Στο επίκεντρο της φετινής προσέγγισης βρίσκεται η αντίληψη του θεάτρου ως ζωντανού και υβριδικού πεδίου έκφρασης, μακριά από στατικές φόρμες και παραδοσιακές κατηγοριοποιήσεις. Το φεστιβάλ δεν οργανώνεται με βάση τα είδη, αλλά με άξονα διαφορετικές «καταστάσεις» εμπειρίας, όπου λόγος, σώμα, ήχος και εικόνα συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν σε ένα ενιαίο, ρευστό καλλιτεχνικό σύνολο.

Το πρόγραμμα για το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026 ξεκινά από τη δραματουργία, για να μετεξελιχθεί σταδιακά σε πιο ανοιχτές φόρμες. Η performance, η εγκατάσταση και η μουσική μπλέκονται οργανικά, όπως στο “Video Ensemble” του Sergey Khismatov ή στη βιντεο-εγκατάσταση “THEATRE”, που μετατρέπει τη θεατρική δημιουργία σε κινηματογραφικό ντοκουμέντο.

Οι προτάσεις επεκτείνονται στον χώρο με μια λογική “τοπογραφίας”: ο κήπος με τις εγκαταστάσεις των “Objects of Common Interest” λειτουργεί ως ενδιάμεσος τόπος, ενώ οι μεταμεσονύκτιες προβολές του “‘Έναστρου ουρανού” μετατρέπουν τη νύχτα σε μια δεύτερη σκηνή μνήμης. Ακόμα και τα μουσικά “ΑΦTER” στην Πλατεία δεν είναι παράλληλες δράσεις, αλλά μέρος της ίδιας ροής: από τον jazz πειραματισμό μέχρι το τελετουργικό πανηγύρι της λήξης.

Μέσα σε αυτό το πολυστρωματικό σύμπαν, ξεχωρίζουν στιγμές αναστοχασμού και ανθρωπογεωγραφίας. Το αφιέρωμα στον Γιώργο Λούκο επαναφέρει το βλέμμα σε μια εποχή-σταθμό για τον θεσμό, ενώ η ενότητα “Φωνές του Ιράν” προσδίδει στο πρόγραμμα μια διάσταση επείγουσας πολιτικής εγγύτητας.

Το αποτέλεσμα είναι ένα Φεστιβάλ που θυμίζει τη μεθοδολογία του Μαρμαρινού στην Ελευσίνα: μια διαρκής μετάβαση. Από την πρόβα στη σκηνή και από το θέατρο στη μουσική, όλα βρίσκονται σε εξέλιξη ταυτόχρονα — ένα ενιαίο, ζωντανό σώμα που αναπνέει στους ρυθμούς της σύγχρονης δημιουργίας.

Μάιος και Ιούνιος στην Πειραιώς 260

Τον Ιούνιο, το πρόγραμμα στο Πειραιώς 260 και το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026 ξεδιπλώνεται σαν μια συνεχής διαδρομή ανάμεσα σε διεθνές και ελληνικό θέατρο, μουσική και performance, με έντονη παρουσία νέων έργων αλλά και λογοτεχνικών διασκευών. Ο μήνας ξεκινά με την παρουσία του Heiner Goebbels, καθώς το πολυμεσικό “Σλήμαν III” ξεκινά 29 Μαϊου  συνεχίζεται και την 1η Ιουνίου, φέρνοντας ένα υβριδικό θέαμα όπου θέατρο και μουσική μπλέκονται οργανικά.

Στις 30 Ιουνίου, η Πειραιώς 260 φιλοξενεί το “Einstein on the Beach”, το έργο που επαναπροσδιορίζει την όπερα εδώ και μισό αιώνα. Βασισμένο στην επαναστατική ιδέα των Robert Wilson και Philip Glass, παρουσιάζεται σε μια μοναδική συναυλιακή εκδοχή που εκθέτει τον “διάφανο μηχανισμό” του ως ένα μυστικό σε κοινή θέα. Πρόκειται για μια μη αφηγηματική βιογραφία, όπου το υποκείμενο δεν είναι μόνο ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, αλλά ολόκληρος ο 20ός αιώνας στις πιο ιλιγγιώδεις στιγμές του. Η μινιμαλιστική μουσική του Glass συναντά την υποβλητική αφήγηση της Vega, αναδεικνύοντας ένα από τα πλέον επιδραστικά έργα του σύγχρονου πολιτισμού. Ο Tom De Cock διευθύνει το Ictus Ensemble και το Collegium Vocale Gent.

Τις ίδιες πρώτες μέρες του Ιουνίου, η Afsaneh Mahian παρουσιάζει το “The Child” της Nagmeh Samini, στο πλαίσιο της ενότητας “Φωνές του Ιράν”, δίνοντας μια πιο πολιτική και ανθρώπινη διάσταση στο πρόγραμμα (1 & 2 Ιουνίου).

Στις 5 Ιουνίου, η σκυτάλη περνά στη νέα δημιουργία με το “CARCOMA” της Αλεξία Παραμύθα, βασισμένο σε έργο της Layla Martínez, ενώ αμέσως μετά, το διήμερο 6 και 7 Ιουνίου, η πλατφόρμα Gen 260 αναδεικνύει σύγχρονες ελληνικές φωνές: ο Γιάννης Μαυριτσάκης με το “GRAUTS”, ο Γιάννης Διδασκάλου με το “όμικρονγιώτα” και ο ‘Άρης Κακλέας με τη σκηνική μεταφορά του έργου του Peter Handke “Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι”, συνθέτουν ένα πυκνό τοπίο νέας δραματουργίας.

Από τις 8 έως τις 11 Ιουνίου, περιμένουμε να δούμε τη Στεφανία Γουλιώτη με το “Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ”, βασισμένο στο έργο του Δημήτρη Χατζή ( σκηνοθετεί, έκανε τη δραματουργία και παίζει με τον Φώτη Στρατηγό), ενώ γύρω από αυτή την ενότητα αναπτύσσονται και άλλες παραστάσεις που αντλούν από τη λογοτεχνία: η Αρίστη Τσέλου με το “Πώς κατοικώ”, ο Πάνος Ηλιόπουλος με το “Τούνελ” του Friedrich Dürrenmatt και ο Δημήτρης Τσικούρας με “Το παραμύθι των λύκων”.

Ο χορός κάνει δυναμική είσοδο με το “MÁM” (10 & 11 Ιουνίου) του Michael Keegan-Dolan και της ομάδας Teaċ Daṁsa, φέρνοντας μια τελετουργική, σχεδόν κοινοτική διάσταση στη σκηνή. Στις 13 Ιουνίου ο Ηλίας Γιαννακάκης δημιουργεί και παρουσιάζει στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ένα ντοκιμαντέρ-αφιέρωμα στον Γιώργο Λούκο, είκοσι χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων του το 2006.

Στη συνέχεια, εμφανίζονται έργα που κινούνται ανάμεσα σε λόγο και ήχο, όπως το “Προσωδία” της Nicoline van Harskamp (14 & 15 Ιουνίου) και το “TEMPI” του Ορέστη Καραμανλή (16/6), που εστιάζει στον ρυθμό και τη σωματική εμπειρία.

Στα μέσα του μήνα, το ενδιαφέρον μετατοπίζεται σε πιο σύγχρονες και performative φόρμες: ο Γιώργος Βαλαής παρουσιάζει το “Stores”, μια παράσταση γύρω από έννοιες όπως η ομορφιά και η ευτυχία (14 & 15 Ιουνίου), ενώ ο Jaha Koo με το “Haribo Kimchi” φέρνει μια προσωπική, πολιτισμικά φορτισμένη performance (16 & 17 Ιουνίου).

Το διήμερο 20 και 21 Ιουνίου, η μουσική επανέρχεται στο προσκήνιο με το Nadar Ensemble και τον Michael Beil, που παρουσιάζουν το “Hide to show”, ένα έργο στα όρια συναυλίας και θεάτρου. Τις ίδιες ημερομηνίες το “Badke (remix)” των Amir Sabra και Ata Khatab, μαζί με το 6ο Athens Festival Urban Dance Contest, μεταφέρουν τη σκηνή στην πλατεία και φέρνουν τη street κουλτούρα στο φεστιβάλ.

Την ίδια περίοδο, έργα όπως το “NOD” του Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου (21 & 22 Ιουνίου), οι “Πρόγονοι” της Εύας Στεφανή (23/6) και το Voice Lab της Frauke Aulbert (24/6) εστιάζουν στη φωνή, το σώμα και τα ψηφιακά ίχνη, δείχνοντας μια σαφή μετάβαση από το κείμενο στην επιτελεστικότητα.

Αμέσως μετά, από τις 22 έως τις 24 Ιουνίου, ο Αλέξανδρος Μιστριώτης προσεγγίζει φιλοσοφικά τον Πλάτωνας μέσα από το “Η Ζ’ Επιστολή ή ο απογοητευμένος Πλάτωνας”, πριν το πρόγραμμα στραφεί ξανά σε διεθνείς δημιουργούς.

Στο τέλος του μήνα, ο Kurō Tanino παρουσιάζει το “Sleeping Fires” στην πρώτη του εμφάνιση στην Ελλάδα (27 & 28 Ιουνίου), ενώ η Angélica Liddell καταλαμβάνει τη σκηνή με το έντονο και τελετουργικό “Seppuku. The Funeral of Mishima or the Pleasure of Dying”, εμπνευσμένο από τον Yukio Mishima (28 – 30 Ιουνίου).

Στις 28 Ιουνίου ο συνθέτης, ερμηνευτής κρουστών, ποιητής, εικαστικός καλλιτέχνης, νυν πρόεδρος της Ακαδημίας των Τεχνών του Βερολίνου Μάνος Τσαγκάρης θα παρουσιάσει τη lecture performance “Reinventing the wheel”. “Πλάθει ένα επιτόπιο συντακτικό με ‘φωνή, εξω-σκηνικούς ήχους και βίντεο’ και φαντάζεται εκ του μηδενός έναν διαισθητικό μουσικό κόσμο που συμφιλιώνει το ορατό με το άφατο”. Την ίδια ημέρα το Quatuor Diotima ερμηνεύει έργα Απέργη, Τζώρτζη και Λίγκετι σε ένα αφιέρωμα στον Γιώργο Απέργη.

Ο Ιούνιος ολοκληρώνεται με ελληνική παρουσία, με τους Θέμη Πάνου και Βίλια Χατζοπούλου να παρουσιάζουν το “Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα”, κλείνοντας έναν μήνα που κινείται συνεχώς ανάμεσα στο πολιτικό, το ποιητικό και το πειραματικό (30 Ιουνίου-2 Ιουλίου).

Ιούλιος στην Πειραιώς 260

Συνολικά, ο Ιούλιος στην Πειραιώς 260 δεν είναι απλώς μια σειρά παραστάσεων αλλά ένα συνεχές περιβάλλον: μεγάλα διεθνή έργα, έντονες πολιτικές θεματικές, ισχυρή παρουσία σύγχρονου χορού και ένα πλούσιο παράλληλο πρόγραμμα (lecture performances, προβολές, AFTER) που γεφυρώνει την εμπειρία από το απόγευμα μέχρι αργά τη νύχτα. Ο μήνα ξεκινά (1 & 2 Ιουλίου) με τον πρωτοεμφανιζόμενο στη χώρα μας Armin Hokmi και το “Shiraz” στο πλαίσιο της ενότητας “Φωνές από το Ιράν”. Επτά χορευτές κινούνται μαζί και συνάμα μόνοι σε μια εντυπωσιακή μουσική παρτιτούρα· ένας παλλόμενος, βιομηχανικός ρυθμός –ενισχυμένος από μελωδικά στοιχεία της ιρανικής μουσικής παράδοσης– τους ωθεί σε μια σχεδόν εκστατική, υπνωτική κατάσταση.

Στις 4 και 5 Ιουλίου, το θεατρικό πρόγραμμα ανοίγει δυνατά με το “Medea’s Children” του Milo Rau, μια χαρακτηριστικά πολιτική δουλειά που συζητήθηκε διεθνώς, και τον “Ευαγγελισμό της Κασσάνδρας” της Gemma Hansson Carbone πάνω στο απαιτητικό κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη. Παράλληλα, εμφανίζονται οι πρώτες παράλληλες δράσεις: οι μεταμεσονύκτιες προβολές “Έναστρος Ουρανός” (4 Ιουλίου), το μουσικό Raw Portraits του Galan Trio και το AFTER (5 Ιουλίου), που λειτουργούν σαν νυχτερινή επέκταση της εμπειρίας.

Στις 7 και 8 Ιουλίου, η Needcompany των Jan Lauwers και Maarten Seghers παρουσιάζει το “Lee Miller in Hitler’s Bathtub”, ένα υβριδικό έργο μεταξύ συναυλίας και θεάτρου με έντονη ιστορική φόρτιση. Στις 8 και 9 Ιουλίου προστίθεται “Ο διάδρομος” του Φώτη Νικολάου, ενώ ξεκινά και ο κύκλος LECTURE–PERFORMANCES (8 & 9 Ιουλίου), που φέρνει στο προσκήνιο πιο στοχαστικές, επιτελεστικές διαλέξεις. Οι νυχτερινές προβολές συνεχίζονται (8 Ιουλίου), ενισχύοντας τη φεστιβαλική αίσθηση διάρκειας.

Στις 12 και 13 Ιουλίου, στην ενότητα “Φωνές του αραβικού κόσμου”  θα δούμε το “Four Walls and a Roof” των Lina Majdalanie και Rabih Mroué, ένα πολιτικό έργο για τη μνήμη και τη βία. Την ίδια περίοδο, ο χορός αποκτά έντονη παρουσία με το “Butchers” της Gloria Dorliguzzo (12 & 13 Ιουλίου) και τους TAO Dance Theater (13–14 Ιουλίου), που φέρνει μινιμαλιστική, σωματική γραφή από την Ασία.

Στις 14 & 15 Ιουλίου η Γεωργία Μαυραγάνη παρουσιάζει με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης τη “Γη της Επαγγελίας”, μια παράσταση βαθιά συνδεδεμένη με την ταυτότητα και την ευρύτερη κοινωνία της Δυτικής Μακεδονίας, καθώς και με τη λιγότερο γνωστή ενεργειακή ιστορία της χώρας.

Στις 17 και 18 Ιουλίου, ξεχωρίζει η πρώτη εμφάνιση στην Ελλάδα του Mohamed El Khatib με το “Ending in Beauty”, μια ανθρώπινη, ντοκιμαντερίστικη προσέγγιση του πένθους. Παράλληλα, παρουσιάζεται το αφιέρωμα στη Deborah Hay με το “No time to fly / As Holy Sites Go”, έργο-σταθμός της μεταμοντέρνας χορογραφίας. Το AFTER (18 Ιουλίου) ενισχύει ξανά τον χαρακτήρα της βραδινής συνάντησης.

Από τις 20 έως τις 22 Ιουλίου, η Λένα Κιτσοπούλου παρουσιάζει τις “Βάκχες”, μια σύγχρονη, πιθανώς προκλητική ανάγνωση της τραγωδίας. Γύρω από αυτές τις ημερομηνίες (22–24 Ιουλίου) αναπτύσσεται ένα πυκνό “μπλοκ” χορού: “Brightest Heroine” του Πάνου Μαλακτού, “Us” της Maria Hassabi και “When Did Silence Get This Loud?” της Ζωή Ευσταθίου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και “Τα κόλλυβα” της Χριστιάνας Κοσιάρη (22–24/7), που λειτουργούν ως ιδιαίτερη, τελετουργική/performative πρόταση — κοντά στη λογική των lecture ή concept-based performances.

Ο μήνας κλείνει στις 26 και 27 Ιουλίου με το “A TRIAL” της Christiane Jatahy, βασισμένο στον Henrik Ibsen, μια παράσταση με έντονο πολιτικό και συμμετοχικό χαρακτήρα. Παράλληλα, επανέρχεται ο κύκλος LECTURE–PERFORMANCES (26–27 Ιουλίου), δείχνοντας ότι το φεστιβάλ ολοκληρώνεται όχι μόνο με μεγάλες παραγωγές αλλά και με στοχασμό πάνω στην ίδια τη σκηνική πράξη, ενώ το τελευταίο AFTER (27 Ιουλίου) λειτουργεί σαν ανεπίσημο κλείσιμο.

Εκτός των Τειχών: Το Φεστιβάλ στην Πόλη

Φέτος, η καλλιτεχνική δράση επεκτείνεται πέρα από τις καθιερωμένες σκηνές, καταλαμβάνοντας ιστορικά τοπόσημα και εναλλακτικά θέατρα της Αθήνας.

Αρχαία Αγορά (17 – 21 Ιουνίου) Γιώργος Δρίβας | Συνομιλία με ένα λογισμικό: Ένας πρωτότυπος AI περίπατος στην καρδιά της αρχαίας Αθήνας. Οι θεατές συμμετέχουν σε μια φιλοσοφική περιδιάβαση, όπου ένα μοντέλο Τεχνητής Νοημοσύνης καλείται να “ερμηνεύσει” τα μνημεία, να φανταστεί το παρελθόν και να προβλέψει το μέλλον του χώρου σε 100 χρόνια.

Θέατρο 104 (18 – 21 Ιουλίου) Γιώργος Βουρδαμής | Νοχαβελάνδη: Ένα ανατρεπτικό “γουέστερν δωματίου” του Γιάννη Αποσκίτη. Μια μαύρη φάρσα για την αποικιοκρατία και την απληστία, τοποθετημένη σε ένα ράντζο της Ντακότα, όπου το παρελθόν γίνεται εμπορεύσιμο προϊόν και το αμερικανικό όνειρο μετατρέπεται σε στάχτη.

Σύγχρονο Θέατρο (20 – 23 Ιουλίου) Μαριλένα Κατρανίδου | Η Φαλακρή Τραγουδίστρια: Μια νέα σκηνική ανάγνωση στο αριστούργημα του Ευγένιου Ιονέσκο. Η παράσταση εξερευνά το Θέατρο του Παραλόγου μέσα από τους μηχανισμούς της ανθρώπινης επικοινωνίας, αναδεικνύοντας πώς τα γλωσσικά κλισέ γίνονται εμπόδιο στην επαφή μας.

Σύγχρονο Θέατρο (21 – 23 Ιουλίου) Θανάσης Κριτσάκης | Michel: Ασκήσεις θνητότητας: Μια δράση βασισμένη στο έργο του Μισέλ Φουκώ. Με φόντο ένα δυστοπικό γυμναστήριο, η παράσταση ανατέμνει το σώμα ως τόπο επιτήρησης και πειθαρχίας, θέτοντας καίρια ερωτήματα για την εμμονή του σύγχρονου πολιτισμού με την παράταση της ζωής και την αποφυγή της φθοράς.

Μουσική στην Πειραιώς 260: Ένα πολυσυλλεκτικό καλοκαίρι σε Κήπο και Πλατεία

Το Φεστιβάλ Αθηνών μετατρέπει την Πειραιώς 260 σε ένα ζωντανό ηχητικό μωσαϊκό, φιλοξενώντας ετερόκλητα μουσικά σχήματα που κινούνται από την πειραματική ηλεκτρονική και τη jazz, μέχρι την ψυχεδέλεια και την παράδοση.

Στον Κήπο της Πειραιώς 260: Η ατμόσφαιρα γίνεται πιο εσωτερική και εκφραστική. Στις 10/6, το Κουαρτέτο της Camerata Junior παρουσιάζει μινιμαλιστικές μελωδίες (Glass, Einaudi), ενώ στις 14/6 οι Σωκράτης Σινόπουλος & Yann Keerim αποδομούν τον Μπάρτοκ μέσα από μια βαλκανική ματιά. Στις 30/6, το Dimitris Tsakas Trio αναπτύσσει έναν δυναμικό τζαζ διάλογο χωρίς αρμονικά όργανα.

Στην Πλατεία της Πειραιώς 260: Ο παλμός ανεβαίνει με εξωστρέφεια. Η αρχή γίνεται στις 5/6 με τον METAMAN και τον acid rave ήχο του. Ακολουθούν οι Televisio (22/6) με Anadolu funk, οι ψυχεδελικοί The Bonnie Nettles (1/7) και η “νέα γενιά” της τζαζ με τους Σεραφείμ Μπέλλο (5/7) και το Baby Trio του Γιώργου Κοντραφούρη (18/7). Η Krista Papista (12/7) προτείνει ένα υβρίδιο μεσογειακού μυστικισμού, ο Nikkolas Dashy (20/7) ξεσηκώνει με ένα tech house DJ set, ενώ η Billie Kark (22/7) ενώνει τον ηλεκτρονικό ήχο με το δημοτικό τραγούδι. Η αυλαία πέφτει στις 27/7 με ένα μεγάλο παραδοσιακό πανηγύρι από το σχήμα Κιντέρια, κλείνοντας τη σεζόν με την τελετουργία του γλεντιού.