Μάτι, η σύγχρονη ελληνική Πομπηία
Οι σκηνές που περιγράφουν αποκαλύπτουν το τοπίο της σύγχρονης ελληνικής Πομπηίας. Καμένα κορμιά, σφιχταγκαλιασμένα, ακινητοποιημένα για πάντα στην ύστατη στιγμή τους. .
Οι σκηνές που περιγράφουν αποκαλύπτουν το τοπίο της σύγχρονης ελληνικής Πομπηίας. Καμένα κορμιά, σφιχταγκαλιασμένα, ακινητοποιημένα για πάντα στην ύστατη στιγμή τους. .
Πολύ μελάνι χύθηκε τις τελευταίες ημέρες για την εγκατάλειψη του Τατοΐου. Αν εξαιρέσουμε τα τελευταία χρόνια που κάτι άρχισε σοβαρά να κινείται, οι προηγούμενες δεκαετίες ήταν γεμάτες από χαμένες ευκαιρίες. .
Στο δρόμο προς τις εκλογές θα ακούσουμε πολλά. Υποσχέσεις, ανέξοδες ρητορείες, ψέματα, αλλά και αλήθειες. Θα τεθούν ουσιαστικά διλήμματα που έχουν να κάνουν με την πορεία της χώρας και με τα πεδία μάχης της καθημερινότητας, που είναι η οικονομία, η Yγεία, η Παιδεία, η αγορά εργασίας. Υπάρχει, όμως, ένα θέμα εξίσου σημαντικό για το δημοκρατικό σύστημα της χώρας μας, που δεν είναι άλλο από τη δυνατότητα συμμετοχής στις εκλογές εγκληματικών οργανώσεων που φέρουν το μανδύα του κόμματος..
Οι απορίες των παρουσιαστών στην τηλεόραση που κάλυπταν με ζωντανές συνδέσεις την κηδεία του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου ήταν ειλικρινείς. .
Πολλές φορές μνημονεύσαμε τον τελευταίο καιρό τη συμβολή της Μελίνας Μερκούρη στην υπόθεση των Γλυπτών του Παρθενώνα..
Ηταν αναμενόμενο ότι ο θάνατος του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου, που κλείνει και συμβολικά μια εποχή που είχε ήδη παρέλθει με την κατάργηση της βασιλείας, θα πυροδοτούσε υπερβολικές αντιδράσεις ένθεν και κείθεν. Από τους απείρου κάλλους χαρακτηρισμούς περί μεγαλειοτάτου και όνειρα για διαδόχους του στέμματος μέχρι τις αδιανόητες για πολιτισμένο κράτος υβριστικές αναφορές και προσβολές. Ανάμεσα στα δύο αυτά στρατόπεδα βρίσκεται η Ιστορία, πρωταγωνιστικό ρόλο στην οποία έπαιξαν ο εκλιπών και ο θεσμός της μοναρχίας που εκπροσωπούσε..
Αυτή η χώρα δεν γεννήθηκε χθες. Το σύγχρονο νεοελληνικό κράτος μετρά πολλές ζωές, που δεν εξαντλούνται στα χρονικά χαρακώματα που θέτουμε ανάλογα με την ηλικία και τις προσωπικές μας μνήμες. .
Η συζήτηση στο φιλικό σπίτι γρήγορα στράφηκε στις σπουδές των παιδιών και στο άγχος αν θα μπορέσουν να βρουν δουλειά. .
Δεν είναι η πρώτη δημοσιογράφος που περνά στην απέναντι όχθη. Αν μετρούσαμε τους εκπροσώπους Τύπου κομμάτων ή τους κυβερνητικούς εκπροσώπους, θα βρίσκαμε εύκολα καμιά δεκαπενταριά ονόματα. Από τον Παναγιώτη Λαμπρία και τον Θοδωρή Ρουσόπουλο μέχρι τον Παντελή Καψή, τον Τέρενς Κουίκ ή την Αριστοτελία Πελώνη. Αν προσθέταμε και εκείνους που αναμετρήθηκαν με την πολιτική ως βουλευτές ή υπουργοί, η λίστα θα ήταν ατελείωτη. Οπότε, το κλασικό απόφθεγμα «η δημοσιογραφία οδηγεί παντού, αρκεί να την εγκαταλείψεις γρήγορα» απλώς επιβεβαιώνεται με την περίπτωση της Πόπης Τσαπανίδου.
Παρόλο που επιστημονικά όλα έχουν μια λογική εξήγηση, η αλήθεια είναι πως αισθανόμαστε σαν να ζούμε τη μέρα της μαρμότας. Η αύξηση των κρουσμάτων κορονοϊού, η παγκόσμια ανησυχία για τη νέα παραλλαγή, η επέλαση των ιώσεων, η αδρανοποίηση του ανοσοποιητικού μας και οι εκ νέου συζητήσεις για τη χρήση μάσκας στα σχολεία και σε εσωτερικούς χώρους επέστρεψαν με δύναμη στην καθημερινότητά μας. Πριν μας (τους) πιάσει πανικός, ας κάνουμε ένα βήμα πίσω και ας σκεφτούμε με ψυχραιμία..
Κάνε εγγραφή στο newsletter μας, για να μαθαίνεις πρώτος όλα τα νέα και εξελίξεις!