πολιτική; 

Μιλώ εξειδικευμένα για μία νέα πολιτιστική στρατηγική που θα στηρίξει τη γυναικεία τέχνη. Χρειαζόμαστε δημιουργικό διάλογο με τους θεσμούς, τους φορείς, εντός αλλά και εκτός Ελλάδος. Μπορεί η όψη των σύγχρονων αστικών κέντρων να είναι ζοφερή, αλλά δεν θα περιμένουμε να αλλάξει ο κόσμος για να δράσουμε. Κοιτάω προς το μέλλον, πρέπει να μάθουμε να συζητάμε για τις κοινωνικές αγκυλώσεις που μπλοκάρουν τη δημιουργικότητά μας. Η φρίκη δεν βρίσκεται στην ορατή πλευρά της κοινωνίας αλλά στη δομή της. Να εξηγήσουμε πως ο φόβος, η εξάρτηση και η υποτέλεια των γυναικών, είναι στοιχεία δομικά των σύγχρονων κοινωνιών, ειδικά εάν θέλουμε να προστατεύσουμε την ελευθερία της έκφρασης. Η άνοδος στην εποχή μας της προγονικής βίας εναντίον των γυναικών, πρέπει να μας θορυβήσει και για να μην εργαλειοποιήσουμε την τέχνη μας, ας κάνουμε τουλάχιστον εργαλείο μας τον διάλογο.

Ποια συμπεράσματα έχετε συνάγει από τη διεθνή σας παρουσία; 

 Οτι πολύ εύκολα οι γυναίκες στην Ε.Ε. δέχτηκαν να μετριέται η ισότητα με τη συμμετοχή μας σε επιτελικές θέσεις εξουσίας. Η γνώμη μου είναι ότι πρέπει να περάσουμε σε άλλα επίπεδα. Το άλλο που περισσότερο αφορά στον τόπο μας είναι ότι ενώ υπάρχει πολιτιστικό απόθεμα στο οποίο μπορεί να στηριχθεί μια στέρεη καλλιτεχνική εκπαίδευση, χρειαζόμαστε και αυτά που θα τροφοδοτούν με αληθινά στοιχεία τις στατιστικές της καλλιτεχνικής εργασίας. Ο στόχος είναι οι Ελληνίδες καλλιτέχνιδες να μπορούν να ζουν και αυτές από τη δουλειά τους, όπως σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Μελλοντικά σχέδια και συναυλίες; 

Πολλά: Συμμετοχή σε ένα ντοκιμαντέρ για τις γυναικοκτονίες που ετοιμάζει μια φεμινιστική ομάδα σε διεύθυνση της Βίλμας Μενίκη, συμμετοχή στο Φεστιβάλ Νερού και Προστασίας Φυσικών Πόρων στις 15/5, Ρεσιτάλ στο Θέατρο Τέχνης (16/5) στη Φρυνίχου «Οι Καιροί της Ανοιξης», με τον Πάνο Δημητρακόπουλο στο κανονάκι, μία ηχογράφηση τριών τραγουδιών του συνθέτη Τάσου Γκρους σε στίχους Κώστα Μαρδά που θα κυκλοφορήσουν διαδικτυακά. Παρουσία στην έκθεση «Φως-Σκιές-Συμπτώσεις» της σπουδαίας ζωγράφου Οπυς Ζούνη, στις 23/5 στο Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας, όπου έχω γράψει μουσική για το βίντεο της Κατερίνας Ευαγγελάκου, στην εγκατάσταση του ομώνυμου έργου. Την 1η Ιουνίου συναυλία στο Ναύπλιο  με την Ορχήστρα της ΕΡΤ για την επέτειο της Εξόδου του Μεσολογγίου.