Μπορεί μετακατοχικά η οικονομικά κατεστραμμένη και με διαλυμένες τις περισσότερες συγκοινωνιακές υποδομές της Ελλάδα, να μη διαθέτει Μετρό, σύγχρονο αεροδρόμιο, ενώ το οδικό της δίχτυο βρίσκεται σε άθλια κατάσταση, αλλά οι “αρμόδιοι” της εποχής διαρρέουν ότι σύντομα η χώρα θα αποκτήσει το τελειότερο των επικουρικών μέσων συγκοινωνίας : Το αεροταξί...
Έτσι, το φθινόπωρο του 1954 δημοσιεύματα εφημερίδων αναφέρουν ότι πρόκειται να προμηθευτούμε μικρά δικηνητήρια πενταθέσια αεροπλάνα (τέσσερις επιβάτες και ο πιλότος) που πετούν με μέση ωριαία ταχύτητα 250 χιλιομέτρων, τα οποία φιλοδοξείτε να υποκαταστήσουν σε απομακρυσμένες περιοχές την απουσία αεροπλάνου. Αναφέρει χαρακτηριστικά το ρεπορτάζ : “Π.χ ένας Πατρινός που θέλει να φτάσει το ταχύτερον εις την Θεσσαλονίκην, είναι υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσει μέχρι των Αθηνών λεωφορείο, ή σιδηρόδρομον, ή αγοραίο αυτοκίνητον. Ένας κάτοικος της Φλωρίνης ή της Καστοριάς, που θέλει να έλθει εις τα Αθήνας το ταχύτερον, οφείλει επίσης να φθάσει στη Θεσσαλονίκη με άλλον συγκοινωνιακόν μέσον δια να επιβιβασθεί στο αεροπλάνο”.
Μπορεί ο τίτλος “αεροταξί” να είναι εντυπωσιακός, αλλά στη πραγματικότητα αναφερόμαστε σε αμφίβια υδροπλάνα με δυνατότητα προσθαλάσσωσης, αλλά φθηνότερου κόστους μεταφοράς από αυτοκίνητο :“Μόνο 4 δρχ. το χιλιόμετρο θα πληρώνεται το ταξίδι με αεροταξί. Με αυτοκίνητο κοστίζει 2,50, αλλά οι αποστάσεις δια πτήσεων που γίνονται πάντα κατ’ ευθείαν γραμμήν είναι πολύ μικρότεραι των οδικών”.
Μπορεί αυτό το σχέδιο των “αμφίβιων αεροταξί” να ναυαγεί και να επανέρχεται ανά δεκαετίες ως ιδέα, αλλά είναι λιγότερο γνωστό ότι ελληνικό νησί όχι μόνο είχε προπολεμικά υδροπλάνα, αλλά αυτά έκαναν δρομολόγια προς Ευρώπη και Μέση Ανατολή. Μιλάμε φυσικά για το πανέμορφο νησί της Ρόδου που προπολεμικά βρίσκεται υπό Ιταλική κατοχή.
Έτσι, από τα μέσα της δεκαετίας του 20 γίνονται δρομολόγια με υδροπλάνα της Imperial Airways με στάσεις σε Λονδίνο, Παρίσι, Μπρίντιζι, Αθήνα, Λεμεμσό, Παλαιστίνη, Βαγδάτη, Μπάσρα του Ιράκ και τελικό προορισμό το Καράτσι στο Πακιστάν. Στη Ρόδο τα υδροπλάνα σταθμεύουν στο λιμάνι του Μανδρακίου. Αυτά βέβαια μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όπου οι πτήσεις με υδροπλάνα καταργούνται, ενώ στο νησί δημιουργείται στρατιωτικό αεροδρόμιο Μαριτσών που χρησιμοποιείται από Ιταλούς και Γερμανούς, βομβαρδίζεται από τους Συμμάχους, ενώ μετατρέπεται σε πολιτικό αεροδρόμιο μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα. Αντίστοιχη προσπάθεια δημιουργία αερολιμένα για υδροπλάνα γίνεται το 1925 στο φαληρικό δέλτα χωρίς όμως συνέχεια.
Ειδήσεις σήμερα
Κιβωτός του Κόσμου: Κλίμα τρόμου κρατά κλειστά τα στόματα των παιδιών
Ιταλία: Νέο κύμα κακοκαιρίας σαρώνει τη Σικελία και την ευρύτερη περιοχή της Μεσίνα
