Το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι δίνεται στις γυναίκες μόλις το 1952, αλλά η μη γρήγορη σύνταξη των εκλογικών καταλόγων τις εμποδίζει να συμμετάσχουν στις εκλογές που γίνονται το φθινόπωρο του ίδιου έτους. Όμως, στις 18 Ιανουαρίου 1953 όπου γίνονται  επαναληπτικές εκλογές στη Θεσσαλονίκη, οι εκλογικοί κατάλογοι είναι ήδη έτοιμοι και μαζί τους οι πρώτες γυναικείες υποψηφιότητες :της Βιργινίας Ζάννα από το κόμμα των Φιλελευθέρων και της δικηγόρου Ελένης Σκούρα από τον Ελληνικό Συναγερμό.

Και οι δύο πηγαίνουν πολύ καλά και μάλιστα παρότι σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση η αποχή φτάνει στο 32%, η Σκούρα κατακτά την πρώτη βουλευτική έδρα στη χώρα μας με 47.132 σταυρούς  αφήνοντας πίσω της τον τότε πρόεδρο της ΕΔΑ Ιωάννη Πασαλίδη. Το γεγονός αυτό, εκτός από πολιτικό, προκαλεί και …γλωσσολογικό ενδιαφέρον μια και τίθεται  θέμα για το πώς θα είναι σωστό να ονομάζονται οι βουλευτίνες. Στην  ερώτηση του βουλευτή Πλατή για το αν θα πρέπει να καθιερωθεί για τις γυναίκες η λέξη «βουλευτίς» (με ι) ο πρόεδρος της  βουλής απαντά :«Τούτον είναι έργον των λογίων και της Ακαδημίας αλλά κυρίως του λαού. Επί του παρόντος αυτόν τον όρον ευρήκα ως δοκιμώτερον», ενώ σε πρόταση άλλου βουλευτή να ονομάζεται «η βουλευτής» (με ή), ο πρόεδρος απαντά:«Επιθυμείτε κύριε συνάδελφε και γλωσσολογικήν ισοτιμίαν;».

Στην πρώτη ομιλία της στη βουλή αναφέρει ότι “Θα προσπαθήσω να πράξω παν το δυνατόν διά να φανώ ανταξία της εμπιστοσύνης των ψηφοφόρων μου, τους οποίους θερμώς ευχαριστώ. Γνωρίζω ότι ως πρώτη και μοναδική γυναίκα εις την Βουλήν έχω μεγάλας ευθύνας και πολλά καθήκοντα. Είναι πολλά εκείνα που πρέπει να πράξωμεν υπέρ των Ελληνίδων, ιδίως εις τον τομέα της κοινωνικής μερίμνης”. Πράγματι η Ελένη Σκούρα έχει μια αξιοπρεπή κοινοβουλευτική και πολιτική διαδρομή, κάτι που όμως δεν την βοηθά στα τελευταία χρόνια της ζωής της.

Ζει πάμπτωχη και χωρίς σύνταξη και χρειάζεται να πουλήσει όλα τα βραβεία και μετάλλια της ώστε να μπει το 1991 στο Χαρίσειο Γηροκομείο, στο οποίο και αποβιώνει ένα μήνα μετά την είσοδό της…