Γιατί τα κόμματα της αντιπολίτευσης πέφτουν τόσο εύκολα θύματα της προπαγάνδας της Αγκυρας; Αγνοούν στοιχειώδεις διατάξεις του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας;
Ή μήπως πέφτουν θύματα της πολιτικής βουλιμίας τους για μια ήττα του Μητσοτάκη και… δεν πειράζει το ότι μια ενδεχόμενη ήττα πρώτα από όλα είναι ήττα της χώρας και δευτερευόντως ήττα του Μητσοτάκη;
Ολα γύρω από την έρευνα και την πόντιση του καλωδίου είναι πλέον λίγο-πολύ γνωστά. Ο,τι κι αν γράφει η γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία, αλλά και την Αίγυπτο. Το λένε όλοι οι διπλωμάτες και οι σοβαροί διεθνείς αναλυτές: Καμία ρηματική διακοίνωση δεν παράγει έννομα συμφέροντα και δεν επαναδιατυπώνει τα κυριαρχικά δικαιώματα μιας χώρας. Καμία και πουθενά. Λένε όμως και κάτι ακόμα: Δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν -κι ούτε είναι όπως λένε οι πληροφορίες- η Γαλλία να έγραφε κάτι, αγνοώντας τη ρητή ελληνική θέση «δεν ζητάμε άδεια από την Τουρκία».
Αυτά μπορεί να είναι λογικά και αντικειμενικά, αλλά δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην πως μπορεί να τα αποδεχθεί ένας που δεν ήξερε ότι η θάλασσα έχει σύνορα κι ούτε τη διαφορά ενός καλωδίου ηλεκτρικής και τηλεπικοινωνιακής διασύνδεσης. Ούτε ο Ν. Ανδρουλάκης που περιτριγυρίζεται από Πουαρό της διπλωματίας και επίδοξους ντετέκτιβ να εξιχνιάσουν το «έγκλημα» της κυβέρνησης. Οι ψεκασμένοι και οι «επαγγελματίες πατριώτες» είναι μια άλλη κατηγορία από μόνοι τους και εκτός συναγωνισμού. Οπως και οι εντελώς απέναντί τους, που τους πιάνει μια αχαλίνωτη χαρά όταν «νικάνε» η Τουρκία και η διεθνής αλληλεγγύη των λαών.
Κι όλοι μαζί έχουν μια εντυπωσιακή άνεση να πιστεύουν ό,τι λέει η Τουρκία και όχι η νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας. «Εφαγαν» π.χ. με άνεση τον όψιμο καθησυχασμό του Χ. Φιντάν, ο οποίος καταφανώς απευθυνόταν στο εσωτερικό της χώρας του, που βρίσκεται σε αναβρασμό, οδηγούμενοι σε μια θεμελιώδη αντίφαση. Αν όντως πιστεύουν ή νομίζουν πως η ενημέρωση από τη Γαλλία παράγει έννομο αποτέλεσμα και νομιμοποιεί τις τουρκικές διεκδικήσεις και αιτιάσεις για την επήρεια των νησιών και την υφαλοκρηπίδα τους, τι περισσότερο νομίζουν ότι θέλουν οι Τούρκοι; Απολύτως τίποτα. Αυτό φτάνει και περισσεύει να «νομιμοποιηθεί» το ανυπόστατο τουρκολιβυκό μνημόνιο κι αμέσως μετά να γίνει νόμος της γείτονος η «Γαλάζια Πατρίδα». Δηλαδή κάνουν κριτική με επιχειρηματολογία την επιχειρηματολογία και του τουρκικού αναθεωρητισμού! Τελικά τι τους νοιάζει περισσότερο; Να αποκρούσουν τον τουρκικό αναθεωρητισμό και να προασπίσουν τα ελληνικά κυριαρχικά συμφέροντα ή να χρεωθούν η χώρα, η κυβέρνηση και ο Κ. Μητσοτάκης προσωπικά μια ήττα, μιας και η μόνη «συγκροτημένη» πολιτική που έχουν είναι το «να πέσει ο Μητσοτάκης και μετά βλέπουμε»;
Δυστυχώς, όλη η δήθεν πατριωτική πολιτική του μεγαλύτερου μέρους της αντιπολίτευσης (δεξιά και αριστερά) στηρίζεται σε μια υπόθεση, και μάλιστα χωρίς κανένα έρεισμα στα γεγονότα και την πραγματικότητα. Οτι η κυβέρνηση στο πλαίσιο της μυστικής διπλωματίας που κάνει, είτε από πρόθεση είτε από ανικανότητα, είναι ενδοτική και επιρρεπής στην προδοσία. Και υποθέτουν ότι στα κλειστά δωμάτια των συζητήσεων παραχωρεί κυριαρχικά δικαιώματα, για να την …αφήσουν να ολοκληρώσει το καλώδιο…
Γεγονός που να δίνει υπόσταση και βάση σε αυτήν την υπόθεση δεν υπάρχει. Αντιθέτως, υπάρχουν πολλά γεγονότα, τα οποία επιβεβαιώνουν πως όσα έχουν γίνει απ’ αυτή την κυβέρνηση για τα εθνικά θέματα, την αμυντική θωράκιση, τη διπλωματική ενίσχυση και εκτόξευση της αποτρεπτικής της ισχύος της χώρας, δεν τα έχει κάνει ούτε στο 1/10 οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση δεξιά, ΠΑΣΟΚ ή αριστερή.
Ταυτοχρόνως, με την «πολιτική» των υποθέσεων και του ψυχανεμίσματος διχάζουν την κοινωνία, χαϊδεύουν ποταπά και χαμηλά ένστικτα «ελληναράδων» και σκορπούν παντού νέφη εθνικοπατριωτικού λαϊκισμού. Μπούμερανγκ…
ΑΙΧΜΗ
Η ΠΑΓΙΔΑ, Η ΘΟΛΟΥΡΑ ΚΑΙ Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ
Κάθε μέρα που περνάει και με το πολεμικό κλίμα που επικρατεί στις σχέσεις ΕΛΑΣ–ΠΑΣΟΚ και τούμπαλιν, εξ αντικειμένου ισχυροποιεί την αυτοδύναμη κυβέρνηση. Το φαινόμενο έκανε την εμφάνισή του πριν από μερικές εβδομάδες, όταν οι δημοσκοπήσεις για πρώτη φορά κατέγραψαν το παράδοξο για τα ελληνικά δεδομένα, το ποσοστό όσων προτιμούν αυτοδύναμες κυβερνήσεις να είναι αρκετά μεγαλύτερο από το ποσοστό όσων θέλουν κυβερνήσεις συνεργασίας (52% με 46%).
Η ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ, ανεξαρτήτως του τι λένε, είναι ηλίου φαεινότερον ότι η φιλοδοξία τους εξαντλείται στην κατάκτηση της δεύτερης θέσης. Το αποτέλεσμα είναι πως ακόμα κι εκείνο το τμήμα της κοινωνίας που θα ήθελε κυβέρνηση συνεργασίας -αν βγαίνουν, που δεν βγαίνουν τα νούμερα- ΕΛΑΣ, ΠΑΣΟΚ κι άλλων μικρότερων αριστερών κομμάτων, ξέρει ότι στο τραπέζι της πραγματικότητας δεν υπάρχει τέτοια εναλλακτική λύση. Εκ των πραγμάτων η έννοια της αυτοδυναμίας είναι ταυτισμένη μόνο με τη Ν.Δ. Το αν θα την πετύχει ή όχι είναι άλλο κεφάλαιο.
Κι εδώ βρίσκεται και η παγίδα στην οποία είναι εγκλωβισμένη σύσσωμη η αντιπολίτευση. Βλέπει τα μεγάλα ποσοστά δυσαρέσκειας για την ακρίβεια, το στεγαστικό και τα υγρά καύσιμα και νομίζει πως είναι «δικά της». Ομως μια πιο προσεκτική ματιά στα ποσοστά της δυσαρέσκειας (μερικές φορές πάνω από 70%) δείχνει την ανομοιογένεια, τον διαφορετικό προσανατολισμό και τις αλληλοσυγκρουόμενες ιδεολογίες που συνωστίζονται κάτω από τη στέγη της δυσαρέσκειας. Μεταξύ τους -και είναι φυσιολογικό-υπάρχουν και αρκετοί που έχουν ψηφίσει, αλλά και θα ψηφίσουν ξανά Ν.Δ. Είναι δυνατόν να μην υπάρχει δυσαρέσκεια με τόση ακρίβεια; Οχι βέβαια. Αλλά το επόμενο ερώτημα, που θα γίνεται όλο και πιο πιεστικό όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, είναι «και ποιος μπορεί να κυβερνήσει καλύτερα;»
Ούτε ο Α. Τσίπρας ούτε ο Ν. Ανδρουλάκης πλησιάζουν σε κυβερνησιμότητα τον Κ. Μητσοτάκη. Κι αυτό γιατί δεν πείθουν ούτε μπορούν να μετατρέψουν τη δυσαρέσκεια σε εμπιστοσύνη. Κι ούτε καταλαβαίνουν ότι η αρνητική αξιολόγηση της κυβέρνησης δεν φτάνει για να συγκροτηθεί εναλλακτική κυβερνητική πρόταση ή πλειοψηφία. Κι εκεί είναι η παγίδα στην οποία έχουν εγκλωβιστεί και κυνηγάνε την ουρά τους.
Εκεί όμως είναι και η δυνατότητα που έχει η Ν.Δ. να μειώσει τη δυσαρέσκεια και να ενδυναμώσει την πραγματική τάση που υπάρχει στην κοινωνία, ότι είναι η μόνη που μπορεί να κυβερνήσει με αυτοδυναμία. Ή έστω σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, ειδικά αν είναι τρίτο κόμμα. Γιατί ακόμα και ο Ν. Ανδρουλάκης δεν θα έχει τρίτη επιλογή: Ή θα συνεργαστεί με τη Ν.Δ. ή θα πάει σπίτι του νέος.
Σε ποιον απάντησε;
Σαν να έλεγε «α πα πα πα» ήταν ο Κ. Μητσοτάκης, όταν ρωτήθηκε από τον Α. Σρόιτερ αν θα υπάρχει ενδεχόμενο συνεργασίας με τον Α. Τσίπρα, αν δεν προκύψει αυτοδυναμία από τις εκλογές. Δεν το είπε ακριβώς έτσι, αλλά αυτό εννοούσε, όταν απάντησε «τι να συνεργαστούμε με τον κ. Τσίπρα; Σας το αποκλείω κατηγορηματικά».
Το ερώτημα σε ποιον απευθυνόταν αυτή η κατηγορηματική απάντηση μάλλον έχει δύσκολη απάντηση. Προφανώς όχι στον πρόεδρο της ΕΛΑΣ, ο οποίος τις τελευταίες μέρες έχει αναγάγει σε «πολιτική» το να κλείσει τον Κ. Μητσοτάκη στη φυλακή. Αποδέκτης μάλλον ήταν ο Δ. Αβραμόπουλος, ο οποίος είχε δει δυνατότητα συνεργασίας Ν.Δ.–ΕΛΑΣ. Αν και για να μην αδικώ τον πρώην επίτροπο, είχε πει για τον Α. Τσίπρα «αφού έχει συνεργαστεί με τη Δεξιά γιατί να μ συνεργαστεί με την Κεντροδεξιά». Ωστόσο, το «μπερδεματάκι» έγινε…
