Το «ελληνικό όνειρο» για δεκαετίες είχε ως βασικό στόχο το να βάλουμε «το δικό μας κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας», όπως έλεγε και η κλισέ ατάκα που εξέφραζε τις οικογένειες της μεσαίας τάξης. Και η αλήθεια είναι πως κατά τη διάρκεια των δεκαετιών από το 1950 έως το 2000 η ιδιοκατοίκηση εκτοξεύθηκε σχεδόν έως το 85%, που ήταν και από τα υψηλότερα στην Ευρώπη. Αυτή τη στιγμή το ποσοστό έχει μειωθεί στο 68%.

Η πρώτη άνοδος τιμών συνέβη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, που οδήγησε και στη «φούσκα» των ακινήτων, η οποία έσκασε μετά τη χρεοκοπία και την υπαγωγή της χώρας στα Μνημόνια. Βέβαια, αξίζει να θυμηθούμε ότι εκείνα τα χρόνια, παρά την άνοδο των τιμών, οι τράπεζες έδιναν απλόχερα χορηγήσεις στο 100% της εμπορικής αξίας των ακινήτων, κάτι που οδήγησε και στην αλματώδη αύξηση των «κόκκινων» δανείων.

ΚΑΤΑ την περίοδο των Μνημονίων οι τιμές κατέρρευσαν. Και από το 2020 έως σήμερα το ράλι τιμών είναι πρωτοφανές και εντυπωσιακό τόσο στις τιμές πώλησης όσο και στα ενοίκια. Ετσι, πλέον από τη μία πλευρά φαντάζει άπιαστο όνειρο για κάποιο νέο ζευγάρι να αποκτήσει δικό του σπίτι, ενώ η ενοικίαση ακόμα και μιας γκαρσονιέρας για έναν νέο άνθρωπο αποτελεί εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.

ΣΥΜΦΩΝΑ με τη μελέτη του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών, ο Ελληνας πολίτης πρέπει να ξοδέψει το 70,2% του μέσου μισθού για να νοικιάσει ένα δυάρι και το 93,6% για ένα τριάρι. Προφανώς και οι τιμές είναι πιο χαμηλές από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, αλλά πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι και οι μισθοί είναι πολύ πιο χαμηλοί από ό,τι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

ΑΞΙΖΕΙ παράλληλα να σημειώσουμε πως υπάρχει όργιο φοροδιαφυγής, καθώς σύμφωνα με τα επίσημα δηλωθέντα στοιχεία το μέσο ενοίκιο στη χώρα είναι 250 ευρώ, ενώ στην πραγματικότητα βρίσκεται, τουλάχιστον, τρεις φορές πάνω.

ΠΟΥ οφείλεται η εκτόξευση των τιμών; Στο γεγονός ότι περισσότερο από 250.000 διαμερίσματα έχουν γίνει Airbnb και, συγχρόνως, η Ελλάδα έχει γίνει επενδυτικός προορισμός ακινήτων για τους ξένους, ενώ υπάρχει άγνωστος αριθμός κλειστών σπιτιών. Η κυβέρνηση έχει λάβει σημαντικά μέτρα όπως η επιστροφή ενός ενοικίου, το πρόγραμμα «Σπίτι μου», τα επιδοτούμενα προγράμματα ανακαίνισης και τους περιορισμούς νέων αδειών στο κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Δυστυχώς, όμως, δεν αρκούν. Χρειάζονται και νέα μέτρα, που θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν αυστηρότερους περιορισμούς για Airbnb, ίσως και την επανίδρυση του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, μέσα από τον οποίο εκατομμύρια πολίτες απέκτησαν κατοικία στο παρελθόν.