Η μητέρα, που εργαζόταν στο ίδιο εργοστάσιο και άλλαζε βάρδιες με την κόρη της ώστε η Έλενα να είναι κοντά στο παιδί της, περιέγραψε τον πόνο και την οργή της στο Star.

«Έλεγα πάντα να αφήσω εγώ τα κόκαλά μου στη Βιολάντα, όχι το παιδί μου. Δούλευε νύχτα για να είναι κοντά στο παιδί της, και εγώ ήμουν εκεί συνεχώς. Να πεθάνω εγώ, όχι να θάψω την κόρη μου», ανέφερε με τρεμάμενη φωνή.

Η μητέρα τόνισε ότι η έλλειψη συντήρησης ήταν εμφανής εδώ και χρόνια: «Ήταν ένας άγγελος, αλλά δεν είχε τύχη. Είκοσι χρόνια δεν συντηρούσαν το κτίριο. Τους λέγαμε ότι μύριζε αέριο, αλλά δεν έκαναν τίποτα».

Στο ίδιο εργοστάσιο είχε εργαστεί παλαιότερα και η αδελφή της Έλενας, η οποία όμως είχε φύγει για άλλη δουλειά. Μιλώντας στο Star, σημείωσε πως η οργή της οικογένειας ξεπερνά τον πόνο τους: «Δούλευε για να στηρίξει την οικογένειά της και το παιδί της. Την ημέρα της έκρηξης είχε πάει στην εκδήλωση για την κοπή της πίτας και μετά επέστρεψε στη δουλειά. Κατά τις 04:00 έγινε η έκρηξη, αλλά πριν καιγόταν μέσα επί είκοσι λεπτά. Πιθανότατα υπήρχε διαρροή αερίου, μύριζε, αλλά οι υπεύθυνοι δεν έκαναν τίποτα».

Η αδελφή της προσέθεσε ότι οι βάρδιες γίνονταν με ελάχιστο προσωπικό, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενες πολλές φορές να μην προλαβαίνουν ούτε να πιουν νερό, προκειμένου να ανταπεξέλθουν στον όγκο της δουλειάς. «Χάθηκε άδικα η αδελφή μου. Ποιος θα την αναπληρώσει;», κατέληξε.