«Πήρα αγάπη από τη μητέρα μου, αλλιώς θα είχα καταλήξει σε κάποιο πεζοδρόμιο. Για τα αγόρια, ο πατέρας είναι εξαιρετικά σημαντικός. Η μητέρα είναι η φωλιά, αλλά ο πατέρας είναι το σύμβολο. Ο πατέρας μου είχε μια περίεργη ζωή, ήταν καλλιτέχνης και έλειπε πολλά χρόνια στο εξωτερικό. Δεν μπορούσε να προσφέρει αγάπη, γιατί δεν είχε λάβει», είπε ο Χάρης Χριστόπουλος.

«Συνειδητοποίησα αυτό το γεγονός όταν ήμουν 25, και ήταν μια απελευθέρωση για μένα, καθώς καταφέραμε να τα συζητήσουμε όλα και μου ζήτησε συγγνώμη. Τώρα ο πατέρας μου είναι σαν το παιδί μου και η μητέρα μου το κοριτσάκι μου. Εγώ τους φροντίζω, τους κάνω δώρα, τους συνοδεύω στους γιατρούς, αυτό είναι το φυσικό. Γίνεσαι ο προστάτης τους», τόνισε ο φωτογράφος, συγκινημένος. «Θυμάμαι το ’87, ήμουν στη Γκάνα για φωτογράφηση με Αμερικανίδες μοντέλα και περνούσαμε από χωριά με τρομακτικές εικόνες. Είδα μια γυναίκα κάτω από ένα δέντρο, σχεδόν σκελετωμένη, με πέντε παιδιά γύρω της, και οι μύγες τα έτρωγαν… αναρωτήθηκα τι είναι αυτό; Δώστε μου κάτι για να τους βοηθήσω, γιατί αυτό δεν είναι ζωή. Παιδιά σκελετωμένα, σαν ψοφίμια», περιέγραψε με βαθιά συγκίνηση ο Χάρης Χριστόπουλος.

«Ο πατέρας δεν υπάρχει, απλώς πίνουν μπαταρίες ή οινόπνευμα ή βενζίνη. Τι παιδιά είναι αυτά; Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν σωτηρία, δεν υπάρχει λύτρωση. Είναι σκληρό να το λέω, αλλά καλύτερα να μην υπήρχαν. Η μισή Αφρική είναι έτσι», κατέληξε με δάκρυα στα μάτια.