Μέσα από την ιστορία της Αλίκης, μιας γυναίκας που επιστρέφει εκεί όπου όλα μπορούν να ξαναρχίσουν ή να τελειώσουν οριστικά, ξεδιπλώνεται ένας κόσμος γεμάτος βλέμματα, σιωπές και υπόγειες εντάσεις. Οι χαρακτήρες μοιάζουν να ισορροπούν ανάμεσα σε αυτό που δείχνουν και σε αυτό που κρύβουν, ενώ το ίδιο το τοπίο λειτουργεί σαν καθρέφτης τους. Δεν είναι μια ιστορία για το τι συμβαίνει, αλλά για το τι αποκαλύπτεται όταν κανείς δεν μπορεί πια να κρυφτεί.

1. Η Αλίκη επιστρέφει για μια δεύτερη ευκαιρία, αλλά υπάρχει στ’ αλήθεια “καθαρή” επιστροφή ή κάθε νέο ξεκίνημα είναι απλώς μια συνέχεια όσων δεν λύθηκαν ποτέ;

Κατά κάποιο τρόπο ισχύουν και τα δύο. Κάθε επιστροφή είναι μια συνέχεια ζητημάτων που δεν έχουν επιλυθεί, τα οποία ίσως προσπαθήσαμε να αποσιωπήσουμε ή να αγνοήσουμε, ελπίζοντας ότι ο χρόνος θα τα συρρικνώσει και θα μειώσει τη σημασία τους, αλλά που στην πραγματικότητα εξακολουθούν και δουλεύουν υπόγεια. Οι άνθρωποι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τραύματα ή ασυνέχειες που μας έχουν στοιχίσει· μας καθορίζουν περισσότερο από όσο νομίζουμε. Ο μόνος τρόπος είναι να τα θεραπεύσουμε, οπότε τότε ναι, μπορούμε να ξεκινήσουμε από τη  αρχή. Κατά μια έννοια, κάθε νέο ξεκίνημα είναι μια επαναδιαπραγμάτευση του παρελθόντος και ως τέτοια, δεν στερείται κινδύνων.

2. Στο “Μαύρο Δάσος” το τοπίο δεν μοιάζει ουδέτερο· σχεδόν πιέζει τους ανθρώπους να αποκαλυφθούν, τελικά είναι το μέρος που γεννά την αλήθεια ή οι άνθρωποι που τη φέρνουν μαζί τους;

Είναι πάντα οι άνθρωποι. Άλλωστε, οι ειδικές συνθήκες που επικρατούν στο δάσος είναι και αυτές αποτέλεσμα της ανθρώπινης επέμβασης πάνω του. Το δάσος πιέζει γιατί οι άνθρωποι δεν ξέρουν πώς να υπάρξουν μέσα του, πώς να συνδεθούν μαζί του αλλά και με τον ίδιο τους τον εαυτό. Το περιβάλλον και η σχέση που έχουμε μαζί του δεν είναι παρά ένας καθρέφτης. Αντανακλά τη σχέση που έχουμε με τα πράγματα και τις έννοιες, και την ίδια στιγμή -επειδή είναι πληγωμένο από εμάς αλλά παραμένει άγριο και ατίθασο- ανασκαλεύει μέσα μας αρχέγονους φόβους και αντιδράσεις που ανασύρονται αταβιστικά. Έτσι, οι αντιδράσεις μας μεγεθύνονται και αυτό που ήδη φέρουμε μέσα μας αναδύεται.

3. Υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση ότι όλοι γνωρίζουν κάτι που δεν λένε, σε έναν κόσμο γεμάτο σιωπές, τι είναι πιο επικίνδυνο: αυτό που κρύβεται ή αυτό που όλοι υποψιάζονται αλλά κανείς δεν τολμά να πει;

Νιώθω πως και εδώ η απάντηση είναι καθαρή, και είναι η δεύτερη επιλογή. Εκείνο που κρατά κάποιος κρυμμένο μπορεί φυσικά να γίνει εξαιρετικά επικίνδυνο, αλλά εκείνο που αποσιωπάται συλλογικά μπορεί να γίνει ακόμη πιο διαβρωτικό. Βρίσκω πάντα την ομαδική σιωπή ανατριχιαστική, γιατί κρύβει την παραπλανητική πεποίθηση ότι κανείς από όσους σιωπούν δεν πρόκειται να κινδυνεύσει. Όμως, φυσικά, αυτό δεν ισχύει. Οι κοινωνίες που σχεδόν  αυτόματα υπακούουν στους νόμους της σιωπής, αφήνουν έκθετα όλα τα μέλη τους. Και φυσικά ξέρουμε πολύ καλά πως η σιωπή δεν προστατεύει τελικά κανέναν· απλώς καθυστερεί την αποκάλυψη.

4. Οι ήρωες κινούνται σαν να βρίσκονται συνεχώς σε σκηνή, όταν η υποκριτική παύει να είναι επάγγελμα και γίνεται τρόπος ύπαρξης, πού τελειώνει ο ρόλος και πού αρχίζει ο άνθρωπος;

Πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση, που νιώθω ότι βρίσκεται στον πυρήνα του βιβλίου μου. Φυσικά, η απαρχαιωμένη άποψη πως οι ηθοποιοί δεν είναι ειλικρινείς γιατί έχουν μάθει να υποκρίνονται απέχει πολύ από την αλήθεια. Όμως, η ίδια η φύση του επαγγέλματός τους, κρύβει μια μεγάλη αντίφαση: καλούνται να δημιουργήσουν και να πιστέψουν σε μια συνθήκη έτσι ώστε να την παρουσιάσουν ως πραγματική, και την ίδια στιγμή να έχουν απόλυτη επίγνωση του τι συμβαίνει γύρω τους για να μην διαταράξουν το έργο των υπολοίπων συντελεστών και φυσικά για να μην εκτεθούν σε κίνδυνο. Αυτή η ιδιαιτερότητα της δουλειάς είναι συναρπαστική αλλά και εξαιρετικά δύσκολη. Καθώς έχω ασχοληθεί πρακτικά αλλά και θεωρητικά με το θέατρο, γνωρίζω πως η δουλειά με έναν ρόλο απαιτεί συχνά το θόλωμα των ορίων μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, μεταξύ του εαυτού και του Άλλου και ταυτόχρονα πρέπει να παραμένει πραγματική, χειρωνακτική. Έτσι, ο ηθοποιός καλείται να βρει όρια και ερείσματα που οι υπόλοιποι άνθρωποι δεν θα χρειαστούν ποτέ. Ίσως εκεί ακριβώς αρχίζει και τελειώνει και ο ρόλος και ο άνθρωπος. Βέβαια, όλοι στη ζωή μας -ηθοποιοί και μη- παίζουμε ρόλους. Απλώς οι ηθοποιοί δεν το κάνουν κεκαλυμμένα.

5. Και αν τελικά τίποτα δεν χάνεται μέσα σε αυτό το δάσος, όπως υπαινίσσεται η ιστορία, τι είναι αυτό που επιστρέφει πάντα πρώτο για να ζητήσει λογαριασμό: η αλήθεια, η ενοχή ή όσα επιλέξαμε να ξεχάσουμε;

Νομίζω ότι στο «Μαύρο Δάσος» όλα τα παραπάνω ταυτίζονται. Η αλήθεια και όσα επιλέξαμε να ξεχάσουμε συνυφαίνονται με την ενοχή και όλα μαζί φτιάχνουν ένα αδιαπέραστο πλέγμα, που τελικά είναι το ίδιο το «Μαύρο Δάσος», μέσα στο οποίο χανόμαστε και από το οποίο δεν φαίνεται να υπάρχει έξοδος. Τίποτα δεν χάνεται, γιατί το τραύμα και η αλήθεια επανέρχονται πάντα, πεισματικά. Περιμένουν τη στιγμή που οι συνθήκες το επιτρέπουν και διεκδικούν τη θέση τους στον κόσμο. Αυτή είναι, ίσως, η δύναμή τους. Καλό είναι να μην το ξεχνάμε αυτό, όσο κι αν οι ήρωες της ιστορίας επιλέγουν να μην το θυμούνται. Όλοι οι άνθρωποι, σε όλες τις εκδοχές μας, τελικά θέλουμε απλώς να γιατρευτούμε και να αγαπηθούμε. Και μερικοί από εμάς είναι έτοιμοι να κάνουν τρομακτικά πράγματα για να το καταφέρουν.