Το άλμπουμ περιέχει καινούργια τραγούδια που έγραψαν ειδικά γι’ αυτόν οι δύο δημιουργοί, με τον παιγνιώδη τίτλο «Τραμπάλα», όπως συμβαίνει συχνά στα τραγούδια που ερμηνεύει ο Κώστας Μακεδόνας, ο οποίος και σε αυτήν τη δουλειά καταθέτει τον καλύτερό του εαυτό, με ερμηνείες που γράφουν μέσα μας.

«Το τραγούδι “Τραμπάλα” έχει κοινά χαρακτηριστικά με το “Ποδήλατο”. Και τα δύο έχουν παιγνιώδη διάθεση και στον στίχο αλλά και στη μουσική τους και λένε πολύ σοβαρά και φιλοσοφημένα πράγματα. “Η ζωή σού το ’πα είναι μια τραμπάλα, πότε χαμηλά, πότε ψηλά” είναι ο στίχος του τραγουδιού που συνοψίζει τη ζωή μας και χάρη στη μουσική του τραγουδιού σού δημιουργεί αυτόματα το συναίσθημα της αισιοδοξίας. Γι’ αυτό πιστέψαμε πως η “Τραμπάλα” είναι ο πιο ταιριαστός τίτλος», μας λέει ο Κώστας Μακεδόνας γι’ αυτήν τη νέα δουλειά αναφοράς στη σύγχρονη ελληνική δισκογραφία.

Η ζωή είναι, πράγματι, τραμπάλα, πότε χαμηλά και πότε ψηλά;

Φυσικά, είναι έτσι, το νιώθω. Οπως όλοι μας, είχα και έχω πότε τα πάνω μου και πότε τα κάτω μου. Και για την κοινωνία μας ισχύει αυτό και ελπίζω κάτι να αλλάξει και να ξαναέρθουμε στα πάνω μας. Οπως και να έχει αυτή η τραμπάλα με τα πάνω και τα κάτω της, η ζωή είναι ωραία. Είναι δώρο.

Πώς, όμως, ξεκίνησε και υλοποιήθηκε η συνεργασία με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον μεγαλύτερο ζώντα Ελληνα στιχουργό και ποιητή, μιας και τα τελευταία χρόνια είναι πολύ φειδωλός στις συνεργασίες του;

Με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο είμαστε πάρα πολλά χρόνια φίλοι. Επίσης, είμαστε φίλοι με τον Γιάννη Χριστοδουλόπουλο, ο οποίος έντυσε με μαγικό τρόπο μουσικά τους στίχους του Λευτέρη γι’ αυτήν τη δουλειά. Ο Γιάννης κι εγώ θέλαμε χρόνια να κάνουμε δισκογραφική δουλειά μαζί, ώσπου έπεσε η ιδέα να ζητούσαμε στίχους από τον Λευτέρη. Πήγαμε, τον συναντήσαμε και έδωσε την ευχή του, θέλοντας, όμως, οπωσδήποτε να ακούσει κάποια δείγματα. Οταν του πήγαμε τα πρώτα τραγούδια, ενθουσιάστηκε και ζήτησε να γράψουμε κι άλλα. Αυτό που ήθελε πολύ ήταν τα τραγούδια του να γίνουν όσο πιο σημερινά γίνεται, για να τα αγαπήσουν και οι νεότεροι ακροατές. Χαίρομαι που αποζημιώθηκε για την εμπιστοσύνη του στον Γιάννη και σ’ εμένα.

Πώς είναι η προσωπική σχέση μαζί του, μιας και γνωρίζουμε ότι και οι δύο έχετε φοβερό χιούμορ;

Η σχέση μας είναι εδώ και δεκαετίες μια σχέση δύο πολύ καλών φίλων. Στην αρχή, βέβαια, τον αντιμετώπιζα με δέος και φόβο, αλλά πολύ γρήγορα, χάρη στον χειμαρρώδη λόγο του και το τρομερό χιούμορ του, «ξεψάρωσα» και αφέθηκα κι εγώ ελεύθερος. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι χάθηκαν το δέος και ο σεβασμός. Οι κουβέντες μας, αν και έβγαζαν πάντα πολύ γέλιο, είχαν βάθος και ουσία, έτσι ακριβώς όπως είναι ο Λευτέρης. Μακάρι να μπορούσα να τις μεταφέρω, αλλά η λογοκρισία δεν θα μας αφήσει…

Πρόκειται για μια ολοκληρωμένη μουσική δουλειά με έναν συνθέτη, έναν ποιητή και έναν ερμηνευτή, κάτι που πλέον δεν συμβαίνει συχνά. Τι φέρνει μια τέτοια συνεργασία στη σημερινή εποχή;

Το κάθε τραγούδι είναι ένα μικρό έργο τέχνης, αυτοτελές και αυτόνομο. Ομως και ένας κύκλος τραγουδιών, ένας δίσκος όπως λέγαμε παλιά, φανερώνει ουσία και μια επιπλέον δυναμική. Αυτό στις μέρες μας τείνει να χαθεί, αλλά υπάρχουν ακόμα συνθέτες, όπως ο Γιάννης, που πιστεύουν σε αυτήν την έξτρα δυναμική και επιχειρούν να συνθέσουν μια ομάδα τραγουδιών που με έναν μαγικό τρόπο το ένα όχι μόνο συμπληρώνει το άλλο αλλά και το ισχυροποιεί. Ακόμα και η σειρά με την οποία θα ακούσουμε τα τραγούδια σε έναν δίσκο είναι σημαντική και αποκαλύπτει συναισθήματα που δύσκολα θα ανακαλύψει κανείς ακούγοντας αποσπασματικά κάποια τραγούδια.

Προέρχεστε από διαφορετικές γενιές οι τρεις συντελεστές αυτής της δουλειάς. Τι νιώθετε να σας ενώνει;

Η αγάπη για τη μουσική, το τραγούδι, τον άνθρωπο, τον έρωτα. Επίσης, η κοινή αισθητική, όπως και ο απέραντος θαυμασμός για τον λόγο.

Τα τραγούδια γράφτηκαν ειδικά γι’ αυτήν τη δουλειά ή κάποια βγήκαν από το συρτάρι;

Κάποια γράφτηκαν από τον Λευτέρη για τη συγκεκριμένη εργασία και κάποια άλλα περίμεναν την κατάλληλη στιγμή για να μελοποιηθούν και να τραγουδηθούν. Η ιδανική χημεία του Λευτέρη με τον Γιάννη ήταν εμφανής από την πρώτη στιγμή και εύχομαι πραγματικά να υπάρξει και συνέχεια. Ο Γιάννης αντιλαμβάνεται απόλυτα τη σημασία του λόγου, αναγνωρίζει τη μελωδικότητά του, τον «μεταφράζει» και, έτσι, δημιουργεί τα τραγούδια του. Δεν είναι τυχαίο πως και ο Λευτέρης τα λάτρεψε από την πρώτη στιγμή.

Ποια παλαιότερα τραγούδια του Λευτέρη Παπαδόπουλου ξεχωρίζετε;

Θα αναφέρω δύο τραγούδια που με καθόρισαν και ουσιαστικά χρωστάω το ξεκίνημα της καριέρας μου σε αυτά! Το «Αχ, χελιδόνι μου», γιατί ήταν το πρώτο τραγούδι που με άκουσαν οι συμμαθητές μου, έμειναν άφωνοι και με προέτρεψαν να ασχοληθώ με το τραγούδι, και το «Ηλιε μου, σε παρακαλώ», το οποίο με άκουσε ο Σταμάτης Κραουνάκης να τραγουδώ αργά, τρεις η ώρα το πρωί, στον «Σκορπιό» και εκεί άλλαξε η ζωή μου.

«Να κλαις αυτούς που δεν δακρύζουνε», λέει το τραγούδι που έχει ήδη ξεχωρίσει από τη δουλειά. Τι σας κάνει να δακρύζετε σήμερα;

Ευτυχώς, μπορώ ακόμα να δακρύζω. Εννοείται πως προτιμώ να δακρύζω από συγκίνηση παρά από θλίψη. Τα παιδιά μου αποτελούν πηγή συγκίνησης, τα βλέπω να μεγαλώνουν και να βρίσκουν τον δρόμο τους και χαίρομαι με τη χαρά τους. Επίσης, είμαι ευτυχισμένος που μπορώ να δακρύσω με ένα τραγούδι. Θλίψη μού δημιουργεί ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μας, που γίνεται χρόνο με τον χρόνο χειρότερη, αλλά αυτό περισσότερο με θυμώνει παρά με κάνει να δακρύζω.

Μετά τη συνεργασία σας με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, υπάρχουν άλλοι σημαντικοί δημιουργοί με τους οποίους θα θέλατε να συνεργαστείτε;

Φυσικά και υπάρχουν. Ιδανικά από τη νεότερη γενιά έχουν υπάρξει πολλές φορές που έχω ζηλέψει τραγούδια και θα ήθελα να συνεργαστώ με πολλούς από αυτούς.

Υπάρχουν επόμενα σχέδια, όπως εμφανίσεις για το καλοκαίρι;

Οι συναυλίες το καλοκαίρι δεν λείπουν ποτέ, είτε με την ορχήστρα μου και τα προσωπικά μου τραγούδια είτε με αφιερώματα σε αγαπημένους δημιουργούς. Σίγουρα θα συνεχίσουμε το αφιέρωμα στον Μίμη Πλέσσα, που κάναμε και μέσα στη χειμερινή περίοδο, αλλά και σε άλλους κορυφαίους δημιουργούς.

Ταυτόχρονα ερμηνευτής και επαγγελματίας πιλότος, διοχετεύετε την ενέργειά σας με όλο σας το σθένος σε δύο διαφορετικές μεταξύ τους ενασχολήσεις. Ποιες διαφορετικές ανάγκες καλύπτουν;

Ασχολούμαι με το τραγούδι και την Αεροπορία από αγάπη και γιατί αυτές οι δύο ασχολίες μού φέρνουν μια ιδανική ισορροπία. Οπως λέω, το τραγούδι με πετάει στα σύννεφα και το πέταγμα με γειώνει.

Πριν από μερικά χρόνια, μάλιστα, είχατε ένα ατύχημα με πτώση ελικοπτέρου, στο οποίο επιβαίνατε, αλλά ευτυχώς καταφέρατε, τελικά, να διασωθείτε. Κάποιος άλλος στη θέση σας θα σκεφτόταν ίσως να σταματήσει τις πτήσεις…

Μπορεί να έχω σκεφτεί κατά καιρούς να σταματήσω τις πτήσεις ή το τραγούδι, όχι λόγω φόβου. Καταφέραμε να σωθούμε και επειδή ήμασταν τυχεροί αλλά και επειδή ήμασταν σωστά εκπαιδευμένοι. Φυσικά και φοβηθήκαμε, αλλά αντιμετωπίσαμε την κατάσταση με ψυχραιμία και, έτσι, καταφέραμε να βγούμε σώοι. Εννοείται πως σωθήκαμε και χάρις στους γιατρούς που έκαναν το καλύτερο δυνατό. Ισως η μοναδική περίπτωση που θα με έκανε να σταματήσω τις πτήσεις θα ήταν αν είχα έστω και ένα μικρό μερίδιο ευθύνης για το ατύχημα.

Η οικογένεια είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής σας, ενώ έχετε καταφέρει να κάνετε μια ήρεμη οικογενειακή ζωή, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας με τη σύζυγό σας, τη Σταυρούλα, και τα δύο παιδιά σας…

Το όνειρό μου είναι να είμαστε αγαπημένοι και να περνάμε χρόνο μαζί. Το προσπαθώ και πάντα θα το απολαμβάνω. Χαίρομαι να βλέπω τα παιδιά μου να προοδεύουν και τα συμβουλεύω, είτε στη μουσική είτε σε οποιονδήποτε κλάδο επιλέξουν, να μελετούν, να ονειρεύονται, να βάζουν στόχους, να μην απογοητεύονται από τυχόν αποτυχίες, αλλά να τις κάνουν μαθήματα και να προχωρούν μπροστά ακόμα πιο σοφά.