Ο εκλεκτός του Τσάβες και αγαπημένο παιδί των αριστερών απολυταρχικών καθεστώτων, είχε καταδικάσει τον λαό της Βενεζουέλας στη φτώχεια, στην ανέχεια και τον φόβο, κάτι που εξηγεί τους πανηγυρισμούς εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών στους δρόμους του Καράκας.

Η παγκόσμια δημοκρατική κοινότητα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων όπως η Ρωσία, είχε στηλιτεύσει επανειλημμένως το καθεστώς Μαδούρο, ενώ αποκορύφωμα της διεθνούς κατακραυγής ήταν η απονομή του Νόμπελ Ειρήνης στην επικεφαλής της αντιπολίτευσης Μαρία Κορίνα Ματσάδο. Αποτελεί, λοιπόν, το λιγότερο υποκρισία η στάση της ελληνικής αντιπολίτευσης που δεν βρήκε ούτε μία λέξη για να καταγγείλει τη διεφθαρμένη κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Δεν αποτελεί όμως καθόλου έκπληξη, ειδικά για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον μέχρι πρότινος πρόεδρό του, Αλέξη Τσίπρα, αφού είναι γνωστοί οι δεσμοί που είχε με το καθεστώς Μαδούρο.

Σε κάθε περίπτωση η ελληνική κυβέρνηση ανέδειξε αυτό στο οποίο εστίασαν και όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες, δηλαδή στην καταπιεστική και βίαιη διακυβέρνηση του δικτάτορα Μαδούρο, χωρίς να παραλείψει να αναφερθεί και στα ζητήματα νομιμότητας που τίθενται. Οπως ορθά επισημάνθηκε, όλα αυτά θα αξιολογηθούν στον κατάλληλο χρόνο και με απολύτως θεσμικό τρόπο στα αρμόδια όργανα όπως στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Αυτό που τώρα επείγει για τον λαό της Βενεζουέλας είναι η ομαλή μετάβαση σε μια κυβέρνηση που θα έχει δημοκρατική νομιμοποίηση.