Ο κουβανικής καταγωγής ηθοποιός, θα έχει την τύχη να συνεργαστεί στις αρχές της καριέρας του, με εμβληματικούς σκηνοθέτες όπως ο Μπράιαν Ντε Πάλμα, Ριντλεϊ Σκοτ και Φράνσις Φορντ Κόπολα, σε έξοχες ταινίες και δίπλα σε σταρ, από Σον Κόνερι, Κέβιν Κόστνερ και Μάικλ Ντάγκλας, μέχρι Αλ Πατσίνο και Ντάιαν Κίτον. Οι υποσχέσεις που έδωσε για μια μεγαλειώδη καριέρα ήταν εντυπωσιακές, συνεχίζοντας να το παλεύει συμμετέχοντας σε κάποιες αξιόλογες παραγωγές, αλλά αρκετά σύντομα θα αρχίσει να ξεπέφτει, κάνοντας άστοχες επιλογές και κοιτώντας μόνο τις καλές αμοιβές.

Ο Άντι Γκαρσία, που σήμερα (12/04) γίνεται 70 χρόνων, αποτελεί ακόμη μία περίπτωση ηθοποιού, που θα μπορούσε να φτάσει στην κορυφή της αμερικάνικης κινηματογραφικής βιομηχανίας, αλλά αρκέστηκε στην πλουσιοπάροχη «χρυσή μετριότητα» και στον στιγμιαίο χαρακτηρισμό του ως «σεξ σύμβολο». Ίσως και κάτι που οφείλεται στην καταγωγή του, τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, την εμμονή του για μια «θριαμβευτική» επιστροφή στην Κούβα, με τα μεγαλεία ενός μέλους της αριστοκρατικής τάξης στη χώρα που γεννήθηκε.

Από τον παράδεισο στα σκοτάδια

Ο Αντρέ Αρτούρο Γκαρσία Μενέντεζ, όπως ήταν το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 12 Απριλίου του 1956 στην Αβάνα, από γονείς πλούσιους – ο πατέρας του, μεγαλοδικηγόρος και κάτοχος τεράστιας φυτείας αβοκάντο και η μητέρα του, καθηγήτρια αγγλικών – και θα αναγκαστεί να διαφύγει από την Κούβα το 1961, μετά την ανατροπή του δικτάτορα Μπατίστα, ακολουθώντας την οικογένειά του στο Μαϊάμι.

Από τα πλούτη, τις υπέροχες ανέμελες μέρες στην Κούβα και στο παραδεισένιο αγρόκτημα, με θέα τη θάλασσα, θα βρεθεί με την οικογένειά του σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, με περιουσία 300 δολαρίων και ένα κουτί πούρα. Η οικογένειά του έπρεπε να ξεκινήσει από το μηδέν, όπως πολλοί πατριώτες του, που εκείνη την εποχή εγκατέλειψαν κακήν κακώς την Κούβα.

Από το παρκέ στα πλατό

Μετά από κάποια χρόνια, η οικογένειά του κατάφερε να ιδρύσει μία πετυχημένη εταιρεία αρωμάτων, με τον νεαρό Άντι, αφού τέλειωσε το Λύκειο στο Μαϊάμι Μπιτς, δίπλα στον Μίκι Ρουρκ, είδε το μέλλον του στο μπάσκετ, παρότι μόλις 1,78 ύψος, παίζοντας στην ομάδα του κολεγίου του.

Θα αρρωστήσει, όμως, σοβαρά από μονοπυρήνωση, κάτι που έκοψε τα όνειρά του και τον έστρεψε προς την υποκριτική. Θα σπουδάσει ηθοποιία στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα και αμέσως μετά θα φύγει για το Χόλιγουντ, αρχίζοντας να παίζει σε μικρούς ρόλους και ζώντας πολύ φτωχικά.

Ανάμεσα σε Κόστνερ και Κόνερι

Η τύχη όμως χτύπησε την πόρτα του άμεσα, κάνοντας το ντεμπούτο του σε ένα επεισόδιο της δημοφιλούς αμερικάνικης σειράς «Hill Street Blues», που του έδωσε τον πρώτο κινηματογραφικό του ρόλο στο καλογυρισμένο αστυνομικό θρίλερ του Χαλ Άσμπι και σενάριο Όλιβερ Στόουν, «Οχτώ Εκατομμύρια Τρόποι να Πεθάνεις», παίζοντας δίπλα στον Τζεφ Μπρίτζες.

Εκεί τον είδε ο Μπράιαν Ντε Πάλμα και του άνοιξε τον δρόμο για να εκτοξεύσει το όνομά του στο Χόλιγουντ. Θα τον βάλει ανάμεσα στον Κέβιν Κόστνερ και Σον Κόνερι, στην υπέροχη αστυνομική περιπέτεια «Οι Αδιάφθοροι» (1987), μία τεράστια επιτυχία, βασισμένη στην ιστορία για τη σύλληψη του Αλ Καπόνε, τον οποίο υποδύθηκε αξιομνημόνευτα ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο.

Ο Κόπολα και ο «Νονός»

Δύο χρόνια μετά συμπρωταγωνίστησε, στο ατμοσφαιρικό αστυνομικό θρίλερ «Καυτή Βροχή», δίπλα στον Μάικλ Ντάγκλας, που γύρισε ο Ρίντλεϊ Σκοτ, στην Ιαπωνία, ένα εντυπωσιακό φιλμ, στο οποίο έκανε ακόμη μία εξαίρετη ερμηνεία ο Γκαρσία. Αλλά η τύχη του φαίνεται ότι δεν έχει τελειωμό, όταν ο τρομερός Φράνσις Φορντ Κόπολα τον επέλεξε για τον κύριο ρόλο, δίπλα στον Αλ Πατσίνο, στο τρίτο μέρος του «Νονού».

Έναν περιζήτητο ρόλο, που κυνήγησαν πολλοί καταξιωμένοι ηθοποιοί – ανάμεσά τους και ο ανιψιός του Κόπολα Νίκολας Κέιτζ – και τελικά κατέληξε στον Γκαρσία. Υποδυόμενος έξοχα τον ρόλο του θερμοκέφαλου ανιψιού του «Νονού», Βίνσεντ Μαντσίνι, ο Γκαρσία έφτασε μέχρι και τις υποψηφιότητες για Όσκαρ, εκείνο του Β’ Ρόλου, ενώ χαρακτηρίστηκε ένας από τους πλέον «καυτούς» ηθοποιούς του αμερικάνικου σινεμά.

Τον επόμενο χρόνο, πρωταγωνίστησε, μαζί με τον Ρίτσαρντ Γκιρ, στο αστυνομικό θρίλερ του ανερχόμενου Μάικλ Φίγκις «Βρώμικες Υποθέσεις», κρατώντας στιβαρά τον ρόλο του καθαρού αστυνομικού που διώκει τον διεφθαρμένο, σατανικό, συνεργάτη του – από τις καλύτερες ερμηνείες για τον Ρίτσαρντ Γκιρ.

Θα ακολουθήσουν ακόμη ορισμένα αξιόλογα φιλμ, όπως τα «Ήρωας Κατά Λάθος», του Στίβεν Φρίαρς, «Τζένιφερ 8» του Μπρους Ρόμπινσον και «Οι Ωραίοι Δεν Πεθαίνουν στο Ντένβερ». Ωστόσο, η ταινία που ξεχωρίζει, κυρίως για την ερμηνεία του, είναι το ρομαντικό δράμα «Όταν Ένας Άντρας Αγαπάει Μια Γυναίκα», έχοντας στο πλευρό του την Μεγκ Ράιαν. Ένα μελόδραμα, που θα του δώσει την ευκαιρία να δείξει ότι η ερμηνευτική γκάμα του Γκαρσία, μπορεί να ανοίξει σε περισσότερους ρόλους πέρα από αστυνομικά ή γκανγκστερικά φιλμ.

Στα τέλη της δεκαετίας του ‘90, άρχισε να χάνει την αίγλη του, παίζοντας σε αδιάφορες ταινίες, κάτι που θα ανατρέψει, προσωρινά, με τη συμμετοχή του στις επιτυχίες των ταινιών «Η Συμμορία των Δώδεκα» και στη συνέχεια των… δεκατριών, υποδυόμενος τον σκληρό ιδιοκτήτη καζίνο στο Λας Βέγκας, σε σκηνοθεσία του ικανότατου Στίβεν Σόντερμπεργκ και μπαίνοντας, έστω και ως ο «κακός», στην παρέα ενός ζηλευτού καστ πρωταγωνιστών: Τζορτζ Κλούνεϊ, Μπραντ Πιτ, Τζούλια Ρόμπερτς, Ματ Ντέιμον, Κάθριν Ζέτα Τζόουνς, Βενσάν Κασέλ, ακόμη και τους θρυλικούς Έλιοτ Γκουλντ και Άλμπερτ Φίνεϊ.

Αυτό ήταν, όμως και το άτυπο πρόωρο φινάλε της καριέρας του, καθώς στη συνέχεια, αφού μπήκε χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία και στη σκηνοθεσία, με τρεις μέτριες παραγωγές, συνέχισε να παίζει σε ευτελείς ταινίες, ως ένας ακόμη ηθοποιός της σειράς. Μάλιστα, ο Guardian έγραψε χαρακτηριστικά: «Έχει όλη την καυτή λατινική δύναμη, τη σκοτεινή και επικίνδυνη εμφάνιση. Γιατί δεν έγινε ο επόμενος Ντε Νίρο ή Πατσίνο;»

Καθολικός, πιστός σύζυγος και Αμερικάνος

Ο Άντι Γκαρσία, πιστός καθολικός, παντρεμένος από το 1982 την Μαρία Βικτόρια Λορίδο, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά, απέφευγε να συμμετάσχει σε ερωτικές σκηνές, παρότι αυτές θα ανέβαζαν τις μετοχές του στο σταρ σύστεμ, ως σεβασμό στο στεφάνι του, όπως έλεγε.

Όμως, ο Γκαρσία πρωταγωνίστησε με δηλώσεις του και στην εκστρατεία εναντίον του κουβανικού καθεστώτος και του Κάστρο, κάτι που τον έφερε σε αντιπαράθεση και με τον Αντόνιο Μπαντέρας, που είπε γι’ αυτόν «ότι δεν θέλει να είναι μετανάστης, αλλά Αμερικάνος». Πάντως, μετά από παρεμβάσεις τρίτων, ο Ισπανός σταρ ζήτησε συγγνώμη και εξέφρασε την εκτίμησή του στο πρόσωπο και την κινηματογραφική αξία του Γκαρσία.

Συμπληρώνοντας τα 70 του χρόνια, ο Γκαρσία φαίνεται πλέον να έχει εγκαταλείψει το όνειρο για μία δυνατή επιστροφή, με έναν ξεχωριστό ρόλο, κάτι που να θυμίζει κάτι από τη λάμψη της δεκαετίας του ‘80, αρκούμενος σε τυπικές συμμετοχές, σε ανόητα φιλμάκια, όπως αρκετοί συνάδελφοί του, εξασφαλίζοντας απλώς το παντεσπάνι του…