Η Ουκρανία έχει επανειλημμένα τονίσει την ανάγκη ενίσχυσης της ικανότητάς της να στοχεύει ρωσικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις και ενεργειακές υποδομές με όπλα μεγάλου βεληνεκούς, με στόχο την αύξηση του οικονομικού κόστους του πολέμου της Μόσχας, ενισχύοντας παράλληλα το δικό της δίκτυο αεράμυνας έναντι των ρωσικών επιθέσεων στις υποδομές ηλεκτρικής ενέργειας της Ουκρανίας.

Θα μπορούσε λοιπόν το Project Nightfall να είναι η απάντηση; Σε αντίθεση με τους πυραύλους Kρουζ όπως το Flamingo, οι οποίοι τροφοδοτούνται με κινητήρα τζετ και πετούν σε σχετικά επίπεδη τροχιά, οι βαλλιστικοί πύραυλοι εκτοξεύονται ψηλά στην ατμόσφαιρα πριν πλήξουν τον στόχο τους.

Καθοδηγούνται μόνο κατά τα αρχικά στάδια της εκτόξευσης, επομένως μπορεί να είναι λιγότερο ακριβή από τους πυραύλους Kρουζ, αλλά έχουν το πλεονέκτημα ότι φτάνουν σε απίστευτα υψηλές ταχύτητες – μερικές φορές πάνω από 3.200 χιλιόμετρα την ώρα, καθώς πλησιάζουν τους στόχους τους.

Ως εκ τούτου, είναι πιο δύσκολο να αναχαιτιστούν, αφού  μόνο τα πιο προηγμένα συστήματα αεράμυνας είναι ικανά να τα καταρρίψουν, με το αμερικανικής κατασκευής σύστημα Patriot να είναι ένα από αυτά.

Οι μόνοι βαλλιστικοί πύραυλοι που η Ουκρανία έχει επιχειρησιακά χρησιμοποιήσει κατά τη διάρκεια της πλήρους κλίμακας εισβολής είναι οι ATACMS που παρέχονται από τις ΗΠΑ, οι οποίοι μπορούν να πετάξουν ως και 300 χιλιόμετρα.

Ωστόσο, οι προμήθειες όπλων που κατασκευάζονται στις ΗΠΑ παρουσιάζουν ολοένα και μεγαλύτερη έλλειψη. Η τελευταία αναφερόμενη χρήση των ATACMS ήταν τον Νοέμβριο του 2025.

Oλα αυτά αντικατοπτρίζουν μια κίνηση των Δυτικών συμμάχων να απομακρυνθούν από τη χρήση αμερικανικού εξοπλισμού, καθώς οι ΗΠΑ έχουν γίνει ένας πολύ αναξιόπιστος σύμμαχος.